Μετά από μήνες αγωνίας, φόβου και εξάντλησης, σήμερα νιώθω πως το μεγαλύτερο δώρο είναι η ελπίδα.
Η σπάνια ασθένεια αλλά και η μεγάλη περιπέτεια που ζήσαμε μου έμαθε να ζω με περισσότερη επίγνωση.
Και να λέω μέσα μου: υπάρχει μια μέρα που σταματάς να περιμένεις να γυρίσει η ζωή στην κανονικότητα.
Όχι γιατί παραιτήθηκες.
Αλλά γιατί κατάλαβες ότι η κανονικότητα δεν υπάρχει πια.
Υπάρχει η καινούργια ζωή, αυτή που ήρθε χωρίς να σε ρωτήσει, χωρίς προειδοποίηση, χωρίς οδηγίες χρήσης.
Μέσα σε αυτή τη νέα ζωή μαθαίνεις να κρατάς πιο σφιχτά ό,τι αξίζει.
Να υπάρχεις χωρίς βεβαιότητες, να περπατάς χωρίς δεκανίκια.
Η ζωή δεν έγινε πιο εύκολη.
Έγινε απλά πιο ζεστή.
Και μέσα σε αυτή την ζεστασιά η σκέψη μου είναι και αλλού.
Στον άλλο γιο μου ,τον Βασίλη μου που είναι στην Ελλάδα και μας λείπει και στον Μπίσκο, τον σκύλο μας, που κι αυτός είναι ένα κομμάτι της οικογένειάς μας και μας περιμένει.
Θέλω να σας ευχαριστήσω όλους μέσα από την καρδιά μου για τις ευχές, τα μηνύματα, τη σκέψη και τη στήριξη.
Στις δύσκολες στιγμές καταλαβαίνει κανείς πόση δύναμη μπορεί να δώσει ακόμη και μια απλή ευχή.
Ίσως τελικά αυτά τα γενέθλια να μην είναι για μένα ,αλλά για τη ζωή, για την οικογένεια ,για την ελπίδα που ακόμη και μέσα από τις πιο δύσκολες διαδρομές, βρίσκει τρόπο να συνεχίζει να υπάρχει.
«Το χειρουργείο του Μάριου ολοκληρώθηκε – Φέτος για μένα τα γενέθλια σημαίνουν ευγνωμοσύνη »
