Με τον κίνδυνο να χαρακτηριστώ εμμονικός, επανέρχομαι σήμερα στα όσα δημόσια, επίσημα και άκρως αποκαλυπτικά έφερε στο φως ο Εμπορικός Σύλλογος Αγρινίου για τη λειτουργία του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Αγρινίου. Τα στοιχεία είναι πλέον μπροστά σε όλους και φιλοξενούνται αναλυτικά στο σχετικό ρεπορτάζ του AgrinioDaily.gr
Το ερώτημα όμως παραμένει αμείλικτο: υπάρχει κάποιος που μπορεί να βάλει φρένο στον κατήφορο του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου ή θα συνεχιστεί η απαξίωση μέχρι την οριστική του κατάρρευση;
Μιλάμε για έναν θεσμό που κάποτε αποτελούσε σημείο αναφοράς για την πόλη, έναν πολιτιστικό πρεσβευτή του Αγρινίου σε ολόκληρη την Ελλάδα και στο εξωτερικό. Σήμερα, ύστερα από μια αλληλουχία επιλογών, αποφάσεων και χειρισμών που μόνο ζημιά φαίνεται να έχουν προκαλέσει, το θέατρο κινδυνεύει να χάσει κάθε ίχνος κύρους, προσανατολισμού και αποστολής.
Και εδώ γεννάται ένα ακόμη ερώτημα: πόσο γαντζωμένοι στην εξουσία μπορεί να παραμένουν ορισμένοι άνθρωποι όταν τα αποτελέσματα της παρουσίας τους είναι πλέον ορατά σε όλους; Πόση πολιτική προστασία χρειάζεται ακόμη για να συντηρείται μια κατάσταση που προκαλεί αγανάκτηση, απογοήτευση και εύλογα ερωτήματα στην τοπική κοινωνία;
Αλήθεια, δεν υπάρχει κανείς να αναλάβει την ευθύνη; Δεν υπάρχει κανείς να πει «ως εδώ»; Δεν υπάρχει κανείς να προστατεύσει έναν ιστορικό θεσμό πριν μετατραπεί οριστικά σε μνημείο παρακμής και μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων;
Γιατί αν η ανικανότητα επιβραβεύεται, αν η αποτυχία συγκαλύπτεται και αν η προσκόλληση στις καρέκλες αποτελεί το μοναδικό κριτήριο παραμονής σε θέσεις ευθύνης, τότε το πρόβλημα δεν αφορά πλέον μόνο το ΔΗΠΕΘΕ. Αφορά συνολικά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται κάποιοι τη διοίκηση, τη λογοδοσία και τον σεβασμό προς τους πολίτες.
Έλεος. Κάπου πρέπει να μπει ένα τέλος.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΤΣΟΜΠΟΣ
