Κόπηκε η κορδέλα, στήθηκαν τα περίπτερα, μίλησαν οι επίσημοι, τραγούδησε η Γλυκερία και η «αγροτική ανάπτυξη» της Αμφιλοχίας πήγε για… διακοπές.
Ας αφήσουμε, λοιπόν, τις φωτογραφίες των εγκαινίων, τα χαμόγελα και τα δελτία Τύπου και ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους:
Η 3η Agre Amfi, όπως παρουσιάστηκε χθες, απέχει πολύ από το να είναι η αγροτική έκθεση που χρειάζεται η Αμφιλοχία.
Έχει περισσότερο άρωμα εμποροπανήγυρης και λιγότερο παραγωγικό και αναπτυξιακό περιεχόμενο.
Και αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι η ουσία.
Γιατί μια αγροτική έκθεση δεν γίνεται αγροτική επειδή έχει τη λέξη «αγροτική» στον τίτλο. Ούτε επειδή κάποιος έστησε ένα περίπτερο με προϊόντα. Και ασφαλώς δεν αποκτά αναπτυξιακό χαρακτήρα επειδή το βράδυ συγκεντρώθηκε κόσμος για μια συναυλία.
Η ανάπτυξη δεν είναι σκηνικό. Είναι αποτέλεσμα.
Και μέχρι στιγμής, αυτό ακριβώς είναι που δυσκολευόμαστε να εντοπίσουμε.
Είδαμε επιχειρήσεις από άλλες περιοχές να παρουσιάζουν και να πωλούν προϊόντα. Είδαμε και χαλβά Φαρσάλων — προς Θεού, δεν έχουμε τίποτα με τον χαλβά ούτε με τον επιχειρηματία που ήρθε να κάνει τη δουλειά του.
Αλλά ας μη βαφτίζουμε την εμπορική δραστηριότητα μιας επιχείρησης από τα Φάρσαλα αγροτική ανάπτυξη της Αμφιλοχίας.
Γιατί τότε χάνουμε την ουσία.
Η ουσία είναι η Αμφιλοχία.
Ο παραγωγός της.
Ο κτηνοτρόφος της.
Ο ορεινός Βάλτος.
Η μεταποίηση.
Οι συνεταιρισμοί.
Οι τοπικές επιχειρήσεις.
Τα προϊόντα που παράγονται εδώ.
Και κυρίως το αύριο.
Πού θέλουμε να βρίσκεται ο πρωτογενής τομέας του Δήμου σε πέντε χρόνια;
Αυτή θα έπρεπε να είναι η πρώτη ερώτηση μιας πραγματικής αγροτικής έκθεσης.
Και δυστυχώς, χθες δεν ήταν αυτή που κυριάρχησε.
Η εικόνα των εγκαινίων ήταν από μόνη της ένα πολιτικό μήνυμα
Στα εγκαίνια ο κόσμος ήταν λίγος.
Όταν ήρθε η Γλυκερία, ο κόσμος πολλαπλασιάστηκε.
Δεν είναι κακό. Είναι απολύτως φυσιολογικό.
Αλλά είναι και απολύτως αποκαλυπτικό.
Η κοινωνία της Αμφιλοχίας ανταποκρίθηκε περισσότερο στο τραγούδι παρά στην ίδια την αγροτική έκθεση.
Και αυτό δεν είναι ευθύνη της κοινωνίας.
Είναι ευθύνη εκείνων που σχεδίασαν μια διοργάνωση η οποία δεν κατάφερε να κάνει τον παραγωγό και την τοπική οικονομία πρωταγωνιστές.
Όταν ο κόσμος δεν αισθάνεται ότι μια έκθεση τον αφορά, δεν μπορείς να τον κατηγορείς επειδή δεν ήρθε.
Πρέπει να αναρωτηθείς γιατί δεν τον κέρδισες.
Τρίτη διοργάνωση. Τα άλλοθι τελείωσαν
Η πρώτη έκθεση μπορούσε να δικαιολογηθεί ως ξεκίνημα.
Η δεύτερη ως προσπάθεια βελτίωσης.
Η τρίτη όμως απαιτεί ωριμότητα και αποτέλεσμα.
Και εδώ είναι που η διοργάνωση πρέπει να κριθεί αυστηρά.
Πού είναι οι περισσότεροι τοπικοί παραγωγοί;
Πού είναι οι επιχειρήσεις της περιοχής;
Πού είναι οι συνεταιρισμοί;
Πού είναι η μεταποίηση;
Πού είναι οι επιστημονικοί φορείς;
Πού είναι οι αγοραστές και οι επενδυτές;
Πού είναι οι επιχειρηματικές συναντήσεις;
Πού είναι οι συμφωνίες;
Πού είναι η συζήτηση για το κόστος παραγωγής, την κλιματική αλλαγή, τις νέες καλλιέργειες, την τυποποίηση, τις εξαγωγές και την προσέλκυση νέων ανθρώπων στον πρωτογενή τομέα;
Αν αυτά απουσιάζουν, τότε τι ακριβώς εκθέτουμε;
Προϊόντα ή μια αναπτυξιακή στρατηγική;
Και οι επιχειρήσεις που δεν ήρθαν;
Ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου Αιτωλοακαρνανίας κ. Παναγιώτης Τσιχριτζής το είπε καθαρά: υπήρχαν επιχειρήσεις που θα έπρεπε να βρίσκονται στην έκθεση και δεν ήταν.
Αυτό δεν πρέπει να περάσει ως μια απλή αιχμή μέσα σε έναν χαιρετισμό.
Πρέπει να γίνει αντικείμενο απολογισμού.
Γιατί δεν ήρθαν;
Δεν ενδιαφέρθηκαν;
Δεν προσκλήθηκαν σωστά;
Δεν είδαν επιχειρηματικό όφελος;
Δεν υπήρχε κάτι ουσιαστικό να τους προσφερθεί;
Αυτές είναι οι ερωτήσεις που πρέπει να απαντήσει ο Δήμος και η οργανωτική ομάδα.
Γιατί οι επιχειρήσεις δεν πηγαίνουν σε εκθέσεις από κοινωνική υποχρέωση.
Πηγαίνουν όταν υπάρχει αγορά, δίκτυο, συνεργασία, επενδυτική προοπτική.
Και εδώ χρειάζεται να είμαστε δίκαιοι
Δεν θα μηδενίσουμε την προσπάθεια ανθρώπων που εργάστηκαν.
Η αντιδήμαρχος κ. Ειρήνη Φίλου δούλεψε, έτρεξε και έδωσε προσωπικό χρόνο. Η συμβολή του Επιμελητηρίου Αιτωλοακαρνανίας είναι επίσης δεδομένη.
Αλλά η προσωπική προσπάθεια δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για έναν ανεπαρκή σχεδιασμό.
Άλλο να δουλεύεις πολύ και άλλο να σχεδιάζεις σωστά.
Και η αυτοδιοίκηση κρίνεται τελικά στο αποτέλεσμα.
Όχι στην πρόθεση.
Μήπως πρέπει να τελειώνουμε με τις μικρές «αναπτυξιακές φιέστες»;
Εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη συζήτηση που πρέπει να ανοίξει.
Γιατί κάθε Δήμος να κάνει τη δική του αγροτική έκθεση;
Γιατί να μοιράζονται δυνάμεις, χρήματα και ανθρώπινοι πόροι σε μικρές διοργανώσεις, όταν θα μπορούσε να υπάρξει ένας μεγάλος θεσμός για ολόκληρη την Αιτωλοακαρνανία;
Μια πραγματική Αγροτική και Παραγωγική Έκθεση Αιτωλοακαρνανίας.
Με τους Δήμους.
Με την Περιφέρεια.
Με το Επιμελητήριο.
Με συνεταιρισμούς.
Με επιχειρήσεις.
Με επιστημονικούς φορείς.
Με αγοραστές και επενδυτές.
Με B2B συναντήσεις.
Με πραγματικές εμπορικές συμφωνίες.
Με επιστημονικό σχεδιασμό και συγκεκριμένους στόχους.
Αυτό θα ήταν θεσμός.
Όχι άλλη μία διοργάνωση που θα μετρηθεί από το πόσοι ήρθαν στη συναυλία.
Η Αμφιλοχία δεν χρειάζεται άλλες φωτογραφίες
Χρειάζεται παραγωγική πολιτική.
Χρειάζεται σχέδιο για τον Βάλτο.
Χρειάζεται στήριξη της κτηνοτροφίας.
Χρειάζεται μεταποίηση.
Χρειάζεται εξωστρέφεια.
Χρειάζεται νέους παραγωγούς.
Χρειάζεται αγορές για τα προϊόντα της.
Και χρειάζεται θεσμούς που να μετρούν την επιτυχία τους όχι με τον αριθμό των φωτογραφιών στα social media, αλλά με το τι πραγματικό αποτέλεσμα άφησαν πίσω τους.
Γιατί στο τέλος της ημέρας ο λογαριασμός είναι απλός:
Ο χαλβάς Φαρσάλων μπορεί να πουλήσει.
Η Γλυκερία μπορεί να γεμίσει μια πλατεία.
Τα εγκαίνια μπορούν να γεμίσουν τα δελτία Τύπου.
Αλλά τίποτα από αυτά δεν αποτελεί αγροτική ανάπτυξη.
Και γι’ αυτό η Agre Amfi πρέπει να αποφασίσει τι θέλει να γίνει.
Πραγματική αγροτική έκθεση ή ακόμη μία δημοτική φιέστα με αναπτυξιακή ταμπέλα;
Γιατί η κορδέλα κόπηκε.
