Σήμερα παρουσιάζονται ενώπιόν μας, οι πιο δυνατοί φωστήρες του νοητού στερεώματος. Οι πιο λαμπροί αστέρες του πνευματικού ουρανού, τους οποίους εξυψώνει η Εκκλησία και τους τοποθετεί σαν προβολείς να φωτίζουν τα
σκοτάδια του κόσμου και της ζωής μας. Οι δύο Πρωτοκορυφαίοι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος τιμώνται σήμερα από τους πιστούς. Είναι οι δύο πυλώνες της θεογνωσίας. Είναι οι δύο κήρυκες της Χάριτος. Είναι οι πρώτοι που ομολογούν προς κάθε κατεύθυνση την Θεότητα του Χριστού.
Ο Πέτρος το είπε ξεκάθαρα με τα λόγια του στον ίδιο τον Χριστό: «συ ει ο Χριστός ο υιός του Θεού του ζώντος». Ο Παύλος το διακήρυξε με την θεολογία και το ζωντανό παράδειγμά του. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς γράφει πως, «τέτοιοι φωστήρες έχοντας ανατείλει σήμερα σε εμάς, ο ένας μαζί με τον άλλο λαμπρύνουν την Εκκλησία· γιατί η σύνοδος αυτών δεν προκαλεί έκλειψη φωτός, αλλά περίσσεια φωτός, του Ηλίου της Δικαιοσύνης».
Ο Κύριος εγκωμιάζει την ακλόνητη πίστη του Πέτρου, που δεν ήταν μόνο έκφραση ενός πρόσκαιρου ανθρώπινου ενθουσιασμού, αλλά θεόπνευστη ομολογία και αποκάλυψη μιας μεγάλης αλήθειας· ότι ο Χριστός δεν είναι ένας κοινός άνθρωπος, ένας μεγάλος προφήτης, η φιλόσοφος, η κοινωνικός επαναστάτης, η ένας από τους πολλούς «θεούς», ισότιμος με τους εκπροσώπους των άλλων θρησκειών. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι ο μόνος αληθινός Θεός. Η αλήθεια αυτή αποτελεί το βασικότερο δόγμα της Εκκλησίας μας, το θεμέλιο της πίστεώς μας. Για να διαδώσουν την αλήθεια αυτή, όργωσαν την οικουμένη οι Πρωτοκορυφαίοι Απόστολοι και σφράγισαν με το αίμα του μαρτυρίου τους την ομολογία, ότι ο Χριστός είναι ο μόνος και αληθινός Θεός.
Η αγάπη τους, ο έρωτάς τους, ήταν ο Χριστός. Η ζωή τους ήταν ο Χριστός, ζούσαν τον Χριστό, ανέπνεαν τον Χριστό. Δεν είχαν άλλο λογισμό από τον Χριστό. Ο Χριστός ενέπνεε όλο τον εσωτερικό τους κόσμο, ώστε μπορούσαν να βιώνουν το «ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός» (Γαλ. 2, 20).
Είχαν μία εμπειρία, η οποία δεν ήταν ψυχολογική αλλά προερχόταν από την Χάρη του Αγίου Πνεύματος, ότι πλέον το εγώ τους είχε νεκρωθεί, είχε σβήσει, και δεν ζούσε μέσα τους το θέλημά τους, αλλά ο θεάνθρωπος Χριστός.
Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο κήρυξαν, ότι «θεμέλιον άλλον ουδείς δύναται θείναι παρά τον κείμενον, ος εστιν Ιησούς Χριστός» (Α’ Κορ. 3, 11). Δηλαδή, κανείς δεν μπορεί να θέσει άλλο θεμέλιο για να οικοδομήσει πάνω σ’ αυτό την ζωή του, την κοινωνία του, την ειρήνη της ψυχής του, ο,τι καλό επιθυμεί, εκτός από τον Χριστό.
Ο Χριστός δεν εκπροσωπεί κάποιο σύστημα φιλοσοφίας που προσπαθεί να κάνει πιο ηθικούς τους ανθρώπους. Ο Χριστός, ως Υιός του Θεού, είναι ένα ζωντανό πρόσωπο, που μας αγαπάει και Τον αγαπάμε. Ο Χριστός είναι ο φίλος, ο πατέρας, ο αδελφός, ο συνοδοιπόρος της ζωής μας. Ο Χριστός είναι το παν.
Ας αγωνιζόμαστε, ώστε η ομολογία του Πέτρου και η πίστη του Παύλου, ότι «συ ει ο Χριστός ο υιός του Θεού του ζώντος», να γίνει και δική μας πίστη και δικό μας βίωμα, ώστε ο Χριστός να βιώνεται ως εμπειρία, ως αγάπη, ως παράδεισος.
