Varko Bay: 180 εκατ. ευρώ στα χαρτιά, fast track αδειοδοτήσεις, μεγάλες υποσχέσεις και τώρα… πωλείται. Η Αιτωλοακαρνανία περιμένει ακόμη την επένδυση που θα άλλαζε τον τόπο.
180 εκατ. ευρώ στα χαρτιά, fast track αδειοδοτήσεις, μεγάλες υποσχέσεις και στο τέλος… πωλείται. Η Αιτωλοακαρνανία για ακόμη μία φορά καλείται να χειροκροτήσει μια «επένδυση» που δεν πρόλαβε ποτέ να γίνει επένδυση.
Υπάρχουν επενδύσεις που αφήνουν πίσω τους ξενοδοχεία, θέσεις εργασίας, υποδομές, εισόδημα και ανάπτυξη.
Και υπάρχουν και οι άλλες.
Εκείνες που αφήνουν πίσω τους φακέλους, άδειες, Προεδρικά Διατάγματα, μεγαλόπνοες μακέτες, βαρύγδουπες ανακοινώσεις και… έναν πωλητή που ψάχνει αγοραστή.
Το Varko Bay Resort στην Πάλαιρο κινδυνεύει να περάσει στη δεύτερη κατηγορία.
Γιατί η εικόνα που έχει διαμορφωθεί πλέον δύσκολα αφήνει περιθώρια για πανηγυρισμούς. Μιλάμε για ένα project που παρουσιάστηκε ως επένδυση-ορόσημο ύψους 180 εκατ. ευρώ, εντάχθηκε στις στρατηγικές επενδύσεις, απέκτησε ειδικό χωροταξικό σχεδιασμό και Προεδρικό Διάταγμα, ενώ ο αρχικός σχεδιασμός προέβλεπε λειτουργία ήδη από το 2026.
Και σήμερα;
Ούτε καν οι οικοδομικές άδειες δεν έχουν εκδοθεί.
Οι μπουλντόζες δεν μπήκαν ποτέ.
Το resort δεν χτίστηκε.
Και ο αρχικός επενδυτής αναζητεί επενδυτή για να του πουλήσει το project.
Αυτό από μόνο του δεν αποτελεί έγκλημα. Κάθε επιχειρηματίας έχει δικαίωμα να αγοράσει, να αναπτύξει, να πουλήσει ή να αποχωρήσει από ένα ακίνητο.
Υπάρχει όμως ένα εύλογο ερώτημα που κανείς στην Αιτωλοακαρνανία δεν μπορεί να προσπεράσει:
Μήπως τελικά ο πραγματικός στόχος δεν ήταν ποτέ να κατασκευαστεί το περίφημο Varko Bay, αλλά να ωριμάσει όσο περισσότερο γινόταν το project και στη συνέχεια να μεταπωληθεί;
Γιατί, αν αυτό δεν ήταν εξαρχής το σχέδιο, η σημερινή εξέλιξη γεννά απορίες.
Η έκταση των περίπου 182 στρεμμάτων αποκτήθηκε έναντι περίπου 2,5 εκατ. ευρώ. Στη συνέχεια το project «ντύθηκε» με όλα εκείνα που μπορούν να προσδώσουν υπεραξία σε μια επένδυση: στρατηγικός χαρακτήρας, χωροταξική ωρίμανση, Προεδρικό Διάταγμα, αρχιτεκτονικές μελέτες, σχέδια για πολυτελείς κατοικίες, μαρίνα και ένα πεντάστερο resort.
Και κάπως έτσι, από μια γη που αγοράστηκε για περίπου 2,5 εκατ. ευρώ, φτάσαμε να συζητάμε για ζητούμενο τίμημα 30 έως 35 εκατ. ευρώ.
Η διαφορά είναι τεράστια.
Βεβαίως, η σύγκριση δεν είναι απολύτως ευθεία. Μεσολάβησε η πολεοδομική και επενδυτική ωρίμανση. Αυτό είναι δεδομένο.
Αλλά ακριβώς εδώ βρίσκεται και η ουσία.
Ποιος τελικά καρπώνεται την υπεραξία της «ωρίμανσης» και ποιος μένει να περιμένει την πραγματική επένδυση;
Γιατί η Αιτωλοακαρνανία δεν έχει ανάγκη από άλλον έναν φάκελο που θα πωλείται ως «μεγάλη επένδυση».
Έχει ανάγκη από μια μεγάλη επένδυση που θα κατασκευαστεί.
Έχει ανάγκη από ξενοδοχεία που θα ανοίξουν.
Από εργαζόμενους που θα προσληφθούν.
Από επιχειρήσεις που θα δουλέψουν.
Από τουρισμό που θα αφήσει χρήμα στην τοπική οικονομία.
Από ανάπτυξη που θα τη βιώσουν οι κάτοικοι και όχι μόνο οι επενδυτές.
Κι εδώ βρίσκεται η πικρή ειρωνεία της υπόθεσης.
Η πολιτεία μπορεί να κάνει fast track τις διαδικασίες. Οι υπηρεσίες μπορεί να τρέχουν. Οι αρμόδιοι μπορεί να υπογράφουν. Το Δημόσιο μπορεί να διευκολύνει μια στρατηγική επένδυση.
Αλλά κανένα fast track δεν μπορεί να κάνει έναν επενδυτή να επενδύσει.
Μπορείς να του δώσεις το θεσμικό πλαίσιο.
Μπορείς να του δώσεις τις εγκρίσεις.
Μπορείς να του δώσεις τον δρόμο.
Δεν μπορείς όμως να περπατήσεις εσύ τον δρόμο για λογαριασμό του.
Και εδώ ακριβώς είναι το πρόβλημα.
Για χρόνια η τοπική κοινωνία άκουγε για το μεγαλεπήβολο Varko Bay. Για τα 180 εκατ. ευρώ. Για ένα από τα πιο πολυτελή resorts της Δυτικής Ελλάδας. Για τη μαρίνα. Για τις κατοικίες. Για τη διεθνή διαχείριση. Για την πιστοποίηση LEED Gold. Για ένα project που θα έβαζε την Αιτωλοακαρνανία στον τουριστικό χάρτη.
Ο τουριστικός χάρτης όμως δεν γράφεται με μακέτες.
Γράφεται με μπετό, δωμάτια, εργαζόμενους, επισκέπτες και πραγματική οικονομική δραστηριότητα.
Και σήμερα, σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, το Varko Bay δεν βρίσκεται καν στα μπετά.
Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι ότι η RND φέρεται να έχει αναζητήσει αγοραστή και στο παρελθόν, ενώ πρόσφατα έφτασε κοντά σε συμφωνία με επενδυτή από τη Νότια Αφρική, ύψους περίπου 50 εκατ. ευρώ, χωρίς τελικά η συναλλαγή να ολοκληρωθεί. Σήμερα, σύμφωνα με τις πληροφορίες της αγοράς, αναζητείται αγοραστής στα 30-35 εκατ. ευρώ.
Και κάπου εδώ η υπόθεση παύει να μοιάζει απλώς με καθυστέρηση.
Αρχίζει να μοιάζει με επενδυτικό μοντέλο.
Αγοράζω γη.
Ωριμάζω το project.
Εξασφαλίζω τις εγκρίσεις.
Ανεβάζω την αξία.
Και αναζητώ τον επόμενο.
Αν αυτή ήταν πράγματι η στρατηγική, τότε ας το πούμε καθαρά: δεν μιλάμε ακριβώς για την επένδυση που παρουσιάστηκε στην τοπική κοινωνία. Μιλάμε για ανάπτυξη προς πώληση.
Και αυτό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.
Η Αιτωλοακαρνανία, δυστυχώς, έχει γνωρίσει πολλές φορές το έργο.
Έρχονται οι μεγάλες υποσχέσεις.
Ακολουθούν οι παρουσιάσεις.
Μετά οι εξαγγελίες.
Ύστερα οι καθυστερήσεις.
Και στο τέλος μένει η τοπική κοινωνία να κοιτάζει μια έκταση και να αναρωτιέται πότε ακριβώς θα έρθει η ανάπτυξη που της υποσχέθηκαν.
Ίσως τελικά να είναι και η μοίρα αυτού του τόπου.
Να εμφανίζονται άνθρωποι που βλέπουν την Αιτωλοακαρνανία όχι ως τόπο στον οποίο πρέπει να επενδύσουν, αλλά ως τόπο στον οποίο μπορούν να δημιουργήσουν υπεραξία για να την αποκομίσουν οι ίδιοι.
Να παίρνουν τη γη φθηνά.
Να αξιοποιούν το θεσμικό πλαίσιο.
Να εξασφαλίζουν τις εγκρίσεις.
Να ανεβάζουν την αξία του project.
Και μετά να ψάχνουν τον επόμενο που θα βάλει τα πραγματικά λεφτά.
Αν αυτό είναι το επιχειρηματικό σχέδιο, είναι απολύτως θεμιτό από πλευράς αγοράς.
Αλλά δεν είναι αυτό που η Αιτωλοακαρνανία έχει ανάγκη.
Γιατί ο τόπος δεν χρειάζεται άλλους «επενδυτές» που θα φύγουν πλουσιότεροι.
Χρειάζεται επενδυτές που θα μείνουν.
Χρειάζεται ανθρώπους που θα βάλουν κεφάλαια, θα πάρουν ρίσκο, θα χτίσουν, θα λειτουργήσουν, θα προσλάβουν και θα δημιουργήσουν πραγματικό οικονομικό αποτύπωμα.
Το Varko Bay παρουσιάστηκε ως μια επένδυση που θα άλλαζε τα δεδομένα.
Μέχρι σήμερα, το μόνο βέβαιο δεδομένο είναι ότι η μεγάλη επένδυση των 180 εκατ. ευρώ παραμένει στα χαρτιά, ενώ η γη και το ώριμο project αναζητούν νέο ιδιοκτήτη.
Και αυτό, όσο κι αν προσπαθήσει κανείς να το βαφτίσει «επενδυτική διαδικασία», έχει μια πολύ απλή ονομασία:
Η ανάπτυξη περιμένει. Η υπεραξία όμως δεν περιμένει.
Κάποιος, τελικά, φαίνεται να έχει καταλάβει πώς να την εξασφαλίσει.
