Στον ίδιο Δήμο, στον ίδιο πολιτιστικό χάρτη, δύο εκδηλώσεις για τον ίδιο σκοπό ,100 χρόνια Παναιτωλικού ,και δύο εντελώς διαφορετικές αντιλήψεις για το τι σημαίνει πολιτισμός και επικοινωνία.
Από τη μια πλευρά, η έκθεση «Ελαίας και Καπνού εγκώμιον» της Δημοτικής Πινακοθήκης: μια διοργάνωση που κέρδισε το ενδιαφέρον και τις θετικές κριτικές τόσο του τοπικού όσο και του πανελλήνιου Τύπου. Χωρίς θορύβους, χωρίς φανφάρες, χωρίς να γεμίσουν οι δρόμοι με πανό. Με μόνο «όπλο» την ποιότητα των έργων και τη σοβαρότητα της παρουσίασης.
Από την άλλη, η παράσταση «Ελιά-Καπνός Παναιτωλικός» του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου. Πανό στις κολόνες, αφίσες παντού, υπερβολικές δηλώσεις και μεγαλόπνοα λόγια που είτε απευθύνονται σε ιθαγενείς ,είτε περισσότερο θυμίζουν προεκλογική εκστρατεία της δεκαετίας του ’80 παρά πολιτιστική δράση.
Η αντίθεση είναι τόσο εμφανής που πραγματικά βγάζει μάτια. Από τη μία η σιωπηλή αυτοπεποίθηση της ποιότητας. Από την άλλη ο θόρυβος της υπερπροβολής.
Τελικά, στον πολιτισμό ισχύει κάτι απλό: όταν το έργο μιλάει από μόνο του, δεν χρειάζονται ντουντούκες. Όταν όμως το περιτύλιγμα είναι μεγαλύτερο από το περιεχόμενο, τότε γεμίζεις την πόλη πανό για να πείσεις ότι συμβαίνει κάτι σπουδαίο.
Και κάπου εκεί γεννιέται το εύλογο ερώτημα:
θέλουμε πολιτισμό με ουσία ή πολιτισμό με… πανό;
ΕΛΕΟΣ!!!
ΥΓ Μετά το τέλος της έκθεσης οφείλει η Δημοτική Πινακοθήκη να δημοσιοποιήσει τον αριθμό των επισκεπτών ,όπως και το ΔΗΠΕΘΕ Αγρίνιου τον αριθμό των θεατών των παραστάσεων χωρίς βέβαια τις προσκλήσεις….
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΤΣΟΜΠΟΣ
