Ο ιδρυτής της «Διεξόδου» αλλά και του Μουσείου Άλατος μίλησε για το Μεσολόγγι παρουσιάζοντας
ταυτόχρονα και οπτικά τα σημεία στα οποία αναφερόταν. Όμως ακόμα κι αν δεν υπήρχε αυτό το υλικό
μπορεί ο καθένας να ταξιδέψει με την φαντασία του στον τόπο αυτό ακούγοντας μόνο την περιγραφή του
κ. Κορδόση.
Παρατίθεται ολόκληρη η ομιλία του Νίκου Κορδόση που περιγράφει το Μεσολόγγι σε όλο του το μεγαλείο:
«Σας καλωσορίζω στο Μεσολόγγι.
Σε αυτή την μικρή, πολύπαθη και αγιασμένη Ιερή Πόλη προκειμένου να περιηγηθούμε μαζί στα πάμπολλα
ιστορικά και πολιτιστικά της μνημεία.
Στα μνημεία που μπορεί και πρέπει να επιδείξει στον ξένο επισκέπτη της έτσι ώστε να του προξενήσει το ενδιαφέρον και
να τον κάνει να διαμείνει στην πόλη όχι για μία αλλά για περισσότερες ημέρες.
Βρισκόμαστε λοιπόν έξω από το τείχος για να ξεκινήσουμε την περιήγησή μας. Έξω από τον φράκτη που τόσο
περιφρονητικά τον είχε αποκαλέσει ο μέγιστος για τους Οθωμανούς και ελάχιστος για τους Μεσολογγίτες Ιμπραήμ.
Στρέφοντας το βλέμμα μας αριστερά αντικρίζουμε το άγαλμα της Ελευθερίας. Ένα έργο του γλύπτη Νίκου Γκοτζαμάνη
που δημιούργησε το 2013 ενώ στρέφοντας το βλέμμα μας δεξιά διαβάζουμε το απόφθεγμα του Λουκή Ακρίτα του 1964 «Κάθε ελεύθερος άνθρωπος είναι δημότης Μεσολογγίου».
Με το διαβατήριο της ελευθερίας στα χέρια μας περνάμε την Πύλη και οδηγούμαστε στον Κήπο των Ηρώων.
Σε αυτό το υπέροχο ανθοστόλιστο κοιμητήριο όπου αναπαύονται οι αγωνιστές εδώ και 200 περίπου χρόνια.
Από τότε δηλαδή που ο Ιωάννης Καποδίστριας έκρινε και αποφάσισε ότι θα έπρεπε να περισυλλεχθούν τα οστά των μαχητών της ελευθερίας σε ένα περικαλλές μνημείο.
Ένα συμβολικό μνημείο που ο Καποδίστριας δημιούργησε το 1838 για να αποδίδει η Ελλάδα τον επιβαλλόμενο φόρο
τιμής και ευγνωμοσύνης της στο Μεσολόγγι το οποίο με την πάροδο των χρόνων μετεξελίχθηκε σε μια υπαίθρια
γλυπτοθήκη αφού εκτός από τον περίφημο λιθοδομημένο τύμβο, μπροστά στον οποίο υποκλίνεται ο επισκέπτης, ο κήπος
περιλαμβάνει και άλλα 67 εξαίσια μνημεία.
Μνημεία όχι μόνο ιστορικής αξίας αλλά έργα τέχνης που φέρουν τις υπογραφές διάσημων Ελλήνων και ξένων
καλλιτεχνών όπως ενδεικτικά και μόνο θα αναφέρω του David d’Angers που το 1838 δημιούργησε την κόρη της Ελλάδος
ως δεσπόζουσα μορφή στο μνημείο του Μάρκου Μπότσαρη και το οποίο δυστυχώς όπως τα μάρμαρα του Παρθενώνα
έχει απαχθεί, του Γεώργιου Βιτάλη που το 1881 σμίλεψε τον ανδριάντα του Βύρωνος στη βάση του οποίου είναι θαμμένα
του σπλάχνα του, της γλύπτριας Αγγελικής Στεφάνου που το 1915 έπλασε την προτομή του αρχηγού των Μεσολογγιτών
κατά την Έξοδο Αθανασίου Ραζηκότσικα, του γλύπτη Αντωνίου Σώχου που το 1923 δημιούργησε το μαρμάρινο μνημείο
των Αμερικανών φιλελλήνων και τέλος του Μιχαήλ Τόμπρου που το 1938 φιλοτέχνησε το μνημείο του Φινλανδού Γοστάβου Αδόλφου Σαςς.
Από τον Κήπο των Ηρώων ο επισκέπτης θα κατευθυνθεί στην κεντρική πλατεία της πόλης για να ανέβη τα σκαλιά της
Πινακοθήκης της προκειμένου να θαυμάσει την εικόνα της Εξόδου, να απολαύσει τον πίνακα του Ντελακρουά με την
Ελλάδα αναγεννώμενη από τα ερείπια του Μεσολογγίου, του Ντελανσάκ με την αυτοθυσία της μάνας και ων ουκ έστι
αριθμό ελαιογραφιών, γλυπτών, χαρακτικών και κειμηλίων της επανάστασης και των μετέπειτα χρόνων.
Επόμενος σταθμός του η «Διέξοδος». Η «Κιβωτός Πολιτισμού και συλλεκτήριο μνήμης του Μεσολογγίου» όπως
προσφυώς την έχουνε αποκαλέσει. Σε αυτή την πολιτιστική και πνευματική εστία του Μεσολογγίου που στεγάζεται και
λειτουργεί στο ιστορικό σπίτι του Αρχηγού της Φρουράς των Μεσολογγιτών κατά την Έξοδο Αθανασίου Ραζη-Κότσικα.
Σε ένα από τα ελάχιστα διασωθέντα οικήματα το οποίο, χωρίς υπαγωγή σε οποιοδήποτε ευρωπαϊκό ή εθνικό πρόγραμμα,
αγοράστηκε και αφού ανακαινίστηκε μετατράπηκε σε Ιστορικό Μουσείο όπου ο επισκέπτης βλέπει και πληροφορείται
ο,τιδήποτε σχετίζεται με το Μεσολόγγι από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.
Προσωπικά αντικείμενα του Αρχηγού της Εξόδου, η σπάθα του πρώτου Φρουράρχου της Πόλης Λάμπρου Κουτσονίκα,
το κουστέκι του οπλαρχηγού και υπασπιστή του Βύρωνος Ναστούλη Δαγκλή, αλληλογραφία του Θεόδωρου
Κολοκοτρώνη, του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, ο σφραγιδόλιθος του Παλαιών Πατρών
Γερμανού, άρματα, κοσμήματα και ενδυμασίες του 19ου αιώνα, έγγραφα των πρωθυπουργών Χαρίλαου Τρικούπη και
Επαμεινώνδα Δεληγιώργη, προσωπικά αντικείμενα και σπάνια χειρόγραφα των Μεσολογγιτών ποιητών Κωστή Παλαμά,
Μίλτου Μαλακάση και Γεώργιου Δροσίνη είναι μερικά από τα μόνιμα εκθέματά της «Διεξόδου».
Από την «Διέξοδο», όσοι ενδιαφέρονται για τις αρχαιότητες, θα περπατήσουν όχι περισσότερο από διακόσια μέτρα και
θα βρεθούν μπροστά σε ένα λαμπρό ανακαινισμένο κτίριο του 1885 που φέρει την επιγραφή «Ξενοκράτειο Αρχαιολογικό
Μουσείο».
Εκεί παρουσιάζεται η πολιτιστική κληρονομιά και ο αρχαιολογικός πλούτος της περιοχής με περισσότερα από 1.200
αντικείμενα από όλη την Αιτωλοακαρνανία. Εκθέματα που προέρχονται πρωτίστως από ανασκαφές που διενεργήθηκαν
τα προηγούμενα χρόνια κατά την κατασκευή μεγάλων δημόσιων έργων και χρονικά καλύπτουν την περίοδο των προϊστορικών έως και τους ύστερους ρωμαϊκούς χρόνους.
Επόμενος σταθμός του επισκέπτη τα Μουσεία Παλαμά και Τρικούπη που βρίσκονται το ένα απέναντι από το άλλο.
Το Μουσείο Παλαμά στεγάζεται στο πατρογονικό σπίτι του ποιητή. Του Μεσολογγίτη ποιητή, και τονίζω ιδιαιτέρως την
λέξη Μεσολογγίτη, διότι τα τελευταία χρόνια, διαστρεβλώνεται η ιστορία. Κτίστηκε την πρώτη δεκαετία του 18ου αιώνα
και σε αυτό το 1865 εγκαταστάθηκε σε ηλικία 6 χρόνων ο Κωστής Παλαμάς δίπλα στον θείο του Δημήτριο διότι εκείνη τη
χρονιά είχαν πεθάνει και οι δύο του γονείς.
Στο μουσείο αυτό εκτίθεται το γραφείο του, η πολυθρόνα του, το κρεβάτι του, προσωπικά του είδη, ο οικιακός
εξοπλισμός του σπιτιού καθώς και εκατοντάδες βιβλία του, έγγραφα, φωτογραφίες και άρθρα εφημερίδων ενώ σε μία
από τις σάλες του ισογείου εκτίθενται ελαιογραφίες με τις προσωπογραφίες πλειάδας Μεσολογγιτών λογοτεχνών.
Στο ακριβώς δίπλα ευρισκόμενο Μουσείο Τρικούπη, που είναι από τα πιο παλιά σπίτια του Μεσολογγίου κτισμένο το
1730 και ανακατασκευασμένο το 1850, γεννήθηκε το 1771 ο πρώτος πρωθυπουργός του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους
Σπυρίδων Τρικούπης και έζησε ο γιός του, επίσης πρωθυπουργός, Χαρίλαος Τρικούπης.
Το κτίριο αυτό, με το υπέροχο κήπο του, δωρίθηκε στον Δήμο Μεσολογγίου από τον απόγονο της οικογένειας
Κωνσταντίνο Τρικούπη. Από το 1993 λειτουργεί ως Μουσείο στο ισόγειο του οποίου εκτίθενται έγγραφα, φωτογραφίες
και χαρακτικά ενώ το ανώγειο έχει διαμορφωθεί, όπως ήταν οι αστικές κατοικίες του 19ου αι. με γραφείο, χώρο
υποδοχής, τραπεζαρία, υπνοδωμάτια που όλα είναι διακοσμημένα με προσωπογραφίες, έπιπλα και αντικείμενα της
ευρύτερης οικογένειας Τρικούπη.
Ολοκληρώνοντας την επίσκεψή του ο ξένος στα μουσεία Παλαμά και Τρικούπη, χωρίς να χρησιμοποιήσει αυτοκίνητο,
αλλά οδοιπορώντας μια απόσταση πεντακοσίων περίπου μέτρων θα βρεθεί στο νεοσύστατο μουσείο Βύρωνος και
Φιλελληνισμού που στεγάζεται και λειτουργεί σε ένα εξαιρετικό παραθαλάσσιο κτίριο που κατασκεύασε ο Δήμος Μεσολογγίου την δεκαετία του 1990.
Στο ισόγειο του κτιρίου αυτού στεγάζεται η Βάλβειος Δημοτική Βιβλιοθήκη στον πρώτο δε όροφο και στην σοφίτα η
Βυρωνική Εταιρεία η οποία δημιούργησε αρχικά φιλελληνική βιβλιοθήκη και πρόσφατα το Μουσείο.
Εκεί ο επισκέπτης θα πληροφορηθεί ο,τιδήποτε σχετίζεται με τη ζωή και το έργο του μεγάλου φιλέλληνα ποιητή.
Θα παρακολουθήσει το χρονολόγιο με τους κυριότερους σταθμούς της ζωής του, τα πρόσωπα που συνάντησε και τους
τόπους που επισκέφθηκε ενώ παράλληλα θα θαυμάσει ζωγραφικά και χαρακτικά έργα, όπλα, φιλελληνικά αντικείμενα,
έγγραφα, φωτογραφίες και εκλεκτά κειμήλια που σχετίζονται με τον Λόρδο Βύρωνα προερχόμενα πρωτίστως από τις
συλλογές του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου αλλά και από ιδιώτες.
Εδώ θα αναρωτηθεί κάποιος. Τελειώσαμε με το Μεσολόγγι;
Ασφαλώς και όχι γιατί το Μεσολόγγι από μόνο του είναι ένα απέραντο Μουσείο.
Τον ενδιαφέρει περαιτέρω η ιστορία; Δεν έχει παρά με ένα βαρκάκι να επισκεφθεί τις ιστορικές νησίδες της Κλείσοβας και του Βασιλαδιού.
Τον ενδιαφέρουν οι αρχαιότητες;
Η Καλυδώνα, οι Ρωμαϊκές Θέρμες και η Πλευρώνα βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής από το κέντρο τη πόλης. Δεν θα χρειαστεί περισσότερο από ένα τέταρτο για να βρεθεί ο επισκέπτης στον προορισμό του.
Έχει περίσσευμα χρόνου; Εμείς θα τον προτρέπαμε να επισκεφθεί το αρχαίο θέατρο Οινιαδών και το καταπληκτικό νεώριό του αφού προηγουμένως κάνει μία στάση στη Φοινικιά και στη συνέχεια στο Αιτωλικό για να επισκεφθεί το Μουσείο χαρακτικής Βάσως Κατράκη.
Όμως κυρίες και κύριοι το Μεσολόγγι κυριολεκτικά δεν έχει τελειωμό.
Ξέρετε ότι στην πόλη αυτή την πολύπαθη υπάρχουν τρείς πανέμορφες πετρόκτιστες εκκλησίες του 19ου αιώνα.
Πρόκειται για τις εκκλησίες του Αγίου Παντελεήμονος, της Αγίας Παρασκευής και του Αγίου Σπυρίδωνος που έχουν
ανεγερθεί στα ίδια σημεία όπου υπήρχαν ομώνυμες μικρότερης επιφάνειας από τα προεπαναστατικά ακόμη χρόνια
πλέον του ιστορικού, επίσης προεπαναστατικού, μοναστηριού του Αγίου Συμεώνος.
Οι τοιχογραφίες και οι εικόνες αυτών των εκκλησιών είναι στην κυριολεξία έργα τέχνης.
Και τώρα ας αφήσουμε τους στεγασμένους ιστορικούς, θρησκευτικούς και πολιτιστικούς χώρους για να απολαύσουμε
ένα άλλο Μουσείο. Το Μουσείο της φύσης, αφού το περιβάλλον του Μεσολογγίου με την χιλοτραγουδισμένη
λιμνοθάλασσά του είναι από μόνο του Μουσείο. Εκεί δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ξενάγηση.
Αγναντεύουμε τις ακρογιαλιές, περιφερόμαστε στα σοκάκια και βρισκόμαστε συνεχώς μπροστά σε ένα ιστορικό μνημείο.
Εδώ η Αγία Παρασκευούλα όπου ελήφθη η απόφαση της Εξόδου, πιο κεί η Ντάπια του Φραγκλίνου, η Τερίμπιλε, η
φοβερή για την άμυνα της πόλης, πιο κάτω το μνημείο του Μπάυρον, στο σπίτι όπου έζησε και δύο χρόνια μετά τον
θάνατό του ανατινάχτηκε από τον δαυλό του δημογέροντα Χρήστου Καψάλη και λίγο πιο κάτω ο ανεμόμυλος και ο
ανδριάντας του Ιωσήφ Ρωγών, του επισκόπου που με τον ίδιο τραγικό τρόπο αναδύθηκε στους ουρανούς.
Άφησα σκοπίμως τελευταίο ένα καινούργιο επισκέψιμο μέρος του Μεσολογγίου. Ένα νεοσύστατο Μουσείο που παρά το
ότι η διάρκεια της ζωής του είναι μόλις τέσσερα χρόνια εν τούτοις κατάφερε να αναδειχθεί φέτος Πανευρωπαϊκά ως
Μουσείο της Χρονιάς σε διαγωνισμό που πραγματοποίησε στην Πορτογαλία το Συμβούλιο της Ευρώπης μεταξύ 29
χωρών.
Αναφέρομαι, όπως θα καταλάβατε στο Μουσείο Άλατος.
‘Ένα μουσείο που ήδη αποτελεί τόπο προορισμού και σημείο αναφοράς για το Μεσολόγγι.
Παράλληλα όμως αποτελεί και μοχλό οικονομικής ανάπτυξης όχι μόνο για την πόλη αλλά και για την ευρύτερη περιοχή της.
Και επειδή το θέμα του συνεδρίου μας κατατείνει στο πώς ο πολιτιστικός πλούτος της περιοχής μας μπορεί να επηρεάσει την τοπική οικονομία θα ολοκληρώσω την εισήγησή μου με το ιστορικό της ίδρυσης αυτού του μουσείου.
Όπως ξέρετε στις κορυφαίες γιορτές Εξόδου του Μεσολογγίου που με κάθε επισημότητα πραγματοποιούνται κάθε χρόνο συμμετέχουν όλοι οι πολιτιστικοί φορείς της πόλης.
Έτσι λοιπόν το 2010 η «ΔΙΕΞΟΔΟΣ» οργάνωσε στους χώρους της την έκθεση «Αλάτι ο Λευκός Θησαυρός».
Μια έκθεση η οποία στους 2,5 μήνες λειτουργίας της υποδέχτηκε 7.500 επισκέπτες απ΄ όλη την Ελλάδα οι οποίοι έμεναν
έκπληκτοι βλέποντας τα άγνωστα εκείνη την εποχή χρωματιστά αλάτια, βλέποντας λάμπες και γλυπτά από αλάτι, αλάτια
σε σπρέι, αλάτια με μπαχαρικά και αρωματικά φυτά, σοκολάτες με αλάτι…. Και φυσικά όλο το πληροφοριακό υλικό που
τους ήταν εντελώς πρωτόγνωρο…
Και τότε, για πρώτη φορά, αναδείξαμε ένα τοπικό προϊόν, την «Αφρίνα», σε αλάτι γκουρμέ. Ένα πάλλευκο τραγανό
αλάτι που παράγεται μόνο στις Αλυκές του Μεσολογγίου και ιδιαίτερα στην Άσπρη Αλυκή.
Τότε τα περιβαλλοντικά κέντρα και οι οικολογικοί φορείς διαπίστωσαν τις επιδράσεις της ύπαρξης του αλατιού στην
φύση και στον πολιτισμό.
Τότε διαπιστώθηκε η σχέση του αλατιού με την ινδοευρωπαϊκή γλώσσα, με την οικονομία, με την υγεία, το περιβάλλον, την κτηνοτροφία, με την τέχνη, την θρησκεία, την γεωλογία, την χημεία.
Τότε έγινε αντιληπτό ότι το αλάτι δεν ήταν απλά και μόνο μία λευκή σκόνη που νοστιμίζει το φαγητό….. αλλά ένα προϊόν με 14.000 χρήσεις.
Τα αποτελέσματα της έκθεσης χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Σε μετρήσιμα και μη.
Το πρώτο μετρήσιμο αποτέλεσμα είναι η αναγνωρισιμότητα του αλατιού στην αγορά ως ιδιαίτερου προϊόντος, η αύξηση
των πωλήσεων αλατιού που είχε προέλευση το Μεσολόγγι, για την ίδια δε την πόλη η ίδρυση και λειτουργία τριών βιοτεχνιών συσκευασίας και εμπορίας αλατιού.
Στα μη μετρήσιμα αποτελέσματα της έκθεσης περιλαμβάνεται η προβολή της από τον αθηναϊκό και περιφερειακό τύπο,
από τηλεοπτικά κανάλια πανελλήνιας και τοπικής εμβέλειας και φυσικά από τους χιλιάδες επισκέπτες της οι οποίοι,
ανεξάρτητα αν ήταν εξειδικευμένοι ή μη, μας προέτρεπαν και μας παρακινούσαν να βρούμε κάποιον χώρο για την μόνιμη στέγασή της.
Ε! Αυτό ήτανε. Δεν ήθελε και πολύ να μας μπει το μικρόβιο….
Ο Δήμος της Ιερής Πόλης ασμένως υιοθέτησε το αίτημά μας και παραχώρησε για τον σκοπό αυτό ένα κτίριο που
βρίσκεται μέσα στην καρδιά της δημοτικής αλυκής πάνω στην ακτογραμμή ου Ιονίου για να κτίσουμε το νέο μας όνειρο.
Το κτήριο, που μας παραχωρήθηκε ήταν ένα εγκαταλελειμμένο ερείπιο της δεκαετίας του 1930 που χρησιμοποιείτο την
εποχή εκείνη ως χώρος φιλοξενίας των Αλυκάριων.
Εμείς, παρά τις πάμπολλες δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε, πάλι με δικές μας δαπάνες και χωρίς υπαγωγή σε ευρωπαϊκά
ή εθνικά προγράμματα, με απόλυτο σεβασμό στα διατηρητέα του στοιχεία του κτιρίου, κατορθώσαμε να το
επισκευάσουμε και τον Σεπτέμβριο του 2020 το παραδώσαμε στην κοινωνία ως το πρώτο και μοναδικό μουσείο άλατος
στη χώρα.
Η λειτουργία του ξεκίνησε με δυο υπαλλήλους. Σήμερα, στον πέμπτο χρόνο λειτουργίας του, απασχολεί έξι.
Μία μουσειολόγος, μία μουσειοπαιδαγωγός, μία πολιτιστική διαχειρίστρια, μία γραμματέας, ένας εργάτης και φυσικά η διευθύντριά του.
Πίσω απ΄ αυτούς όμως μία πλειάδα άλλων στελεχών είτε αμειβόμενων είτε εθελοντών.
Την 1η χρονιά της λειτουργίας του, το Μουσείο υποδέχθηκε 1.720 επισκέπτες, τη 2η χρονιά 7.225, την 3η χρονιά 20.280, την 4η χρονιά 23.025 και φέτος, μόνο το πρώτο εξάμηνο, οι επισκέπτες έχουν φτάσει τους 16.000 δηλαδή περισσότερους από 2.500 επισκέπτες τον μήνα και από αυτούς το 90% είναι μη Μεσολογγίτες αφού όσοι από τους συμπατριώτες μου ενδιαφέρονται το έχουν ήδη επισκεφθεί.
Αντιλαμβάνεσθε τι σημαίνει αυτό για μία τοπική οικονομία, για μια πόλη των 18.000 ανθρώπων που κατοικούν μέσα στα τείχη να υποδέχεται από τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του Μουσείου σε μηνιαία βάση περισσότερους από 2.500 ξενόφερτους επισκέπτες;
2.500 επισκέπτες οι οποίοι γευματίζουν, πίνουν τον καφέ τους, αγοράζουν τοπικά προϊόντα, τροφοδοτούν τα αυτοκίνητά τους με βενζίνη και εκατοντάδες από αυτούς διανυκτερεύουνε στην πόλη. Δημιουργείται δηλαδή μια αλυσίδα κατανάλωσης και κερδοφορίας.
Γραφεία ταξιδίων, τουριστικοί πράκτορες, ξεναγοί, οδηγοί, συνοδοί βρίσκονται σε μία συνεχή κίνηση.
Το πωλητήριο του Μουσείου διαθέτει προϊόντα, προμηθευτές των οποίων είναι βιοτεχνίες αλατιού και αυγοταράχου, ζαχαροπλαστεία, κάβες, κεραμίστες, γλύπτες, ζωγράφοι, φωτογράφοι, τυπογράφοι, γραφίστες, κατασκευαστές μπρελόκ, αναμνηστικών καρτών κ.λ.π
Στον περιβάλλοντα χώρο του Μουσείου πραγματοποιούνται εκδηλώσεις. Ποιος αναλαμβάνει τον ήχο και τον φωτισμό μιας θεατρικής παράστασης, μιας μουσικής εκδήλωσης, μιας διάλεξης, μιας βιβλιοπαρουσίασης, ενός δείπνου;
Με την ύπαρξη του Μουσείου δηλαδή δημιουργήθηκε ένας μικρόκοσμος από τον οποίο, παράλληλα με την προβολή της συνολικής εικόνας της πόλης, παράγεται χρήμα.
Και ο συνδυασμός αυτός νομίζω ότι είναι, και πρέπει να είναι, ο στόχος κάθε δημοτικής αρχής ή φορέα που επιθυμεί να δημιουργήσει ένα νέο Μουσείο.
Πιστεύω ότι η «Διέξοδος» με την δημιουργία του Μουσείου Άλατος πέτυχε το στόχο αυτό.
Αν θέλετε να το επαληθεύσετε δεν έχετε παρά να το επισκεφθείτε. Χαρά μας να σας υποδεχθούμε».
www.aixmi-news.gr
