Από τις αρχές Αυγούστου, ο παραθαλάσσιος περιβάλλων χώρος του Μουσείου Άλατος φιλοξενεί μια έκθεση που αλλάζει τον τρόπο που βλέπουμε το καθημερινό. Ο διεθνώς αναγνωρισμένος παρουσιαστής, συγγραφέας, δημοσιογράφος και φωτογράφος Νίκος Αλιάγας παρουσιάζει μια ενότητα από τα πιο ώριμα και εντυπωσιακά έργα του.
Πρόκειται για ασπρόμαυρες φωτογραφίες μεγάλων διαστάσεων, τυπωμένες πάνω σε μέταλλο. Μια επιλογή που δεν είναι τυχαία. Το μέταλλο δίνει βάρος, αντανάκλαση και αντοχή στο φως της λιμνοθάλασσας – έργα που αναδεικνύουν πρόσωπα, βλέμματα και στιγμές της καθημερινότητας, σε έναν μοναδικό διάλογο με το φυσικό τοπίο.
Αυτό που εντυπωσιάζει στο έργο του Αλιάγα δεν είναι το διάσημο πρόσωπο πίσω από τον φακό, αλλά το βλέμμα μπροστά του. Ο Αλιάγας δεν φωτογραφίζει για να εντυπωσιάσει, φωτογραφίζει για να ακούσει.
Η επιλογή του ασπρόμαυρου είναι ηθελημένη. Αφαιρεί τον θόρυβο του χρώματος για να μείνει η ουσία: μια ρυτίδα, ένα σφιγμένο χέρι, ένα μισό χαμόγελο, μια σιωπή. Το γήρας, η χαρά, η κούραση δεν παρουσιάζονται ως βιολογικό τέλος ή φθορά, αλλά ως μια σύνθετη ανθρώπινη κατάσταση που ενσωματώνει μνήμη, εμπειρία, σχέσεις και διάρκεια ζωής.
Σε αυτή την έκθεση η φωτογραφία λειτουργεί ακριβώς όπως τη θέλει ο ίδιος ο δημιουργός: σαν εργαλείο παρατήρησης και ταυτόχρονα σαν μια μορφή σιωπηλής αφήγησης. Τα πρόσωπα γίνονται φορείς χρόνου. Κάθε πορτρέτο είναι μια ιστορία που δεν χρειάζεται λεζάντα. Είναι η ίδια δύναμη που τον οδήγησε από την Conciergerie στο Παρίσι για την μεγάλη του έκθεση “Body and Soul”, μέχρι το Μεσολόγγι σήμερα.
Τα έργα στήθηκαν εικαστικά δίπλα στα ήρεμα νερά, και η αντίθεση είναι συγκλονιστική: το σκληρό μέταλλο, το απόλυτο ασπρόμαυρο, απέναντι στο υγρό, διαρκώς μεταβαλλόμενο τοπίο της λιμνοθάλασσας. Ο επισκέπτης δεν βλέπει απλώς φωτογραφίες. Στέκεται απέναντι σε βλέμματα που τον κοιτούν.
Η έκθεση του Νίκου Αλιάγα στο Μουσείο Άλατος θα παραμείνει ανοιχτή έως το τέλος Σεπτεμβρίου, με ελεύθερη είσοδο για το κοινό. 
Λειτουργεί καθημερινά εκτός Δευτέρας και Τρίτης, από τις 10:00 το πρωί έως τις 5:00 το απόγευμα.
Μια στάση που αξίζει, όχι για τα εγκαίνια που πέρασαν, αλλά για τα έργα που μένουν και μιλούν.
