Το τελευταίο διάστημα καταγράφεται αυξημένη αρθρογραφία στον αθηναϊκό και τον τοπικό Τύπο, η οποία –επικαλούμενη πληροφορίες– αναφέρεται σε ενδεχόμενη επιστροφή στελεχών, όπως ο Θάνος Μωραΐτης και ο Πάνος Κουρουμπλής, στο ΠΑΣΟΚ, στο πλαίσιο της στρατηγικής πολιτικής διεύρυνσης που επιχειρείται από τη Χαριλάου Τρικούπη.
Πρόκειται για πολιτικά πρόσωπα με μακρά διαδρομή στον χώρο του ΠΑΣΟΚ και σημαντική παρουσία στην Αιτωλοακαρνανία. Ωστόσο, σε μια κρίσιμη περίοδο για τη φυσιογνωμία και την αυτονομία της Κεντροαριστεράς, επέλεξαν τη μετακίνησή τους προς τον ΣΥΡΙΖΑ, αναλαμβάνοντας κυβερνητικές θέσεις και στηρίζοντας ενεργά πολιτικές επιλογές που βρίσκονταν σε σαφή αντίθεση με τον πολιτικό λόγο και τη στρατηγική του ΠΑΣΟΚ.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η πολιτική τους στάση δεν περιορίστηκε στο παρελθόν. Μέχρι και πρόσφατα, οι ίδιοι εμφανίζονταν δημοσίως να στηρίζουν τη προηγούμενη ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, αγκαλιάζοντας πολιτικά και επικοινωνιακά τον Στέφανο Κασσελάκη, συμμετέχοντας σε εκδηλώσεις έντονα συμβολικού χαρακτήρα και χειροκροτώντας επιλογές και πρόσωπα που δεν μπορούν να θεωρηθούν ουδέτερα ως προς την ιδεολογική και πολιτική τους τοποθέτηση. Οι εικόνες δημόσιας στήριξης, όπως εκείνες από κοινωνικές και κομματικές εκδηλώσεις με έντονο επικοινωνιακό φορτίο –χαρακτηριστικό παράδειγμα το ζεϊμπέκικο της Θεοδώρας Τζάκρη– αποτελούν πολιτικές πράξεις με σαφές μήνυμα και όχι απλώς στιγμιότυπα χαλαρότητας.
Η πολιτική κινητικότητα είναι αναφαίρετο δικαίωμα. Όμως η πολιτική συνέπεια αποτελεί θεμελιώδη προϋπόθεση θεσμικής αξιοπιστίας. Κάθε συζήτηση περί επιστροφών οφείλει να λαμβάνει υπόψη όχι μόνο τη μακρινή πολιτική διαδρομή, αλλά και τις πρόσφατες, δημόσια καταγεγραμμένες επιλογές και τοποθετήσεις.
Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε μια περίοδο που απαιτεί καθαρό πολιτικό στίγμα, σαφή στρατηγική και αποκατάσταση της σχέσης εμπιστοσύνης με την κοινωνική του βάση. Η διεύρυνση δεν μπορεί να εκλαμβάνεται ως διαδικασία χωρίς πολιτικά και αξιακά κριτήρια, ούτε να αγνοεί τη συλλογική μνήμη των στελεχών και των ψηφοφόρων που στήριξαν τον χώρο σε περιόδους πολιτικής αποδυνάμωσης.
Το κρίσιμο ερώτημα, συνεπώς, δεν αφορά αποκλειστικά συγκεκριμένα πρόσωπα. Αφορά το κατά πόσο η πολιτική διεύρυνση υπηρετεί μια συνεκτική στρατηγική ανασυγκρότησης ή αν, αντιθέτως, κινδυνεύει να εκληφθεί ως αποσπασματική κίνηση τακτικής, με κόστος την πολιτική σοβαρότητα και τη θεσμική αξιοπιστία του κόμματος.
Η διεύρυνση μπορεί να αποτελέσει εργαλείο ανανέωσης μόνο όταν στηρίζεται στη συνέπεια, στη σαφή πολιτική τοποθέτηση και στον σεβασμό των επιλογών του παρελθόντος. Σε διαφορετική περίπτωση, ενδέχεται να δημιουργήσει περισσότερα ερωτήματα από όσα φιλοδοξεί να απαντήσει.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΤΣΟΜΠΟΣ
