Η αποψινή βραδιά στο Δημοτικό Κινηματογράφο Άνεσις στο Αγρίνιο δεν ήταν απλώς μια επετειακή εκδήλωση. Ήταν μια στιγμή συλλογικής μνήμης. Ένα συναπάντημα γενεών που μεγάλωσαν με τον Παναιτωλικό με τις φανέλες του, με τις χαρές και τις πίκρες του.
Τα 100 χρόνια ενός συλλόγου δεν είναι ένας αριθμός. Είναι πρόσωπα, γήπεδα γεμάτα φωνές, παλιές φωτογραφίες, ιστορίες που περνούν από πατέρα σε παιδί. Είναι η ιστορία μιας πόλης που έμαθε να βλέπει τον εαυτό της μέσα από μια ομάδα.
Η εκδήλωση που διοργάνωσαν η ΠΑΕ Παναιτωλικός και ο Γ.Φ.Σ. Παναιτωλικός, με τη στήριξη του Δήμου Αγρινίου και της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας, θύμισε σε όλους κάτι απλό αλλά βαθύ: ο Παναιτωλικός δεν είναι απλώς μια ποδοσφαιρική ομάδα. Είναι κομμάτι της ταυτότητας του Αγρινίου.
Οι στιγμές των τιμητικών βραβεύσεων, οι ιστορίες για τις μεγάλες ανόδους, οι αναφορές στους ανθρώπους που υπηρέτησαν τον σύλλογο μέσα και έξω από το γήπεδο, δημιούργησαν ένα κλίμα συγκίνησης που δύσκολα περιγράφεται.
Οι παρουσίες παλιών αγαπημένων παικτών, όπως ο Ράφαελ Μπρακάλι και ο Νίκο Μαρτίνες, θύμισαν εποχές που ο Παναιτωλικός έκανε την πόλη να ονειρεύεται.
Και η μουσική του Θανάση Βασιλόπουλου, ενός παιδιού του Αγρινίου που κατέκτησε τις μεγάλες σκηνές, έδωσε στη βραδιά έναν τόνο βαθιάς συγκίνησης.
Όμως πίσω από τα χειροκροτήματα και τις αναμνήσεις υπήρχε μια σκέψη που κανείς δεν μπορούσε να αγνοήσει.
Το μέλλον
Ο άνθρωπος που άλλαξε την ιστορία
Για πάνω από δύο δεκαετίες, το όνομα του Παναιτωλικού ταυτίστηκε με έναν άνθρωπο: τον Φώτη Κωστούλα.
Σε μια εποχή που το ελληνικό ποδόσφαιρο συχνά χαρακτηριζόταν από αστάθεια και υπερβολές, ο Παναιτωλικός κατάφερε να ξεχωρίσει. Με οικονομική συνέπεια, με επενδύσεις στις υποδομές και με μια σπάνια για τα ελληνικά δεδομένα αίσθηση σοβαρότητας.
Δεν ήταν μόνο τα αποτελέσματα. Ήταν η φιλοσοφία.
Ο Παναιτωλικός έγινε μια ομάδα που δεν στηριζόταν σε πρόσκαιρες λύσεις. Έγινε ένα σταθερό ποδοσφαιρικό σημείο αναφοράς για τη Δυτική Ελλάδα.
Και αυτό δεν συνέβη τυχαία.
Η δύσκολη μετάβαση
Κάθε μεγάλη εποχή, όμως, κάποτε ολοκληρώνεται.
Και τότε ξεκινά το πιο δύσκολο κομμάτι: η μετάβαση.
Η λεγόμενη «μετά Κωστούλα εποχή» δεν είναι απλώς μια διοικητική αλλαγή. Είναι μια δοκιμασία ωριμότητας για ολόκληρο τον οργανισμό του Παναιτωλικού.
Το ερώτημα που αιωρείται είναι απλό αλλά κρίσιμο:
Μπορεί ο σύλλογος να διατηρήσει την ταυτότητά του χωρίς τον άνθρωπο που τον κράτησε όρθιο στις πιο κρίσιμες στιγμές;
Η ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου δείχνει πως τέτοιες μεταβάσεις δεν είναι εύκολες. Πολλές ομάδες που στηρίχθηκαν σε ισχυρές προσωπικότητες δυσκολεύτηκαν όταν εκείνες αποχώρησαν.
Γι’ αυτό η επόμενη μέρα του Παναιτωλικού δεν αφορά μόνο τη διοίκηση. Αφορά ολόκληρη την πόλη.
Ο Παναιτωλικός ανήκει στο Αγρίνιο
Αν κάτι έδειξε η επετειακή εκδήλωση, είναι πως ο Παναιτωλικός έχει κάτι που δεν αγοράζεται και δεν δημιουργείται τεχνητά.
Έχει ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα του για δεκαετίες. Έχει φιλάθλους που τον ακολουθούν όχι μόνο στις μεγάλες στιγμές, αλλά και στις δύσκολες.
Αυτό είναι το πραγματικό κεφάλαιο του συλλόγου.
Και αυτό είναι που μπορεί να εγγυηθεί ότι τα επόμενα 100 χρόνια δεν θα είναι απλώς μια συνέχεια του παρελθόντος, αλλά μια νέα δυναμική πορεία.
Η ευθύνη της νέας γενιάς
Οι επετειακές εκδηλώσεις έχουν πάντα έναν συμβολισμό.
Δεν τιμούν μόνο το παρελθόν. Υπενθυμίζουν την ευθύνη του μέλλοντος.
Για τον Παναιτωλικό, το μεγάλο στοίχημα δεν είναι μόνο να παραμείνει ανταγωνιστικός στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Είναι να συνεχίσει να εκφράζει τις αξίες που τον έκαναν ξεχωριστό.
Σοβαρότητα.
Σταθερότητα.
Σχέση με την κοινωνία της πόλης.
Αν αυτά διατηρηθούν, τότε η «μετά Κωστούλα» εποχή δεν θα είναι το τέλος μιας μεγάλης διαδρομής.
Θα είναι η αρχή μιας νέας.
Γιατί τελικά ο Παναιτωλικός δεν είναι απλώς μια ομάδα.
Είναι η ιστορία ενός τόπου.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΤΣΟΜΠΟΣ
