Η παρουσία δύο κορυφαίων υπουργών στην Αιτωλοακαρνανία, έστω και με αφορμή ιδιωτικές ή ανεπίσημες μετακινήσεις, ανέδειξε με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο δύο διαφορετικές αντιλήψεις άσκησης πολιτικής και δημόσιας παρουσίας.
Από τη μία πλευρά, ο Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Σταύρος Παπασταύρου, βρέθηκε στην περιοχή για έναν βαθιά προσωπικό και ανθρώπινο λόγο: για να παρακολουθήσει την προπόνηση της κόρης του στην τεχνητή λίμνη του Στράτου, μιας νεαρής αθλήτριας που διακρίνεται στο σκι. Μια ιδιωτική στιγμή που θα μπορούσε να περιοριστεί αυστηρά σε οικογενειακό επίπεδο.
Ωστόσο, στο περιθώριο αυτής της επίσκεψης, ο υπουργός επέλεξε να κινηθεί θεσμικά. Χωρίς τυμπανοκρουσίες και χωρίς την αυστηρή μορφή μιας επίσημης κυβερνητικής περιοδείας, άνοιξε έναν κύκλο επαφών με την αυτοδιοίκηση, τους παραγωγικούς φορείς και τα επιμελητήρια της περιοχής. Κάλεσε δημάρχους, εκπροσώπους της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας και θεσμικούς παράγοντες, προκειμένου να ακούσει ζητήματα που απασχολούν την Αιτωλοακαρνανία και εμπίπτουν στις αρμοδιότητες του υπουργείου του.
Αυτή η στάση έχει ιδιαίτερη πολιτική σημασία. Διότι αναδεικνύει μια αντίληψη που βλέπει τον θεσμό πάνω από τις προσωπικές ή κομματικές ισορροπίες. Ακόμη και σε μια ανεπίσημη παρουσία, ο υπουργός έδειξε ότι αντιλαμβάνεται πως ο ρόλος του δεν περιορίζεται σε επιλεκτικές δημόσιες σχέσεις, αλλά οφείλει να περιλαμβάνει ανοιχτή επικοινωνία με το σύνολο της τοπικής κοινωνίας.
Στον αντίποδα, η παρουσία του Υπουργού Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, στο Νοσοκομείο Αγρινίου κινήθηκε σε ένα εντελώς διαφορετικό πλαίσιο. Εκεί, κυριάρχησαν –όπως σχολιάστηκε έντονα– οι γνωστοί μηχανισμοί πολιτικής αυλής: θεσμικοί και μη θεσμικοί παράγοντες, πρόσωπα που λειτουργούν περισσότερο ως φίλτρα εξουσίας παρά ως γέφυρες με την κοινωνία.
Δεν έχει ίσως τόση σημασία τι ακριβώς ειπώθηκε πίσω από κλειστές πόρτες. Άλλωστε, δεν πρόκειται για ζήτημα παραπολιτικής καταγραφής. Το ουσιαστικό είναι η εικόνα που εκπέμφθηκε προς την κοινωνία. Και αυτή η εικόνα έδειξε έναν υπουργό αποκομμένο από την ευρύτερη θεσμική εκπροσώπηση της περιοχής, εγκλωβισμένο –ίσως και χωρίς αποκλειστικά δική του ευθύνη– σε έναν στενό κύκλο ανθρώπων που θεωρούν ότι η πολιτική ασκείται με ελεγχόμενες επαφές, επιλεκτικές παρουσίες και επικοινωνιακή διαχείριση.
Το κοντράστ ανάμεσα στις δύο παρουσίες ήταν εμφανές. Από τη μία, μια ανοιχτή θεσμική λογική που επιδιώκει διάλογο με όλους. Από την άλλη, μια κλειστή εικόνα πολιτικής διαμεσολάβησης από «αυλοκόλακες» της εξουσίας, οι οποίοι πολλές φορές λειτουργούν τελικά εις βάρος και των ίδιων των πολιτικών που υποτίθεται ότι υπηρετούν.
Η κοινωνία της Αιτωλοακαρνανίας έχει εμπειρία, κρίση και πολιτικό αισθητήριο. Μπορεί να καταλάβει πότε ένας υπουργός επιδιώκει ουσιαστική επαφή με τον τόπο και πότε μια επίσκεψη περιορίζεται σε μια αποστειρωμένη παράσταση εξουσίας. Και αυτό, στο τέλος της ημέρας, είναι που μένει.
Agriniodaily.gr
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΤΣΟΜΠΟΣ
Δύο υπουργοί, δύο κόσμοι: Θεσμική παρουσία και πολιτική αυλή στην Αιτωλοακαρνανία
