Από τα τέλη του προηγούμενου έτους, το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Αγρινίου διοργανώνει έναν κύκλο εκδηλώσεων με τον εύηχο τίτλο «Διαλέξεις με θέα». Καλεσμένοι μέχρι στιγμής η πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου, η τραγουδίστρια Ελευθερία Αρβανιτάκη και – αύριο, 14 Ιανουαρίου 2026 – η ηθοποιός Μιμή Ντενίση. Ονόματα αναμφίβολα αναγνωρίσιμα, με δημόσιο κύρος και καλλιτεχνικό αποτύπωμα.
Κι όμως, στις δύο πρώτες εκδηλώσεις, η εικόνα στην αίθουσα ήταν αποκαρδιωτική: πενιχρή παρουσία κοινού, με τις πρώτες σειρές να καταλαμβάνονται σχεδόν αποκλειστικά από αντιδημάρχους, δημοτικούς συμβούλους, παράγοντες και κάθε είδους παρατρεχάμενους. Ένα κοινό «υποχρέωσης», όχι ενδιαφέροντος. Μια εκδήλωση που έμοιαζε να απευθύνεται περισσότερο στον εαυτό της και στις δημόσιες σχέσεις των διοργανωτών, παρά στην κοινωνία του Αγρινίου.
Το ερώτημα προκύπτει αβίαστα: ποια ακριβώς είναι η «θέα» αυτών των διαλέξεων; Σίγουρα όχι προς την ίδια την πόλη.
Διότι αν οι υπεύθυνοι του ΔΗΠΕΘΕ είχαν έστω και στοιχειώδη επίγνωση του πολιτιστικού πλούτου του Αγρινίου, θα γνώριζαν ότι η πόλη αυτή διαθέτει δημιουργούς και επιστήμονες πανελλήνιας – ακόμη και διεθνούς – εμβέλειας. Ανθρώπους που όχι μόνο δεν υστερούν απέναντι στους προσκεκλημένους «μεγάλους» των Αθηνών, αλλά σε πολλές περιπτώσεις πρωτοπορούν.
Εικαστικοί όπως ο Χρήστος Μποκόρος και ο Χρήστος Γαρουφαλής, κορυφαίες μορφές της σύγχρονης ελληνικής τέχνης. Γλύπτες όπως ο Παπασαίκας. Ένας μεγάλος αριθμός επιστημόνων, πανεπιστημιακών, ερευνητών και διανοουμένων, με σημαντικό έργο και διεθνή αναγνώριση. Αγρινιώτες. Άνθρωποι «δικοί μας», που όμως παραμένουν αόρατοι για τους ιθύνοντες.
Η απουσία τους από κάθε σοβαρό πολιτιστικό σχεδιασμό δεν είναι αθώα. Είναι σύμπτωμα ενός βαθιά ριζωμένου επαρχιακού αρχοντοχωριατισμού: της νοοτροπίας που θεωρεί αξία μόνο ό,τι έρχεται «απ’ έξω», κατά προτίμηση από την Αθήνα, με τηλεοπτική αναγνωρισιμότητα και δυνατότητα φωτογράφισης. Της λογικής που συγχέει τον πολιτισμό με την προβολή και τη δημιουργία με το PR.
Πρόκειται, ταυτόχρονα, για μια κραυγαλέα έλλειψη σεβασμού προς τους ίδιους τους Αγρινιώτες που διακρίνονται στη χώρα. Σαν να τους λένε σιωπηρά: «είστε καλοί, αλλά όχι αρκετά χρήσιμοι για τις δημόσιες σχέσεις μας». Σαν να μην αξίζουν μια εκδήλωση, μια συζήτηση, μια τιμητική πρόσκληση, αν δεν συνοδεύονται από τίτλους που “γράφουν” στα δελτία Τύπου.
Έτσι, οι «Διαλέξεις με θέα» κινδυνεύουν να μείνουν αυτό ακριβώς: εκδηλώσεις με θέα… τον καθρέφτη της εξουσίας. Κλειστές, αυτάρεσκες, αποκομμένες από την κοινωνία και τον πραγματικό πολιτιστικό πλούτο της πόλης.
Αν το ΔΗΠΕΘΕ θέλει να δικαιολογήσει τον δημόσιο ρόλο του, οφείλει να αλλάξει κατεύθυνση. Να κοιτάξει γύρω του. Να εμπιστευτεί τους ανθρώπους του τόπου. Να σταματήσει να λειτουργεί ως μηχανισμός προσωπικών δημοσίων σχέσεων και να γίνει ξανά χώρος ουσιαστικού διαλόγου, γνώσης και αυτογνωσίας.
Γιατί χωρίς σεβασμό στους άξιους του τόπου σου, καμία «θέα» δεν είναι πραγματικά πολιτιστική.
