Η σημερινή απεργιακή συγκέντρωση μπροστά από το Δημαρχείο Αγρινίου, την Τρίτη 14 Ιουλίου 2026, υποτίθεται ότι θα αποτελούσε μια ηχηρή διαμαρτυρία για ένα ζήτημα που οι ίδιοι οι διοργανωτές χαρακτηρίζουν κρίσιμο. Η συζήτηση γύρω από τη συνταγματική αναθεώρηση και ειδικότερα οι φόβοι που εκφράζονται για ενδεχόμενη αμφισβήτηση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων παρουσιάζονται από συνδικαλιστικούς φορείς ως μια εξέλιξη με σοβαρές επιπτώσεις για το μέλλον του Δημοσίου και των εργαζομένων του.
Ωστόσο, η εικόνα που καταγράφηκε στον πεζόδρομο του Δημαρχείου Αγρινίου μόνο προβληματισμό μπορεί να προκαλέσει. Σύμφωνα με την παρουσία που υπήρξε στη συγκέντρωση, μόλις 13 άτομα ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της κινητοποίησης. Ένας αριθμός που δεν συνάδει με τη σοβαρότητα των καταγγελιών και των προειδοποιήσεων που διατυπώνονται τις τελευταίες ημέρες.
Από την πλευρά του, ο πρόεδρος της Ένωσης Νοσοκομειακών Γιατρών Αιτωλοακαρνανίας, κ. Γεράσιμος Αραβανής, επιχείρησε στις δηλώσεις του να εξηγήσει τη χαμηλή συμμετοχή, επισημαίνοντας ότι τα σχολεία είναι κλειστά, ενώ πολλοί υγειονομικοί βρίσκονταν στις βάρδιές τους. Πρόκειται ασφαλώς για παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν τη μαζικότητα μιας κινητοποίησης και δεν μπορούν να αγνοηθούν.
Την ίδια στιγμή, όμως, δύσκολα μπορεί να παραβλεφθεί το γεγονός ότι από τη συγκέντρωση απουσίαζαν ακόμη και στελέχη και μέλη διοικητικών συμβουλίων φορέων και σωματείων που είχαν εκφράσει τη στήριξή τους στη συγκεκριμένη απεργιακή δράση. Όταν ένα θέμα παρουσιάζεται ως μείζον και καθοριστικό για το μέλλον των εργαζομένων, η εικόνα μιας τόσο περιορισμένης συμμετοχής δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για το κατά πόσο το μήνυμα έχει περάσει στην ίδια τη βάση των δημοσίων υπαλλήλων.
Η πραγματικότητα είναι ότι τέτοιες εικόνες δεν ενισχύουν το κύρος των διεκδικήσεων. Αντιθέτως, κινδυνεύουν να παράγουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Μια κυβέρνηση ή ένας πρωθυπουργός δύσκολα θα θεωρήσει ότι βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα ισχυρό κοινωνικό και εργασιακό ρεύμα αντίδρασης όταν οι συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας συγκεντρώνουν συμμετοχή που μετριέται στα δάχτυλα.
Αν οι συνδικαλιστικοί φορείς θεωρούν πράγματι ότι οι σχεδιαζόμενες αλλαγές αφορούν το σύνολο της κοινωνίας και κάθε οικογένεια, όπως υποστηρίζει η ΑΔΕΔΥ Αιτωλοακαρνανίας, τότε οφείλουν να αναζητήσουν τους λόγους για τους οποίους το κάλεσμά τους δεν βρήκε ανταπόκριση. Διότι η ουσία της πολιτικής πίεσης δεν βρίσκεται μόνο στις ανακοινώσεις και στις δηλώσεις, αλλά κυρίως στη μαζική συμμετοχή των ανθρώπων που καλούνται να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους.
Και αυτή ακριβώς η μαζικότητα έλειψε σήμερα από το Αγρίνιο.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΤΣΟΜΠΟΣ
