Υπάρχει ένα όριο ανάμεσα στην προβολή ενός σημαντικού πολιτιστικού γεγονότος και στην επικοινωνιακή κατασκευή μιας ιστορίας που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Και στην περίπτωση του Αρχαίου Θεάτρου Στράτου, το όριο αυτό φαίνεται πως ξεπεράστηκε.
Ακούμε και διαβάζουμε ότι, ύστερα από «αιώνες σιωπής», το Αρχαίο Θέατρο Στράτου υποδέχθηκε και πάλι ηθοποιούς και θεατές.
Όχι. Δεν είναι η πρώτη φορά.
Το Αρχαίο Θέατρο Στράτου ξαναζωντάνεψε θεατρικά ήδη από το 1996. Και μάλιστα όχι με μια εθιμοτυπική εκδήλωση για λίγους προσκεκλημένους, αλλά με μια κανονική θεατρική παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου, με καλλιτεχνικό διευθυντή τότε τον αείμνηστο Κώστα Φαρμασώνη, ο οποίος και σκηνοθέτησε έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ.
Και την παράσταση εκείνη δεν την παρακολούθησαν μερικές δεκάδες ή μερικές εκατοντάδες άνθρωποι.
Την παρακολούθησαν πάνω από 3.000 θεατές.
Ήταν μια από εκείνες τις μεγάλες στιγμές του πολιτισμού της πόλης.
Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι εκείνη ήταν μια σπουδαία εποχή για το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου. Μια εποχή εξωστρέφειας, δημιουργίας και πολιτιστικής παρουσίας, όταν το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Αγρινίου είχε καταφέρει να ξεπεράσει τα όρια της πόλης και να αποκτήσει ευρύτερη ακτινοβολία.
Τότε, μάλιστα, υπήρχε η χαρακτηριστική αναφορά ότι το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου και ο Παναιτωλικός ήταν οι δύο πρεσβευτές της πόλης του Αγρινίου, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό.
Και αυτό δεν ήταν τυχαίο.
Πίσω από αυτή την πορεία υπήρχαν άνθρωποι που εργάστηκαν, οραματίστηκαν και συγκρούστηκαν για τον πολιτισμό του τόπου.
Ένας από αυτούς ήταν ο αείμνηστος Κώστας Φαρμασώνης.
Με το έργο, την παρουσία και την καλλιτεχνική του πορεία άφησε πολύτιμο και ανεξίτηλο αποτύπωμα στο ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου και, γενικότερα, στον πολιτισμό της πόλης. Με όλες τις συζητήσεις, τις διαφορετικές απόψεις και τις όποιες ενστάσεις μπορεί να έχει κανείς —όπως συμβαίνει με κάθε άνθρωπο που αφήνει έντονο δημόσιο αποτύπωμα— η συμβολή του δεν μπορεί να διαγραφεί.
Και για να πραγματοποιηθεί εκείνη η παράσταση του 1996 στο Αρχαίο Θέατρο Στράτου χρειάστηκε τότε να δοθεί μάχη.
Το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο δεν έδινε αρχικά την άδεια για να πραγματοποιηθεί η παράσταση.
Χρειάστηκε η έντονη παρέμβαση του τότε κοινοτάρχη Στράτου, Ντίνου Σιδέρη, στο Υπουργείο Πολιτισμού. Υπήρξε έντονο επεισόδιο και τελικά, ύστερα από αυτή την παρέμβαση, η άδεια δόθηκε.
Αυτά δεν είναι λεπτομέρειες.
Είναι η ιστορία του Αρχαίου Θεάτρου Στράτου.
Και εδώ βρίσκεται το πραγματικά πολιτικό ζήτημα.
Κανείς δεν έχει αντίρρηση να πανηγυρίσει σήμερα για την αποκατάσταση και την επαναλειτουργία ενός σπουδαίου μνημείου. Αντιθέτως. Είναι ένα γεγονός που πρέπει να το χαρούμε και να το στηρίξουμε.
Αλλά υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο:
«το θέατρο αποκαταστάθηκε και ανοίγει σήμερα ένα νέο κεφάλαιο»
και στο:
«το θέατρο ξαναζωντανεύει για πρώτη φορά μετά από αιώνες».
Το πρώτο είναι μια σημαντική πραγματικότητα.
Το δεύτερο σβήνει το 1996.
Σβήνει το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου εκείνης της εποχής.
Σβήνει μια ολόκληρη σπουδαία περίοδο του θεάτρου της πόλης.
Σβήνει τον Κώστα Φαρμασώνη.
Σβήνει τους ανθρώπους που εργάστηκαν για εκείνη την παράσταση.
Σβήνει τον Ντίνο Σιδέρη και την αποφασιστική παρέμβασή του.
Σβήνει τους πάνω από 3.000 θεατές που βρέθηκαν τότε στο θέατρο.
Και κυρίως σβήνει μια αντίληψη για τον πολιτισμό που κάποτε έκανε το Αγρίνιο να ακούγεται πολύ πέρα από τα γεωγραφικά του όρια.
Γιατί τότε το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου δεν ήταν απλώς ένας δημοτικός πολιτιστικός οργανισμός.
Ήταν πρεσβευτής της πόλης.
Όπως ήταν και ο Παναιτωλικός.
Και αυτό το αποτύπωμα δεν μπορεί να εξαφανιστεί με ένα δελτίο Τύπου και μια εύκολη φράση περί «πρώτης φοράς μετά από αιώνες».
Ας είμαστε, λοιπόν, λίγο προσεκτικοί όταν μιλάμε για «ιστορικές πρώτες φορές».
Γιατί η πολιτιστική ιστορία ενός τόπου δεν αρχίζει κάθε φορά που αλλάζει μια δημοτική, περιφερειακή ή κυβερνητική διοίκηση.
Και δεν επιτρέπεται να ξαναγράφεται ανάλογα με το ποιος κρατά σήμερα το μικρόφωνο.
Το Αρχαίο Θέατρο Στράτου δεν χρειάζεται τέτοιες υπερβολές.
Έχει τη δική του ιστορία.
Μια ιστορία που περιλαμβάνει το 1996, το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου, τον Κώστα Φαρμασώνη, τον Ντίνο Σιδέρη, τους ανθρώπους που έδωσαν εκείνη τη μάχη και πάνω από 3.000 θεατές.
Όποιος θέλει πραγματικά να τιμήσει την ιστορία, δεν την ξαναγράφει.
Την αποκαθιστά.
Και όποιος θέλει πραγματικά να τιμήσει το σημερινό επίτευγμα, δεν χρειάζεται να διαγράψει εκείνους που προηγήθηκαν.
Γιατί η αποκατάσταση ενός μνημείου είναι σπουδαία πράξη.
Η αποκατάσταση όμως της ιστορικής αλήθειας είναι υποχρέωση.
