Δεν γνωρίζω προσωπικά τον πρόεδρο της Τοπικής Κοινότητας Γαβαλούς, Ανδρέα Γούλα. Έχουμε ανταλλάξει, αν θυμάμαι καλά, μόλις δύο χειραψίες όλα αυτά τα χρόνια. Η μόνη ουσιαστική επικοινωνία που είχαμε ήταν αρκετά παλιότερα, όταν του είχα πάρει μια ραδιοφωνική συνέντευξη με αφορμή μια πυρκαγιά που είχε ξεσπάσει στη Γαβαλού.
Γι’ αυτό και όσα γράφω σήμερα δεν έχουν να κάνουν με προσωπική σχέση, ούτε με κάποια ιδιαίτερη γνωριμία.
Έχουν να κάνουν με αυτό που είδα και άκουσα χθες στη Γαβαλού.
Βρέθηκα εκεί για την κάλυψη των θρησκευτικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων για τον εορτασμό της Ιεράς Μονής Κατερινούς και των καθιερωμένων «Παζαριών». Και μέσα σε όλη αυτή την όμορφη ατμόσφαιρα, υπήρξε κάτι που μου έκανε πραγματικά εντύπωση.
Όλοι. Μα όλοι.
Άνθρωποι διαφορετικοί μεταξύ τους, κάτοικοι της Γαβαλούς, άνθρωποι που συναντούσα για πρώτη φορά, είχαν έναν καλό λόγο να πουν για τον πρόεδρο της Κοινότητάς τους.
Και αυτό, για έναν άνθρωπο που υπηρετεί έναν θεσμό στην τοπική αυτοδιοίκηση, ίσως είναι η μεγαλύτερη αναγνώριση.
Γιατί μπορεί να σε επαινέσει ένας φίλος, ένας συνεργάτης, ένας γνωστός.
Αλλά όταν μιλούν θετικά για σένα οι άνθρωποι της ίδιας της κοινότητας που εκπροσωπείς, τότε κάτι έχεις κάνει σωστά.
Ο Ανδρέας Γούλας ήταν εκεί. Διαρκώς παρών. Ήρεμος, φιλόξενος, χαμογελαστός. Χωρίς υπερβολές, χωρίς την ανάγκη να βρίσκεται διαρκώς στο επίκεντρο.
Και υπήρξαν δύο στιγμές που, προσωπικά, μου έμειναν περισσότερο.
Η πρώτη ήταν όταν βραβεύονταν τα παιδιά του Λυκείου Γαβαλούς που πέτυχαν στις Πανελλαδικές Εξετάσεις και πήραν τον δρόμο για τις πανεπιστημιακές τους σπουδές.
Είδα τη λάμψη στα μάτια του.
Όχι απλώς το χαμόγελο του ανθρώπου που κάνει το καθήκον του. Ήταν η χαρά ενός ανθρώπου που αισθανόταν περήφανος για τα παιδιά του τόπου του.
Και η δεύτερη στιγμή ήταν όταν άρχισαν να χορεύουν τα μικρά παιδιά του πολιτιστικού συλλόγου.
Εκεί πραγματικά χαμογέλασε όλη η Γαβαλού.
Κι εκείνος ανάμεσα στον κόσμο, να φωτογραφίζει, να καμαρώνει και να φωνάζει με περηφάνια:
«Τα νιάτα μας!»
Μπορεί να ακούγεται απλό.
Δεν είναι.
Γιατί τελικά η αυτοδιοίκηση δεν είναι μόνο αποφάσεις, έγγραφα, συνεδριάσεις και αρμοδιότητες. Είναι κυρίως άνθρωποι. Είναι το χωριό, η γειτονιά, τα παιδιά, οι οικογένειες, η παράδοση, ο πολιτισμός και η καθημερινότητα.
Και χθες στη Γαβαλού είδα έναν πρόεδρο που έδειχνε να χαίρεται πραγματικά για τον τόπο που υπηρετεί.
Δεν έφυγε στιγμή το χαμόγελο από τα χείλη του.
Και αυτό, σε μια εποχή όπου η αλαζονεία, η έπαρση και η απόσταση από την κοινωνία δεν είναι δυστυχώς σπάνια φαινόμενα στην αυτοδιοίκηση, έχει τη δική του αξία.
Δεν ξέρω τον Ανδρέα Γούλα αρκετά για να κρίνω συνολικά το έργο του.
Δεν είναι αυτός ο σκοπός του σχολίου μου.
Μπορώ όμως να γράψω για αυτό που είδα.
Και αυτό που είδα ήταν έναν άνθρωπο που ήταν εκεί.
Ανάμεσα στους ανθρώπους του. Με το χαμόγελο στα χείλη. Με περηφάνια για τα παιδιά της Γαβαλούς. Με αγάπη για τον πολιτισμό και την παράδοση του τόπου του.
Και κυρίως, είδα κάτι που δεν συναντάς εύκολα:
τους ανθρώπους να μιλούν καλά για εκείνον όταν ο ίδιος δεν ήταν μπροστά για να τους ακούσει.
Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο σημαντικό «βραβείο» για έναν άνθρωπο που υπηρετεί μια τοπική κοινωνία.
Μπράβο, λοιπόν, στον Ανδρέα Γούλα.
Όχι επειδή τον γνωρίζω.
Αλλά επειδή, χθες στη Γαβαλού, οι ίδιοι οι άνθρωποί του μου έδωσαν έναν λόγο να γράψω αυτές τις γραμμές.
Σωκράτης Τσόμπος
