Θλιβερός ….
Θλιβερός ο πολιτικός απολογισμός μιας αναδίπλωσης: όταν η δικαιολόγηση μιας απόφασης αποδεικνύεται σημαντικότερη από την ίδια την πολιτική αξιοπρέπεια.
Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που οι λέξεις αποδεικνύονται πολύ πιο βαριές από τις αποφάσεις. Ιδίως όταν ένας πολιτικός καλείται να δικαιολογήσει σήμερα εκείνα που μέχρι χθες ο ίδιος καταδίκαζε, να αναιρέσει όσα υποστήριζε και να εμφανίσει ως πολιτική συνέπεια την πιο εμφανή ανακολουθία.
Το θλιβερό δεν είναι μόνο ότι άλλαξε στάση. Κάθε πολιτικός έχει δικαίωμα να αναθεωρεί. Το θλιβερό είναι να επιχειρεί να παρουσιάσει την αναδίπλωση ως δικαίωση, να επιστρατεύει επιχειρήματα για να καλύψει τα ακάλυπτα και να θυσιάζει την πολιτική του αξιοπρέπεια στον βωμό μιας απόφασης.
Και κάπου εκεί γεννιέται το πραγματικό ερώτημα: Πώς θα κοιτάξει στα μάτια τους πολίτες που τον εμπιστεύτηκαν και τον ανέδειξαν; Πώς θα σταθεί απέναντι στους ανθρώπους που πίστεψαν στα λόγια του, αλλά και στους ίδιους του τους συνεργάτες, που γνωρίζουν πολύ καλά τι έλεγε χθες και τι προσπαθεί να υποστηρίξει σήμερα;
Στην πολιτική, η αλλαγή άποψης μπορεί να είναι ένδειξη ωριμότητας. Η άρνηση, όμως, να αναγνωρίσει κανείς την αντίφασή του είναι ένδειξη πολιτικής αδυναμίας.
Γιατί τελικά, η εξουσία μπορεί να προσφέρει πολλές ευκαιρίες για δικαιολογίες, αλλά δεν μπορεί να χαρίσει αξιοπρέπεια σε όποιον επιλέγει να την εγκαταλείψει.
Και τότε ο στίχος του Βάρναλη ακούγεται πιο επίκαιρος από ποτέ:
«Αχ, πού ’σαι νιότη που ’δειχνες πως θα γινόμουν άλλος…»
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΤΣΟΜΠΟΣ
