Στο Μαξίμου, λένε οι γνωρίζοντες, οι κεραίες είναι μονίμως στραμμένες στις εκλογικές περιφέρειες. Και ειδικά σε εκείνες όπου η μάχη δεν πρόκειται να κριθεί με γενικόλογες πολιτικές αναλύσεις, αλλά με πρόσωπα, σταυρούς και πραγματική δυνατότητα κινητοποίησης.

Η Αιτωλοακαρνανία είναι μία από αυτές.

Και κάπου εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον της υπόθεσης Θανάση Μαυρομάτη.

Γιατί η ημερομηνία πέρασε. Η συζήτηση για τις παραιτήσεις των αντιπεριφερειαρχών που ενδιαφέρονται να είναι υποψήφιοι έχει ανοίξει. Και όμως, ο χωρικός αντιπεριφερειάρχης Αιτωλοακαρνανίας εξακολουθεί να βρίσκεται στη θέση του.

Όσοι παρακολουθούν από κοντά τα πολιτικά πράγματα της περιοχής δεν θεωρούν την εξέλιξη αδιάφορη.

Άλλοι τη διαβάζουν ως ρίσκο.

Άλλοι ως καθυστέρηση.

Και κάποιοι —πιο έμπειροι στα παραπολιτικά— ως ένδειξη ότι ο ίδιος δεν αισθάνεται πως βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο.

Και αυτό έχει τη σημασία του.

Δεν είναι η παραίτηση το πραγματικό θέμα

Αν το δούμε ψυχρά, το ερώτημα «γιατί δεν παραιτήθηκε;» έχει σχετικά απλή απάντηση: επειδή δεν το έχει κάνει.

Το πολιτικό ερώτημα, όμως, είναι πολύ πιο ενδιαφέρον:

Τι πιστεύει ότι θα συμβεί όταν έρθει η ώρα των τελικών αποφάσεων;

Γιατί ο Μαυρομάτης έχει ήδη κάνει κάτι που πολλοί άλλοι πολιτικοί αποφεύγουν: έχει καταστήσει απολύτως σαφή την πρόθεσή του.

Δεν κρύφτηκε.

Δεν άφησε το θέμα να αιωρείται.

Δεν περίμενε να διαρρεύσει το όνομά του από κομματικές πηγές.

Έχει δείξει ότι θέλει να κάνει το επόμενο βήμα.

Άρα, η σημερινή του στάση αποκτά μεγαλύτερη πολιτική σημασία.

Τι λένε οι «γνωρίζοντες»

Στην Αιτωλοακαρνανία κυκλοφορεί εδώ και καιρό η εκτίμηση ότι ο Θανάσης Μαυρομάτης δεν είναι απλώς ένας ακόμη ενδιαφερόμενος για μια θέση στο ψηφοδέλτιο.

Είναι ένα πρόσωπο με αυτοδιοικητικό κεφάλαιο, αναγνωρισιμότητα και δίκτυο επαφών.

Και αυτό, όπως λένε άνθρωποι που γνωρίζουν καλά την εκλογική γεωγραφία του νομού, είναι στοιχείο που κανένα σοβαρό κομματικό επιτελείο δεν μπορεί να αγνοήσει όταν σχεδιάζει την επόμενη εκλογική μάχη.

Δεν σημαίνει ότι κάποιος του έχει τάξει θέση.

Δεν σημαίνει ότι η υποψηφιότητα έχει κλειδώσει.

Σημαίνει, όμως, ότι η υποψηφιότητα Μαυρομάτη έχει πολιτικό βάρος.

Και ακριβώς αυτό μπορεί να εξηγεί και την αυτοπεποίθηση που αποδίδουν κάποιοι στη στάση του.

Το Μαξίμου βλέπει αριθμούς, όχι μόνο ονόματα

Υπάρχει και μια πιο κυνική, αλλά απολύτως πολιτική ανάγνωση.

Οι εκλογές δεν κερδίζονται μόνο με ωραία ψηφοδέλτια.

Κερδίζονται με σταυρούς.

Με δίκτυα.

Με πρόσωπα που μπορούν να κινητοποιήσουν ανθρώπους.

Με υποψηφίους που έχουν τη δυνατότητα να απευθυνθούν σε ακροατήρια πέρα από τον στενό κομματικό πυρήνα.

Και εκεί βρίσκεται το πραγματικό «στοίχημα» του Μαυρομάτη.

Εάν η Νέα Δημοκρατία αναζητά στην Αιτωλοακαρνανία ένα ψηφοδέλτιο που θα μπορεί να δώσει τη μάχη όχι απλώς αξιοπρεπώς αλλά με αξιώσεις, τότε η πολιτική δυναμική κάθε προσώπου θα μετρηθεί.

Και η αυτοδιοικητική διαδρομή του Μαυρομάτη είναι ένα κεφάλαιο που, θέλει δεν θέλει κανείς, θα μπει στη ζυγαριά.

Το πιο ενδιαφέρον σενάριο

Κάποιοι στην περιοχή εκτιμούν ότι ο Μαυρομάτης δεν κινείται σαν άνθρωπος που προσπαθεί να «πείσει» την τελευταία στιγμή ότι αξίζει μια θέση.

Κινείται σαν άνθρωπος που θεωρεί ότι η αξία της υποψηφιότητάς του είναι ήδη γνωστή.

Αν αυτή η εκτίμηση είναι σωστή, τότε η μη παραίτηση αποκτά διαφορετική διάσταση.

Δεν είναι απαραίτητα μήνυμα προς την κομματική ηγεσία του τύπου «δεν σας ακούω».

Μπορεί να είναι ένα πολύ πιο πολιτικό μήνυμα:

«Γνωρίζω τι μπορώ να προσφέρω στην εκλογική μάχη και περιμένω να αξιολογηθεί αυτό όταν πρέπει.»

Αυτό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.

Και, πολιτικά, πολύ πιο έξυπνο.

Υπάρχει όμως και το μεγάλο ρίσκο

Για να είμαστε δίκαιοι, κανένα παιχνίδι αυτού του είδους δεν είναι χωρίς κόστος.

Εάν τελικά ο Μαυρομάτης δεν βρεθεί στο ψηφοδέλτιο, η σημερινή του στάση θα διαβαστεί εκ των υστέρων διαφορετικά.

Θα πουν κάποιοι ότι πήρε μεγάλο ρίσκο.

Ότι υπερεκτίμησε τη δυναμική του.

Ότι υπολόγισε λάθος τις κομματικές ισορροπίες.

Αλλά εάν τελικά βρεθεί στο ψηφοδέλτιο, τότε η ίδια ακριβώς στάση θα αποκτήσει άλλη ερμηνεία.

Θα μοιάζει λιγότερο με «μη συμμόρφωση» και περισσότερο με πολιτική αυτοπεποίθηση.

Και τότε κάποιοι θα αναρωτηθούν αν ο Μαυρομάτης γνώριζε ότι το πραγματικό παιχνίδι δεν παιζόταν στην ημερομηνία της παραίτησης.

Αλλά στην τελική σύνθεση του ψηφοδελτίου.

Και κάπου εδώ βρίσκεται όλο το ζουμί

Η πολιτική δεν είναι μόνο αυτά που ανακοινώνονται.

Είναι και αυτά που δεν διαψεύδονται.

Είναι οι συναντήσεις που δεν γίνονται γνωστές.

Οι τηλεφωνικές συνομιλίες που δεν καταγράφονται.

Οι εκτιμήσεις των κομματικών επιτελείων που δεν βγαίνουν ποτέ επισήμως προς τα έξω.

Και, κυρίως, είναι η αίσθηση που έχει ένας πολιτικός για το πού πραγματικά βρίσκεται μέσα στο παιχνίδι.

Ο Θανάσης Μαυρομάτης, με τη μέχρι σήμερα στάση του, δείχνει να έχει αυτή την αίσθηση.

Αν είναι σωστή, θα φανεί.

Αν είναι λανθασμένη, επίσης θα φανεί.

Μέχρι τότε, όμως, η Αιτωλοακαρνανία έχει κάθε λόγο να παρακολουθεί.

Γιατί εάν τελικά ο Μαυρομάτης βρεθεί στο ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας, τότε η σημερινή «μη κίνηση» θα αποκτήσει εκ των υστέρων ένα εντελώς διαφορετικό νόημα.

Και ίσως τότε η πιο ενδιαφέρουσα ερώτηση να μην είναι «γιατί δεν παραιτήθηκε;»

Αλλά:

«Μήπως δεν παραιτήθηκε επειδή δεν χρειαζόταν να αποδείξει σε κανέναν ότι θα είναι υποψήφιος;»

Γιατί στην πολιτική υπάρχει μια λεπτομέρεια που οι παλιοί γνωρίζουν καλά:

Άλλο να κυνηγάς το ψηφοδέλτιο. Και άλλο να περιμένεις το ψηφοδέλτιο να έρθει σε σένα.

Και αν ο Θανάσης Μαυρομάτης έχει επιλέξει συνειδητά τη δεύτερη στάση, τότε το πραγματικό πολιτικό στοίχημα δεν είναι πλέον δικό του.

Είναι εκείνων που θα αποφασίσουν αν μπορούν —ή αν θέλουν— να αφήσουν έξω από τη μάχη της Αιτωλοακαρνανίας έναν υποψήφιο που ο ίδιος πιστεύει ότι μπορεί να κάνει τη διαφορά.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΤΣΟΜΠΟΣ