Οργή και αγανάκτηση επικρατεί στους κατοίκους της Αμφιλοχίας, καθώς η δημοτική αρχή δείχνει για ακόμη μία φορά να έχει χάσει πλήρως τον έλεγχο της καθημερινότητας. Τα προβλήματα συσσωρεύονται, η εικόνα της πόλης υποβαθμίζεται και οι πολίτες νιώθουν ότι η φωνή τους δεν ακούγεται.
Χαρακτηριστικό και ιδιαίτερα ανησυχητικό παράδειγμα αποτελεί το μοναδικό μικρό πάρκο μέσα στην πόλη, ένας χώρος που θα έπρεπε να αποτελεί σημείο αναψυχής, περιπάτου και ανάσας για τους κατοίκους. Αντί γι’ αυτό, μετά τη δύση του ήλιου βυθίζεται στο απόλυτο σκοτάδι. Η έλλειψη φωτισμού δεν είναι απλώς ένα αισθητικό ζήτημα· είναι πρωτίστως ζήτημα ασφάλειας.
Σαν να μην έφτανε αυτό, σε αρκετά σημεία υπάρχουν γυμνά καλώδια, τα οποία συνιστούν πραγματική απειλή για όσους περνούν από την περιοχή. Παιδιά, ηλικιωμένοι και οικογένειες που θέλουν απλώς να περπατήσουν σε έναν δημόσιο χώρο βρίσκονται αντιμέτωποι με κινδύνους που θα έπρεπε να έχουν λυθεί εδώ και καιρό.
Η εικόνα αυτή δεν είναι μεμονωμένη. Αντίθετα, αποτελεί μέρος μιας γενικότερης εγκατάλειψης που οι κάτοικοι της Αμφιλοχίας βιώνουν καθημερινά. Προβλήματα που παραμένουν άλυτα, υποδομές που φθείρονται και μια δημοτική αρχή που δείχνει να μην αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα της πόλης.
Οι δημόσιοι χώροι δεν είναι πολυτέλεια. Είναι βασικό δικαίωμα των πολιτών. Και όταν αυτοί μετατρέπονται σε επικίνδυνα και σκοτεινά σημεία, τότε το πρόβλημα δεν είναι απλώς τεχνικό — είναι βαθιά πολιτικό.
Η κοινωνία της Αμφιλοχίας μοιάζει με καζάνι που βράζει. Οι πολίτες απαιτούν το αυτονόητο: ασφάλεια, φροντίδα για την πόλη τους και σεβασμό στην καθημερινότητά τους. Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν υπάρχουν προβλήματα. Το ερώτημα είναι πόσο ακόμη θα συνεχιστεί αυτή η αδιαφορία.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΤΣΟΜΠΟΣ
