Υπάρχει μια καλοκαιρινή παράδοση στην Αιτωλοακαρνανία που αποδεικνύεται πιο σταθερή ακόμη και από τα ίδια τα πανηγύρια. Είναι η παρέλαση των πολιτικών από χωριό σε χωριό, από πλατεία σε πλατεία, από τραπέζι σε τραπέζι. Χαμόγελα, αγκαλιές, φιλιά, σέλφι, βίντεο, αναρτήσεις και ατελείωτες δημόσιες σχέσεις. Ένα επικοινωνιακό πανηγύρι μέσα στο πανηγύρι.
Το φετινό καλοκαίρι, όμως, το φαινόμενο έχει αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη ένταση. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς τον λόγο. Η χώρα έχει ήδη μπει, άτυπα έστω, σε προεκλογική τροχιά και οι περιοδείες στα πανηγύρια μοιάζουν να έχουν μετατραπεί σε μια άσκηση προεκλογικής παρουσίας. Οι πλατείες γίνονται το ιδανικό σκηνικό για δημόσιες σχέσεις, οι φωτογραφίες πολλαπλασιάζονται και η επικοινωνία φαίνεται να προηγείται της ουσίας.
Προφανώς, κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει έναν πολιτικό επειδή συμμετέχει στην κοινωνική ζωή του τόπου. Ούτε επειδή συνομιλεί με τους πολίτες ή διασκεδάζει σε μια τοπική γιορτή. Αυτό είναι το φυσιολογικό. Εκείνο που δεν είναι φυσιολογικό είναι όταν αυτή η εικόνα επιχειρεί να υποκαταστήσει την πολιτική.
Γιατί πολιτική δεν είναι να χορεύεις τον πρώτο χορό μπροστά στις κάμερες. Δεν είναι να μετράς πόσες χειραψίες έκανες σε μια βραδιά ούτε πόσα «μου αρέσει» συγκέντρωσε η τελευταία σου ανάρτηση. Πολιτική είναι να λύνεις προβλήματα. Και εδώ αρχίζει η δύσκολη συζήτηση.
Η Αιτωλοακαρνανία εξακολουθεί να διεκδικεί τα αυτονόητα. Οδικά έργα που σέρνονται επί χρόνια, ελλείψεις στις δομές υγείας, ένας πρωτογενής τομέας που παλεύει καθημερινά, νέοι που εγκαταλείπουν τον τόπο τους, επενδύσεις που δεν έρχονται και μια αναπτυξιακή προοπτική που διαρκώς μετατίθεται για το μέλλον. Αυτά δεν λύνονται με αγκαλιές στις πλατείες ούτε με πανηγυρικές φωτογραφίες.
Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι ότι αυτή η εικόνα μοιάζει να έχει γίνει αποδεκτή ως η κανονικότητα. Σαν να αρκεί η φυσική παρουσία σε κάθε πανηγύρι για να θεωρείται ότι υπάρχει και πολιτική παρουσία στον νομό. Σαν να έχει αντικατασταθεί ο δημόσιος διάλογος από την επικοινωνιακή διαχείριση και η ουσία από την εικόνα.
Και ίσως εκεί βρίσκεται η μεγαλύτερη παγίδα. Όσο περισσότερο επενδύεται χρόνος στην προβολή, τόσο λιγότερος φαίνεται να αφιερώνεται στη διεκδίκηση. Η Αιτωλοακαρνανία δεν έχει ανάγκη από περισσότερες φωτογραφίες με χαμόγελα. Έχει ανάγκη από πολιτικούς που θα συγκρουστούν, θα απαιτήσουν, θα πιέσουν και θα λογοδοτήσουν για όσα δεν έγιναν και για όσα εξακολουθούν να μένουν πίσω.
Το καλοκαίρι θα περάσει, οι μουσικές θα σιγήσουν και οι πλατείες θα αδειάσουν. Οι αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης θα ξεχαστούν και οι προεκλογικές φωτογραφίες θα μπουν στο αρχείο. Τα προβλήματα της Αιτωλοακαρνανίας, όμως, θα εξακολουθούν να είναι εδώ. Και τότε θα φανεί ποιοι πέρασαν από τα πανηγύρια για να φωτογραφηθούν και ποιοι πέρασαν από την πολιτική για να αφήσουν πραγματικό έργο.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΤΣΟΜΠΟΣ
