Ο Παναιτωλικός μετά τις τέσσερις πρώτες αγωνιστικές των playouts έχει 30 βαθμούς και παρά το ότι είναι στο +6 από την επικίνδυνη ζώνη και αντί να αγχώνονται οι διώκτες του οι ψίθυροι που ακούγονται είναι οι συνήθεις ύποπτοι.
Είναι στο DNA της ομάδας όπως φαίνεται να κρατάει σε εγρήγορση άπαντες. Είτε έχει να κάνει με όλους όσους ζούνε την καθημερινότητα της ομάδας όλα αυτά τα χρόνια είτε με το τεχνικό επιτελείο και τους ποδοσφαιριστές της.
Το σίγουρο είναι πως επειδή ο Παναιτωλικός όποτε είχε την ευκαιρία όλα αυτά τα χρόνια και ειδικότερα τη τελευταία πενταετία με εξαίρεση την προπέρσινη χρονιά, 2023-2024, να κάνει το βήμα παραπάνω δεν το πέτυχε. Το γιατί; Γιατί του έλειπε αυτό το κάτι.
Βλέποντας όμως το τώρα έξι αγωνιστικές πριν ολοκληρωθεί και η χρονιά όπου η ομάδα του Αγρινίου συμπλήρωσε τα 100 της χρόνια σε μία πραγματικά εξαιρετική γιορτή στο παιχνίδι της με την Κηφισιά καλείται να επικρατήσει ηρεμία. Πολύ απλά γιατί δεν υπάρχει κανένας λόγος πανικού.
Έξι αγωνιστικές πριν το τέλος των playouts, όπου για τις ομάδες που δεν έχουνε και τόσο μεγάλο κίνητρο είναι ένα περίεργο πρωτάθλημα, ο Παναιτωλικός είναι στο +6 από τους δύο που βρίσκονται κάτω από την ζώνη του υποβιβασμού. Από την ΑΕΛ Novibet αλλά και από τον Πανσερραϊκό.
Οπότε; Ποιος ο λόγος πανικού; Μήπως πέταξαν λευκή πετσέτα στις Σέρρες ή στη Τρίπολη ή ακόμη και στην Λάρισα. Στον Πανσερραϊκό όπου κανείς δεν πίστευε ότι μπορούσε να γυρίσει την εις βάρος του κατάσταση ή ακόμη και στον Αστέρα AKTOR; Πόσο δε ακόμη και στην ΑΕΛ Novibet όπου τη στιγμή αυτή μετράει 11 συνεχόμενα παιχνίδια χωρίς νίκη σε ένα σερί που ξεκίνησε από το 4-1 του Παναιτωλικού.
Τότε δηλαδή στα τέλη του Ιανουαρίου η ομάδα του Αγρινίου στην καλύτερη ίσως φετινή της εμφάνιση ξεπέρασε τον εαυτό της και εκτόξευσε τα στάνταρ της; Έπαιξε όπως έπρεπε να παίξει για να πάρει ένα πολύ σημαντικό διπλό και αμέσως μετά τη λήξη έγινε ένα με τους ηρωικούς φιλάθλους της που βρέθηκαν και εκεί.
Αυτή είναι λοιπόν η λογική που θα πρέπει να επικρατήσει μέχρι το τέλος αυτών των έξι παιχνιδιών. Και σίγουρα στα τρία παιχνίδια που απομένουνε στο Αγρίνιο με τις Κηφισιά, Αστέρα AKTOR και ΑΕΛ Novibet ώστε ομάδα και κόσμος να παραμείνει μία γροθιά και αφού περάσει και η 21η του Μάη μπορεί να ακουστεί ξανά κριτική ακόμη και με τη μορφή γκρίνιας.
Επίσης ο Παναιτωλικός σε αυτά τέσσερα πρώτα του παιχνίδια στα playouts μόνο αδιάφορος δεν μπορεί να πει κανείς πως είναι. Και στα τέσσερα προηγήθηκε αλλά στα τρία από αυτά δεν μπόρεσε να πάρει τη νίκη γιατί οι ποδοσφαιριστές του είχανε μία αδικαιολόγητη καθίζηση στην απόδοσή τους και το γνωρίζουνε πρώτοι από όλους οι ίδιοι.
Στην πρεμιέρα με τον Ατρόμητο στο Αγρίνιο αυτό ίσχυσε σχεδόν σε όλο το δεύτερο ημίχρονο για να έρθει στην εκπνοή το γκολ της ισοφάρισης για την ομάδα του Περιστερίου και να γίνει το τελικό 1-1. Στην Λάρισα την Μεγάλη Τετάρτη δεν φάνηκε τόσο μετά το 2-0 και ήρθε και η νίκη με 2-1 από το λάθος του Γεβγένι Κουτσερένκο.
Αποκορύφωμα όμως είναι τα επόμενα δύο παιχνίδια μέσα σε διάστημα πέντε ημερών. Το εντός έδρας με τον Πανσερραϊκό όπου το 1-0 από το απευθείας χτύπημα φάουλ του Ανδρέα Μπουχαλάκη γίνεται πριν το ημίχρονο σε 1-2, στο ξεκίνημα του δευτέρου σε 1-3 για να έρθει το τελικό 2-3. Κι όσο για χθες στο Θόδωρος Κολοκοτρώνης της Τρίπολης μετά το γκολ του Φάρλεϊ Ρόσα για το 1-0 έρχεται η ανατροπή με το 2-1 για τον Αστέρα AKTOR να μένει μέχρι το τέλος αφού ο Βραζιλιάνος αστόχησε στο πέναλτι της ισοφάρισης.
Δύο συνεχόμενες ήττες όπου ο Παναιτωλικός ηττήθηκε από δύο ομάδες που πραγματικά μάχονται για την παραμονή τους και είχανε ηρεμία στο παιχνίδι του για το πως θα πάρουνε το πολυπόθητο για αυτές τρίποντο. Υπομονή ακόμη και αν βρέθηκαν πίσω στο σκορ και πέτυχαν το στόχο τους.
Κι επειδή ο χρόνος δεν γυρνάει πίσω ο Γιάννης Αναστασίου με τους συνεργάτες του και τους ποδοσφαιριστές τους καλούνται πλέον να κάνουνε το ίδιο. Να τελειώσουνε την δουλειά που απομένει στη φετινή χρονιά και να ξεκινήσει ο πραγματικός σχεδιασμός για την επόμενη όπου καλό θα ήταν να ξεκαθαρίσει άμεσα και το τι μέλλει γενέσθαι στο ιδιοκτησιακό κομμάτι και αν ο Φώτης Κωστούλας θα παραμείνει ή όχι στην κορυφή της πυραμίδας γιατί και περί αυτού ακούγονται ουκ ολίγα το τελευταίο διάστημα.
Κι όσο για τον Αναστασίου; Όσο και αν φωνάζει δεν μπορεί να μπει μέσα από τις γραμμές για να δώσει την απαιτούμενη ώθηση σε όλη την ομάδα του όταν την βλέπει να οπισθοχωρεί όπως ΔΕΝ θέλει να το βλέπει να συμβαίνει από την πρώτη ημέρα της παρουσίας του.
Πολύ θα ήθελε η ομάδα του επί των ημερών του να μην είχε τέσσερα συνεχόμενα χαμένα πέναλτι που αν η μπάλα είχε καταλήξει στα αντίπαλα δίχτυα όλα τη στιγμή αυτή θα ήταν διαφορετικά. Και κυρίως οι ψίθυροι.
Αν δηλαδή είχε στο ρόστερ του τον υπό τις οδηγίες του στην πρώτη του θητεία (2021-2023) αλλά και μέχρι το καλοκαίρι γέννημα θρέμμα και αρχηγό του Παναιτωλικού τον Γιώργο Λιάβα. Τον σημερινό εορτάζοντα αλλά και ποδοσφαιριστή της Ρίο Άβε που την περσινή χρονιά ήταν απόλυτος από την βούλα του πέναλτι όπου είχε 4 στα 4. Όσα δηλαδή έχει χάσει και μάλιστα συνεχόμενα η ομάδα του Αγρινίου.
Και επειδή με το αν δεν υπάρχει κάποιο αποτέλεσμα ειδικά στον αθλητισμό στην επόμενη μέρα της σκληρής ήττας στο Θόδωρος Κολοκοτρώνης που ξημέρωσε στο Αγρίνιο πρέπει να γίνει ένα και μόνο. Σκληρή δουλειά, πίστη στην ομάδα και νέα αρχή την Κυριακή κόντρα στην Κηφισιά στη Νίκαι για ένα καλύτερο φινάλε στη φετινή ιστορική πάνω από χρονιά λόγω της συμπλήρωσης των 100 χρόνων.
