Στα χρόνια της πανδημίας, ακόμη και ο πιο αδιάφορος πολίτης κατάλαβε ποια επαγγέλματα κρατούν όρθια την κοινωνία. Ποιοι είναι εκείνοι που, όταν όλα καταρρέουν, βρίσκονται στην πρώτη γραμμή για να κρατήσουν ζωντανή την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ανάμεσά τους, οι νοσηλευτές και οι νοσηλεύτριες.
Οι άνθρωποι που η Πολιτεία χειροκρότησε στα μπαλκόνια, αλλά φρόντισε να κρατήσει καθηλωμένους στους πιο χαμηλούς μισθούς της Ευρώπης. Οι εργαζόμενοι που καθημερινά έρχονται αντιμέτωποι με τον πόνο, το αίμα, τις ανθρώπινες εκκρίσεις, την εξάντληση και τον θάνατο, χωρίς ουσιαστική αναγνώριση του ανθυγιεινού και επικίνδυνου χαρακτήρα της εργασίας τους.
Άνθρωποι που εργάζονται νύχτες, Κυριακές και αργίες, που συχνά στερούνται ακόμη και το στοιχειώδες δικαίωμα της 12ωρης ανάπαυσης μεταξύ βαρδιών. Που τους οφείλονται αμέτρητα ρεπό και δεδουλευμένα. Που δεν μπορούν να λάβουν την κανονική τους άδεια γιατί «δεν βγαίνουν οι βάρδιες». Που καλούνται να φτάσουν ως τα 67 τους χρόνια σε ένα επάγγελμα που εξαντλεί σωματικά και ψυχικά, για να λάβουν στο τέλος μια σύνταξη που δύσκολα εξασφαλίζει αξιοπρεπή διαβίωση.
Αυτή είναι η πραγματικότητα για τη μεγάλη πλειοψηφία των νοσηλευτών και των νοσηλευτριών στη χώρα μας.
Την ίδια στιγμή, σε μια κοινωνία που επιβραβεύει τη δημόσια εικόνα αντί για την κοινωνική προσφορά, πρόσωπα της showbiz αμείβονται με ποσά που ένας νοσηλευτής δεν θα δει ούτε σε χρόνια εργασίας. Επιτήδειοι και «ημέτεροι» απολαμβάνουν κρατική προστασία, επιδοτήσεις και προνόμια, ενώ οι πραγματικά χρήσιμοι εργαζόμενοι καλούνται να επιβιώσουν με ψίχουλα.
Αυτή είναι η ηθική χρεοκοπία ενός κοινωνικού και πολιτικού συστήματος που αντιμετωπίζει τη δημόσια υγεία ως κόστος και τους ανθρώπους της ως αναλώσιμους.
Το ερώτημα, όμως, δεν αφορά μόνο τις κυβερνήσεις. Αφορά και τους ίδιους τους έντιμους νοσηλευτές και τις νοσηλεύτριες.
Μέχρι πότε θα ανέχονται την κοροϊδία; Μέχρι πότε θα συμβιβάζονται με την υποτίμηση της εργασίας και της αξιοπρέπειάς τους; Μέχρι πότε θα επιτρέπουν σε πολιτικούς απατεώνες και στους πρόθυμους υποστηρικτές τους να αποφασίζουν ότι η δική τους ζωή αξίζει λιγότερο από τα συμφέροντα των λίγων;
Γιατί τίποτα δεν χαρίζεται. Ό,τι κατακτήθηκε στην ιστορία των εργαζομένων κερδήθηκε με αγώνες, διεκδίκηση και συλλογική δράση.
Αν θέλουμε να ανατρέψουμε τις παράλογες αξίες ενός κόσμου που ανταμείβει από την μια την ευτέλεια και την προβολή και από την άλλη τιμωρεί την κοινωνική προσφορά, αν θέλουμε να αποκαταστήσουμε την έννοια της δικαιοσύνης και της αξιοπρέπειας, τότε ο δρόμος είναι ένας: οργάνωση, ενότητα και αγώνας.
Γιατί χωρίς τους νοσηλευτές δεν υπάρχει δημόσια υγεία. Και χωρίς δημόσια υγεία δεν υπάρχει κοινωνία με ανθρώπινο πρόσωπο.
