Άλλο η πίστη, άλλο η παράδοση και άλλο η προεκλογική φωτογράφιση με φόντο την πίστη.
Κανείς δεν έχει λόγο να ψέξει έναν υποψήφιο επειδή πηγαίνει στην εκκλησία, συμμετέχει σε μια θρησκευτική πανήγυρη, ανάβει ένα κερί, προσκυνά μια εικόνα ή στέκεται με σεβασμό απέναντι σε ένα θρησκευτικό έθιμο. Όλα αυτά είναι απολύτως θεμιτά και αποτελούν κομμάτι της κοινωνικής και θρησκευτικής ζωής του τόπου.
Υπάρχει όμως μια λεπτή, αλλά πολύ ουσιαστική, διαχωριστική γραμμή: άλλο η συμμετοχή και άλλο η επικοινωνιακή αξιοποίηση της συμμετοχής.
Όταν βλέπουμε υποψηφίους βουλευτές, δημάρχους και γενικότερα ανθρώπους που ζητούν την ψήφο των πολιτών να ποζάρουν αγκαλιά με εικόνες, να τις μεταφέρουν μπροστά στις κάμερες, να τις ασπάζονται με τρόπο που μοιάζει περισσότερο με οργανωμένη φωτογράφιση παρά με αυθόρμητη στιγμή κατάνυξης και στη συνέχεια να αναρτούν επιμελώς επιλεγμένες φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τότε εύλογα γεννιέται ένα ερώτημα:
Πού τελειώνει η πίστη και πού αρχίζει η προεκλογική επικοινωνία;
Γιατί ο σεβασμός στη θρησκευτική πίστη δεν χρειάζεται σκηνοθεσία. Δεν χρειάζεται φωτογράφο, κάμερα, ανάρτηση και λεζάντα. Και κυρίως δεν χρειάζεται να χρησιμοποιείται ως απόδειξη «καταλληλότητας» για την εκπροσώπηση των πολιτών.
Ο κόσμος της Αιτωλοακαρνανίας έχει βαθιά σχέση με την παράδοση και την Ορθοδοξία. Ακριβώς γι’ αυτό, όμως, χρειάζεται ακόμη μεγαλύτερη προσοχή. Το θρησκευτικό συναίσθημα δεν είναι προεκλογικό κεφάλαιο για να επενδύσει κανείς πάνω του. Δεν είναι επικοινωνιακό «χαρτί» και δεν προσθέτει πόντους σε μια προεκλογική καμπάνια.
Οι πολίτες δεν χρειάζονται πολιτικούς που να αποδεικνύουν πόσο ευσεβείς είναι μπροστά στον φακό. Χρειάζονται πολιτικούς που να αποδεικνύουν, στην πράξη, τι μπορούν και τι θέλουν να κάνουν για τον τόπο τους.
Μια πιο διακριτική φωτογραφία από μια θρησκευτική εκδήλωση, μια απλή αναφορά στην παρουσία ενός υποψηφίου, θα ήταν υπεραρκετή. Η υπερβολή, αντί να κερδίζει, μπορεί τελικά να προκαλεί. Και μάλιστα να προκαλεί ακριβώς εκείνους τους ανθρώπους των οποίων το θρησκευτικό συναίσθημα επιχειρεί να αγγίξει.
Γιατί υπάρχει και κάτι ακόμη: οι πολίτες δεν είναι αφελείς. Βλέπουν, κρίνουν και καταλαβαίνουν πότε μια παρουσία είναι αυθόρμητη και πότε έχει έντονο άρωμα προεκλογικού σχεδιασμού.
Και όταν η εικόνα της εικόνας γίνεται σημαντικότερη από την ίδια την ουσία, όταν το προσκύνημα μετατρέπεται σε φωτογραφικό στιγμιότυπο και η κατάνυξη σε ανάρτηση για likes, τότε η απόσταση από την πραγματική ευλάβεια μέχρι την πολιτική εκμετάλλευση γίνεται επικίνδυνα μικρή.
Ας κρατήσουν, λοιπόν, όλοι λίγο μέτρο. Η θρησκευτική πίστη δεν χρειάζεται πολιτική διαφήμιση και η πολιτική δεν χρειάζεται να μεταμφιέζεται σε ευλάβεια για να γίνει πιο ελκυστική.
Η ψήφος κερδίζεται με έργο, παρουσία και συνέπεια. Όχι με το ποιος θα αγκαλιάσει καλύτερα την εικόνα μπροστά στον φακό.
Λίγη συγκράτηση, λοιπόν. Γιατί στο τέλος μπορεί να συμβεί το παράδοξο: εκείνος που θέλει να εκμεταλλευτεί περισσότερο το θρησκευτικό συναίσθημα των πολιτών, να είναι τελικά εκείνος που θα το κάνει να γυρίσει εναντίον του.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΤΣΟΜΠΟΣ
