Η χθεσινοβραδινή παρέμβαση του υφυπουργού Εργασίας και βουλευτή Αιτωλοακαρνανίας της Νέας Δημοκρατίας, Κώστα Καραγκούνη, στην Ολομέλεια της Βουλής προκάλεσε αίσθηση. Όχι τόσο για το περιεχόμενο των όσων είπε, όσο για τον τρόπο με τον οποίο επέλεξε να τα πει.
Αφορμή αποτέλεσαν τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης και ο τραγικός θάνατος της Βάγιας Νέστορα, ένα περιστατικό που δικαιολογημένα έχει προκαλέσει έντονη συγκίνηση και προβληματισμό. Η πολιτική βία δεν έχει θέση στη Δημοκρατία και η καταδίκη της αποτελεί κοινό τόπο για κάθε δημοκρατικό πολίτη.
Ωστόσο, όσοι γνωρίζουν την πολιτική διαδρομή του Κώστα Καραγκούνη δυσκολεύτηκαν να αναγνωρίσουν στον χθεσινό ομιλητή τον πολιτικό που όλα αυτά τα χρόνια είχε συνδέσει την παρουσία του με τη μετριοπάθεια, τη θεσμική σοβαρότητα και την ψύχραιμη επιχειρηματολογία.
Ο βουλευτής της Αιτωλοακαρνανίας δεν ανήκε ποτέ στην κατηγορία των πολιτικών που επιδιώκουν την ένταση για λόγους εντυπώσεων. Αντίθετα, είχε καταφέρει να διαμορφώσει ένα προφίλ συνεννόησης και πολιτικού πολιτισμού, ακόμη και στις πιο δύσκολες συγκυρίες.
Γι’ αυτό και η χθεσινή εικόνα ξένισε.
Οι υψηλοί τόνοι, οι σκληρές εκφράσεις και η ευθεία σύνδεση της πολιτικής ρητορικής με το ενδεχόμενο να «οπλιστεί το χέρι κάποιου τρελού από την ρητορική της αντιπολίτευσης» παρέπεμπαν περισσότερο σε πολιτικούς που έχουν επιλέξει την όξυνση ως μόνιμη στρατηγική και λιγότερο στον Κώστα Καραγκούνη που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα.
Είναι εύλογο οι στιγμές να είναι φορτισμένες. Είναι επίσης λογικό η οργή απέναντι στη βία να δημιουργεί έντονες αντιδράσεις. Όμως ακριβώς σε τέτοιες περιόδους δοκιμάζονται η ψυχραιμία και η πολιτική ωριμότητα των προσώπων που κατέχουν δημόσια αξιώματα.
Ο Κώστας Καραγκούνης είχε καταφέρει όλα αυτά τα χρόνια να διακριθεί γιατί δεν ακολουθούσε τον εύκολο δρόμο της πόλωσης. Γιατί προτιμούσε να μιλά με επιχειρήματα αντί για συνθήματα. Γιατί εξέπεμπε μια διαφορετική αντίληψη για την πολιτική.
Η χθεσινή του τοποθέτηση έδωσε την εντύπωση ότι για λίγα λεπτά εγκατέλειψε αυτό ακριβώς το πλεονέκτημα που τον έκανε να ξεχωρίζει.
Και ίσως αυτό να είναι το στοιχείο που συζητήθηκε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Όχι τα λόγια ενός ακόμη πολιτικού της κυβέρνησης, αλλά η εικόνα ενός πολιτικού που μέχρι σήμερα είχε αποδείξει ότι μπορούσε να υπηρετεί τον δημόσιο διάλογο με μεγαλύτερη νηφαλιότητα από πολλούς συναδέλφους του.
Οι πολίτες έχουν ανάγκη από πολιτικούς που χαμηλώνουν τους τόνους και όχι από πολιτικούς που τους ανεβάζουν. Και όσοι γνωρίζουν τον Κώστα Καραγκούνη εξακολουθούν να πιστεύουν ότι αυτή είναι η πλευρά του που αξίζει να κυριαρχεί.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΤΣΟΜΠΟΣ
