Αν κάποιοι αναζητούν τους λόγους για τους οποίους ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι απομακρύνονται από την Εκκλησία, ας στρέψουν το βλέμμα τους σε όσα συνέβησαν σήμερα(Σάββατο 11 Ιουλίου 2026) σε μοναστήρι της Ακαρνανίας.
Μία Ορθόδοξη πιστή προσήλθε με ευλάβεια για να κοινωνήσει. Δεν προκάλεσε, δεν προσέβαλε, δεν αμφισβήτησε κανέναν. Το μοναδικό της «σφάλμα» ήταν ότι φορούσε παντελόνι. Και γι’ αυτό βρέθηκε αντιμέτωπη με την αυστηρή αποδοκιμασία ιερέα, ο οποίος, με ύφος που περισσότερο παρέπεμπε σε δικαστή παρά σε πνευματικό πατέρα, φέρεται να της είπε: «Δεν έπρεπε καν να πλησιάσετε το Άγιο Δισκοπότηρο και όχι να έρθετε μπροστά μου για να κοινωνήσετε».
Λόγια βαριά. Λόγια που δεν ακούγονται ως ποιμαντική νουθεσία αλλά ως δημόσια καταδίκη. Λόγια που έκαναν μια πιστή να αισθανθεί ότι διέπραξε κάποιο βαρύ αμάρτημα, τη στιγμή που το μόνο που έκανε ήταν να προσέλθει στον οίκο του Θεού με πίστη και σεβασμό.
Και εδώ γεννάται ένα εύλογο ερώτημα: από πότε η Θεία Κοινωνία έγινε προνόμιο όσων πληρούν συγκεκριμένο ενδυματολογικό κώδικα; Από πότε η φούστα αποτελεί προϋπόθεση για τη συμμετοχή στο κορυφαίο μυστήριο της Ορθοδοξίας; Από πότε το παντελόνι έγινε κριτήριο πνευματικής καταλληλότητας;
Ασφαλώς δεν είμαστε θεολόγοι. Ούτε διεκδικούμε τον ρόλο του ερμηνευτή των ιερών κανόνων. Ωστόσο, ακόμη και ο απλός πιστός γνωρίζει ότι ο πυρήνας του χριστιανικού μηνύματος είναι η αγάπη, η συγχώρεση, η αποδοχή και η ταπείνωση. Δύσκολα μπορεί να αναγνωρίσει κανείς αυτές τις αξίες σε συμπεριφορές που τραυματίζουν, ταπεινώνουν και απομακρύνουν τους ανθρώπους από την Εκκλησία.
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι το περιστατικό αυτό καθαυτό. Είναι το μήνυμα που εκπέμπει. Ένα μήνυμα που λέει στον σύγχρονο άνθρωπο ότι η εξωτερική εμφάνιση έχει μεγαλύτερη σημασία από την εσωτερική προετοιμασία. Ότι η ενδυμασία μπορεί να σταθεί πάνω από την πρόθεση, πάνω από την πίστη, πάνω ακόμη και από την επιθυμία κάποιου να ενωθεί με τον Χριστό.
Αναρωτιόμαστε, άραγε, αν ο Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.κ. Δαμασκηνός συμμερίζεται τέτοιες πρακτικές. Ένας ιεράρχης νέας γενιάς, ο οποίος στα λίγα χρόνια της ποιμαντορίας του έχει δώσει δείγματα ενός διαφορετικού εκκλησιαστικού ήθους, πιο ανοιχτού στην κοινωνία και στα προβλήματα του σύγχρονου ανθρώπου.
Γιατί αν αυτή η συμπεριφορά αποτελεί επίσημη αντίληψη, τότε κάποιοι οφείλουν να το πουν ξεκάθαρα. Αν όμως δεν αποτελεί, τότε οφείλουν εξίσου ξεκάθαρα να την αποδοκιμάσουν.
Το περιστατικό έρχεται σε ευθεία αντίθεση με όσα δίδασκε ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, Χριστόδουλος, ο οποίος καλούσε τους ανθρώπους να πλησιάσουν την Εκκλησία χωρίς φόβο και αποκλεισμούς, επαναλαμβάνοντας συχνά το μήνυμα που άφησε ως παρακαταθήκη: «Ελάτε στην Εκκλησία όπως είστε».
Ταυτόχρονα, τέτοιες συμπεριφορές δύσκολα μπορούν να θεωρηθούν συμβατές με το πνεύμα που εκφράζει ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, Ιερώνυμος Β΄. Ένας ιεράρχης που έχει αναδείξει διαχρονικά την ανάγκη η Εκκλησία να βρίσκεται δίπλα στον άνθρωπο, να τον ακούει, να τον στηρίζει και να τον αγκαλιάζει. Μια Εκκλησία που λειτουργεί ως λιμάνι παρηγοριάς και ελπίδας και όχι ως μηχανισμός αποκλεισμών και ελέγχου της εξωτερικής εμφάνισης των πιστών.
Διότι στο τέλος της ημέρας, το ζήτημα δεν είναι το παντελόνι.
Το ζήτημα είναι αν η Εκκλησία θα συνεχίσει να μεταφέρει το μήνυμα του Ευαγγελίου ή αν θα επιτρέψει σε ορισμένους να το υποκαθιστούν με προσωπικές εμμονές και αντιλήψεις περασμένων δεκαετιών.
Όταν μια γυναίκα φεύγει από ένα μοναστήρι πληγωμένη, ταπεινωμένη και με την αίσθηση ότι κρίθηκε όχι για την ψυχή της αλλά για το ρούχο της, τότε κάτι έχει πάει λάθος.
Πολύ λάθος.
Γιατί ο Χριστός δεν κάλεσε ποτέ τους ανθρώπους κοντά Του εξετάζοντας πρώτα το μήκος της φούστας τους. Κάλεσε τον άνθρωπο όπως ακριβώς ήταν. Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στο Ευαγγέλιο της αγάπης και στη νοοτροπία όσων εξακολουθούν να πιστεύουν ότι ο δρόμος προς το Άγιο Δισκοπότηρο περνά πρώτα από την γκαρνταρόμπα.
«Η Εκκλησία χάνει πιστούς όχι από τα παντελόνια των γυναικών, αλλά από τη στενότητα ορισμένων αντιλήψεων»
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΤΣΟΜΠΟΣ
