Οι πρόσφατες δημόσιες τοποθετήσεις της Μιμής Ντενίση για το Αγρίνιο (14/1/2026) και του Γιώργου Λιάνη για το Μεσολόγγι (σημερινό άρθρο -18/4/2026- στην εφημερίδα των ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ) θα μπορούσαν να αποτελούν δύο διαφορετικές αναγνώσεις της πραγματικότητας στην Αιτωλοακαρνανία. Στην πραγματικότητα, όμως, μοιάζουν περισσότερο με δύο εκδοχές της ίδιας επιφανειακής προσέγγισης: της εύκολης κρίσης για έναν τόπο που τον γνωρίζεις ελάχιστα, αλλά μιλάς γι’ αυτόν σαν να τον έχεις ζήσει.
Η κ. Ντενίση, επισκεπτόμενη το Αγρίνιο ως προσκεκλημένη του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου, δήλωσε ότι «έπαθε σοκ» από τη μεγάλη πρόοδο της πόλης σε σχέση με το παρελθόν. Πρόκειται για μια ευγενική –ίσως και αναμενόμενη– φιλοφρόνηση προς τους οικοδεσπότες της. Ωστόσο, η διαπίστωση αυτή γεννά εύλογα ερωτήματα. Πότε είχε επισκεφθεί τελευταία φορά την πόλη ώστε να μπορεί να συγκρίνει; Και κυρίως, σε ποια ακριβώς στοιχεία στηρίζεται αυτή η «τεράστια πρόοδος»;
Γιατί η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη από μια θεατρική εντύπωση. Το Αγρίνιο, όπως και πολλές πόλεις της ελληνικής περιφέρειας, παλεύει καθημερινά με ζητήματα ανάπτυξης, οικονομικής στασιμότητας και δημογραφικών πιέσεων. Οι κάτοικοί του δεν χρειάζονται επαίνους από περιστασιακούς επισκέπτες για να αισθανθούν καλύτερα για την πόλη τους. Ζουν την πραγματικότητα κάθε μέρα και γνωρίζουν πολύ καλά τόσο τα βήματα προόδου όσο και τα μεγάλα κενά που παραμένουν.
Στον αντίποδα, ο Γιώργος Λιάνης, μέσα από το άρθρο του στην Εφημερίδα των Συντακτών, περιέγραψε το Μεσολόγγι σχεδόν ως έναν τόπο εγκατάλειψης και παρακμής. Μια πόλη χωρίς ζωή, χωρίς προοπτική, χωρίς μέλλον. Ένα δραματικό αφήγημα που αξιοποιεί έντονα τον ιστορικό συμβολισμό της Έξοδο του Μεσολογγίου και τις αναφορές στον Διονύσιο Σολωμό και στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους».
Όμως η υπερβολή δεν είναι λιγότερο προβληματική από την ωραιοποίηση. Το Μεσολόγγι αντιμετωπίζει πράγματι σοβαρά προβλήματα – από την αποδυνάμωση πανεπιστημιακών δομών μέχρι τη συρρίκνωση οικονομικών δραστηριοτήτων. Αλλά η εικόνα μιας πόλης που «σβήνει» δεν αποδίδει την πραγματικότητα ενός τόπου που εξακολουθεί να έχει κοινωνική ζωή, πολιτιστική παρουσία και ανθρώπους που επιμένουν να δημιουργούν.
Το πραγματικό πρόβλημα με τέτοιες παρεμβάσεις δεν είναι η πρόθεση των προσώπων που τις κάνουν. Είναι η ευκολία με την οποία διατυπώνονται. Μια σύντομη επίσκεψη, μια βραδινή βόλτα, λίγες συνομιλίες με κατοίκους – και ξαφνικά προκύπτουν συμπεράσματα για ολόκληρες πόλεις.
Οι κοινωνίες του Αγρινίου και του Μεσολογγίου δεν είναι ούτε σκηνικό για φιλοφρονήσεις ούτε λογοτεχνικό τοπίο για δραματικές αφηγήσεις. Είναι πραγματικοί τόποι, με πραγματικούς ανθρώπους και πραγματικά προβλήματα.
Και κυρίως, είναι κοινωνίες που δεν χρειάζονται «επισκέπτες σχολιαστές» για να τους εξηγήσουν πώς ζουν.
Αυτό που χρειάζονται είναι ουσιαστική πολιτική βούληση, στρατηγική ανάπτυξης και σεβασμό στην καθημερινότητα των κατοίκων τους. Γιατί οι πόλεις της Αιτωλοακαρνανίας δεν ζητούν ούτε κολακείες ούτε επικήδειους.
Ζητούν κάτι πολύ πιο απλό: να αντιμετωπίζονται με γνώση, σοβαρότητα και αλήθεια.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΤΣΟΜΠΟΣ
