Υπάρχουν ήττες που γράφονται στον πίνακα του σκορ και υπάρχουν ήττες που αποτυπώνουν τις αδυναμίες ενός ολόκληρου σχεδιασμού. Η απόσυρση της ανδρικής ομάδας πόλο του Παναιτωλικού από τη Water Polo League 2 ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.
Μια ομάδα που κατάφερε μέσα στην πισίνα να κερδίσει την άνοδό της στη δεύτερη τη τάξει κατηγορία της ελληνικής υδατοσφαίρισης δεν θα αγωνιστεί τελικά εκεί όπου δικαιωματικά έφτασε. Και αυτό από μόνο του συνιστά μια δυσάρεστη εξέλιξη, όχι μόνο για τον Παναιτωλικό, αλλά και για το αθλητικό περιβάλλον του Αγρινίου.
Η ανακοίνωση του Ερασιτέχνη Παναιτωλικού είναι σαφής ως προς την αιτία που επικαλείται: οι δεσμεύσεις της διαχειριστικής ομάδας του τμήματος δεν εκπληρώθηκαν, παρά τα χρονικά περιθώρια που δόθηκαν.
Αυτό, όμως, γεννά περισσότερα ερωτήματα από όσα απαντά.
Ποιοι ανέλαβαν τις συγκεκριμένες δεσμεύσεις; Ποιες ακριβώς ήταν αυτές; Γιατί δεν εκπληρώθηκαν; Υπήρχαν συγκεκριμένες εγγυήσεις και χρονοδιαγράμματα; Και κυρίως, πώς μια προσπάθεια που έφτασε μέχρι την άνοδο δεν κατάφερε να εξασφαλίσει τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις για τη συνέχειά της;
Δεν μπορεί μια αθλητική ομάδα να χτίζεται πάνω σε υποσχέσεις, προσδοκίες και καλές προθέσεις. Η άνοδος μιας ομάδας δεν αποτελεί το τέλος μιας προσπάθειας, αλλά την αρχή μιας μεγαλύτερης ευθύνης. Χρειάζεται σχέδιο, συνέπεια, οικονομική εξασφάλιση και ξεκάθαρη ανάληψη υποχρεώσεων.
Ασφαλώς, η διοίκηση του Ερασιτέχνη Παναιτωλικού έχει κάθε λόγο να προστατεύσει την οικονομική σταθερότητα του συλλόγου. Κανείς δεν μπορεί να απαιτεί από ένα ιστορικό σωματείο να αναλαμβάνει οικονομικά βάρη που δεν μπορεί να υποστηρίξει. Η βιωσιμότητα ενός συλλόγου δεν είναι διαπραγματεύσιμη.
Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά.
Υπάρχουν οι αθλητές που μόχθησαν για την άνοδο, οι άνθρωποι που πίστεψαν στο εγχείρημα, οι οικογένειες που στήριξαν την προσπάθεια και μια πόλη που είδε με ενδιαφέρον την ανάπτυξη ενός νέου αθλητικού τμήματος. Όλοι αυτοί δικαιούνται μια πιο ολοκληρωμένη εξήγηση για το τι ακριβώς συνέβη.
Και εδώ δεν αρκεί η διαπίστωση ότι κάποιες δεσμεύσεις δεν τηρήθηκαν. Χρειάζεται να αποσαφηνιστεί ποιος είχε την ευθύνη να τις εκπληρώσει, ποιος είχε την ευθύνη να ελέγχει την πορεία τους και γιατί το πρόβλημα δεν αντιμετωπίστηκε πριν φτάσουμε στο σημείο χωρίς επιστροφή.
Το πιο ανησυχητικό, ωστόσο, θα ήταν να πληρώσουν τελικά το τίμημα οι 50 νεαροί αθλητές των τμημάτων υποδομής. Αυτά τα παιδιά αποτελούν τη σημαντικότερη παρακαταθήκη της προσπάθειας και δεν πρέπει να αισθανθούν ότι το μέλλον τους εξαρτάται από τις αδυναμίες των μεγάλων.
Ο Παναιτωλικός δηλώνει ότι θα συνεχίσει να στηρίζει την υδατοσφαίριση μέσα από τις υποδομές. Είναι μια δέσμευση που πρέπει να αποδειχθεί στην πράξη, με συγκεκριμένο σχεδιασμό και σταθερή υποστήριξη.
Γιατί το ζητούμενο δεν είναι απλώς να υπάρχει ένα τμήμα πόλο με το όνομα του Παναιτωλικού. Είναι να υπάρχει ένα τμήμα με προοπτική, συνέχεια και πραγματικές δυνατότητες εξέλιξης.
Η άνοδος κερδήθηκε μέσα στην πισίνα. Η συμμετοχή, όμως, χάθηκε έξω από αυτήν.
Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη αντίφαση της συγκεκριμένης υπόθεσης.
Ο Παναιτωλικός και ο αθλητισμός του Αγρινίου δεν χρειάζονται απλώς νέες προσπάθειες. Χρειάζονται προσπάθειες που να μπορούν να αντέξουν στον χρόνο. Με σχέδιο, υπευθυνότητα και συνέπεια από όλους όσοι αναλαμβάνουν να τις υπηρετήσουν.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΤΣΟΜΠΟΣ



