Η κυρία Μαρία θυμάται ότι από το καλοκαίρι ξεχώριζαν ένα γουρουνάκι από αυτά που έκτρεφαν και το έσφαζαν τις παραμονές, ώστε να προλάβουν να τελειώσουν τις ετοιμασίες που αφορούσαν την εκμετάλλευση κάθε κομματιού του ζώου, μέχρι την ημέρα των Χριστουγέννων. Και παρ’ όλο που το κρέας ήταν σπάνιο στο σπίτι τους, μπορούσαν να αντισταθούν στον πειρασμό κατά τις ετοιμασίες και να τηρήσουν την νηστεία.
Ο καλύτερος μεζές τους, που διατηρούσαν όλο τον χρόνο ήταν οι τσιγαρίδες. Κομμάτια κρέατος με το δέρμα και το λίπος που έβραζαν για αρκετή ώρα, έπειτα αφαιρούσαν λίγο από λιωμένο λίπος που το χρησιμοποιούσαν σε γλυκά αλλά και σε λαδερά και όσπρια για να τα νοστιμίσουν. Το υπόλοιπο τσιγαριζόταν μέχρι να ροδοκοκκινήσει.Στο τέλος το φυλούσαν σε ένα κουρουπάκι που έκλεινε καλά και μια στο τόσο τραβούσαν λίγο κρέας να προσθέσουν στο φαγητό, για να το πάρουν στο χωράφι ή άλειφαν λίγο λίπος στο ψωμί για να τους ”κρατήσει” καλύτερα.
Στις ετοιμασίες που έπρεπε να γίνουν μετά την σφαγή του γουρουνιού, πρέπει να προσθέσουμε την δημιουργία της πηχτής και των τσιγαρίδων που ήταν πολύ αγαπημένα πιάτα. Η πηχτή ετοιμαζόταν από το κεφάλι του γουρουνιού και τα πόδια που έβραζαν καλά και σταδιακά γινόταν ένας πηχτός ζελές που ήταν κατά τα λεγόμενα της κυρίας Μαρίας ήταν βάλσαμο για όσους πονούσε το στομάχι. Και επειδή τίποτα δεν πήγαινε χαμένο από το πολύτιμο γουρουνάκι που έσφαζαν, η μεγαλύτερη χαρά της ήταν όταν ο θείος της φούσκωνε την ουροδόχο κύστη του ζώου για να της φτιάξει μια μπάλα να παίξει!
Της Γεωργίας Πετρακη
