Το σημερινό περιστατικό στο Λύκειο Νεοχωρίου, όπου ένα παράθυρο έπεσε πάνω σε μαθητή και τον τραυμάτισε, δεν είναι μια ακόμη δυσάρεστη είδηση που μπορεί να αντιμετωπιστεί με μια ανακοίνωση και μια συγγνώμη. Είναι ένα σοβαρό γεγονός που επαναφέρει με τον πιο σκληρό τρόπο το ζήτημα της ασφάλειας των σχολικών μας κτιρίων.
Ευχόμαστε, πάνω απ’ όλα, περαστικά στο παιδί και δύναμη στην οικογένειά του. Όμως, πέρα από τις ευχές και τη συγγνώμη της δημοτικής αρχής, υπάρχουν ερωτήματα που απαιτούν συγκεκριμένες απαντήσεις.
Η ανακοίνωση του Δήμου Μεσολογγίου, έστω και καθυστερημένη, περιλαμβάνει μια συγγνώμη προς τους γονείς. Περιλαμβάνει, όμως, και μια εκτενή περιγραφή των προβλημάτων που παραλήφθηκαν από την προηγούμενη δημοτική αρχή. Στέγες, κουφώματα, τουαλέτες, κλιμακοστάσια, εξοπλισμός και χρόνια συσσωρευμένων ελλείψεων.
Τρία χρόνια μετά τις δημοτικές εκλογές, όμως, το ερώτημα δεν είναι μόνο τι παρέλαβε η σημερινή δημοτική αρχή. Το ερώτημα είναι τι έκανε με όσα παρέλαβε.
Τρία χρόνια δεν είναι λίγες ημέρες. Δεν είναι ένας σύντομος μεταβατικός χρόνος. Είναι ένα ουσιαστικό διάστημα διοίκησης, μέσα στο οποίο οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν τι σχεδιάστηκε, τι χρηματοδοτήθηκε, τι υλοποιήθηκε και ποια προβλήματα παραμένουν άλυτα.
Κι όμως, στην ανακοίνωση δεν παρουσιάζεται ένας αναλυτικός, τεκμηριωμένος απολογισμός για το σύνολο των σχολικών μονάδων του Δήμου Μεσολογγίου. Δεν παρατίθενται συγκεκριμένα στοιχεία ανά σχολείο, δεν καταγράφονται αναλυτικά οι εργασίες που ολοκληρώθηκαν, τα ποσά που δαπανήθηκαν, οι παρεμβάσεις που εκκρεμούν και το χρονοδιάγραμμα για την αντιμετώπιση των επικίνδυνων προβλημάτων.
Ακούμε ότι έγιναν πολλά. Ωραία. Ποια ακριβώς έγιναν, σε ποια σχολεία, με ποιο κόστος και με ποιο αποτέλεσμα;
Ακούμε ότι προωθούνται νέα έργα. Ποια είναι αυτά; Σε ποιο στάδιο βρίσκονται; Πότε θα ολοκληρωθούν; Και, κυρίως, ποια μέτρα έχουν ληφθεί ώστε να διασφαλιστεί ότι τα παράθυρα, οι στέγες, τα κλιμακοστάσια και οι υπόλοιπες εγκαταστάσεις δεν αποτελούν κίνδυνο για μαθητές και εκπαιδευτικούς;
Η επίκληση των χρόνιων προβλημάτων και της ανεπαρκούς χρηματοδότησης μπορεί να περιγράφει πραγματικές δυσκολίες. Δεν μπορεί, όμως, να υποκαθιστά τον απολογισμό μιας δημοτικής αρχής που βρίσκεται ήδη τρία χρόνια στη διοίκηση.
Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι όλα τα προβλήματα δεκαετιών μπορούν να λυθούν μέσα σε μία ημέρα. Άλλο, όμως, η αναγνώριση των δυσκολιών και άλλο η διαρκής επίκλησή τους χωρίς πλήρη και μετρήσιμη ενημέρωση των πολιτών.
Και ασφαλώς, δεν ζητά κανείς από τον Δήμο να κάνει τα πάντα ταυτόχρονα. Ζητά να γνωρίζει αν έχει ιεραρχήσει σωστά τις ανάγκες, αν έχει ελέγξει συστηματικά τις σχολικές εγκαταστάσεις, αν έχει δώσει προτεραιότητα στους άμεσους κινδύνους και αν μπορεί να παρουσιάσει ένα σαφές σχέδιο δράσης.
Γιατί η ασφάλεια των παιδιών δεν είναι επικοινωνιακό ζήτημα. Είναι υποχρέωση της διοίκησης.
Μετά το σημερινό περιστατικό, η δημοτική αρχή οφείλει να περάσει από τις γενικές διαβεβαιώσεις στις συγκεκριμένες απαντήσεις. Να δημοσιοποιήσει έναν πλήρη απολογισμό των παρεμβάσεων που έγιναν τα τελευταία τρία χρόνια σε όλες τις σχολικές μονάδες. Να παρουσιάσει τα αποτελέσματα των ελέγχων, τις εκκρεμότητες, τις προτεραιότητες και το χρονοδιάγραμμα αποκατάστασης των προβλημάτων που ενέχουν κινδύνους.
Οι γονείς δεν χρειάζονται μόνο συγγνώμες εκ των υστέρων. Χρειάζονται τη βεβαιότητα ότι τα παιδιά τους πηγαίνουν σε ένα σχολείο όπου η ασφάλεια αποτελεί αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα.
Και οι δημότες δεν χρειάζονται άλλη μία υπενθύμιση του τι παρέλαβε η σημερινή δημοτική αρχή. Χρειάζονται να μάθουν τι παρέδωσε η ίδια, μετά από τρία χρόνια διοίκησης, στον τομέα της σχολικής στέγης.
Οι ευθύνες του παρελθόντος δεν διαγράφονται. Αλλά ούτε και οι ευθύνες του παρόντος μπορούν να μετατίθενται επ’ αόριστον στο παρελθόν.
Το σημερινό περιστατικό πρέπει να αποτελέσει αφορμή για ουσιαστική διερεύνηση, άμεσους ελέγχους και συγκεκριμένες δεσμεύσεις. Όχι για μια ακόμη αντιπαράθεση γύρω από το ποιος παρέλαβε τι, αλλά για να διασφαλιστεί ότι κανένα παιδί δεν θα κινδυνεύει μέσα στο σχολείο του.
Γιατί, τελικά, τα σχολεία δεν κρίνονται από τις ανακοινώσεις που εκδίδονται μετά από ένα ατύχημα. Κρίνονται από τις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί πριν συμβεί.
Και μετά από τρία χρόνια, ο απολογισμός δεν είναι πολυτέλεια. Είναι υποχρέωση.
