Μετά τα εγκαίνια του έργου στο Αρχαίο Θέατρο Στράτου, ανακαλύψαμε κάτι πραγματικά εντυπωσιακό: στην Αιτωλοακαρνανία και στο Αγρίνιο πρέπει να διαθέτουμε έναν τεράστιο αριθμό αρχαιολόγων, αναστηλωτών, μηχανικών και ειδικών στην αποκατάσταση αρχαίων μνημείων.
Δεν εξηγούνται διαφορετικά ορισμένα από τα σχόλια που κατακλύζουν το διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Άλλος κρίνει την τελετή, άλλος το έργο, άλλος το αποτέλεσμα και κάποιοι, με αξιοθαύμαστη επιστημονική αυτοπεποίθηση, γνωρίζουν ήδη τι έπρεπε να έχει γίνει και τι… δεν έγινε!
Να ξεκαθαρίσουμε κάτι: η κριτική είναι όχι μόνο δικαίωμα, αλλά και απαραίτητη.
Όμως υπάρχει τεράστια απόσταση ανάμεσα στην τεκμηριωμένη κριτική, την καλόπιστη ένσταση και τον μηδενισμό.
Και δυστυχώς, σε αρκετές περιπτώσεις, αυτή η απόσταση φαίνεται να έχει χαθεί.
Χωρίς καμία διάθεση να υπερασπιστούμε πρόσωπα, φορείς ή αποφάσεις, ας δούμε την ουσία. Ένα σημαντικό αρχαιολογικό μνημείο της περιοχής μας ολοκλήρωσε μια διαδικασία στερέωσης, αποκατάστασης και ανάδειξης και παραδόθηκε ξανά στο κοινό.
Αυτό από μόνο του δεν σημαίνει ότι όλα έγιναν τέλεια. Ούτε ότι απαγορεύεται να υπάρχουν ενστάσεις. Σημαίνει όμως ότι υπάρχει κάτι πάνω στο οποίο μπορούμε να χτίσουμε.
Και εδώ έρχεται ίσως το πιο παράδοξο σχόλιο.
Ακούστηκε ότι στην τελετή υπήρχαν άνθρωποι που δεν γνώριζαν καν πού βρίσκεται το Αρχαίο Θέατρο της Στράτου.
Μα αυτό δεν είναι ακριβώς το ζητούμενο;
Να γνωρίσει ο κόσμος το μνημείο;
Να πάει εκεί άνθρωπος που δεν είχε πάει ποτέ;
Να ακούσει για την ιστορία του;
Να ενδιαφερθεί ένας νέος άνθρωπος;
Να πάρει μια οικογένεια το αυτοκίνητο και να επισκεφθεί έναν αρχαιολογικό χώρο που μέχρι χθες αγνοούσε;
Αν κάποιος δεν ήξερε πού βρίσκεται το Αρχαίο Θέατρο της Στράτου και μετά τα εγκαίνια το έμαθε, τότε ο πολιτισμός κέρδισε έναν καινούργιο αποδέκτη.
Δεν είναι αποτυχία. Είναι επιτυχία.
Τα μνημεία δεν υπάρχουν για να τα γνωρίζουν μόνο οι ειδικοί και οι «μυημένοι». Υπάρχουν για να τα γνωρίζει η κοινωνία.
Και ειδικά για μια περιοχή όπως η Αιτωλοακαρνανία, η οποία διαθέτει έναν ανεκτίμητο αλλά σε μεγάλο βαθμό αναξιοποίητο πολιτιστικό πλούτο, αυτό θα έπρεπε να είναι ζητούμενο όλων μας.
Να ανοίξουμε τα μνημεία στον κόσμο. Να τα κάνουμε γνωστά. Να δημιουργήσουμε επισκέπτες. Να δημιουργήσουμε ενδιαφέρον. Να κάνουμε τα παιδιά μας να αισθανθούν ότι η ιστορία αυτού του τόπου δεν είναι κάτι μακρινό και σκονισμένο, αλλά κομμάτι της δικής τους ζωής.
Αντί γι’ αυτό, σε κάποιες περιπτώσεις, επιλέγουμε την εύκολη λύση: μηδενίζουμε.
Και μάλιστα από την ασφάλεια του πληκτρολογίου.
Οι «ειδικοί του Facebook» αποφαίνονται για αρχαιολογικές εργασίες, οι «ειδικοί των εγκαινίων» αξιολογούν τελετές και οι «ειδικοί των πάντων» έχουν έτοιμη άποψη για όλα.
Είναι δικαίωμά τους.
Αλλά ας μη βαφτίζουμε την προσωπική εντύπωση επιστημονική γνώση.
Και κυρίως, ας μη μετατρέπουμε κάθε προσπάθεια ανάδειξης του πολιτισμού μας σε αφορμή για μιζέρια.
Κριτική, ναι. Απαιτήσεις, ναι. Ερωτήματα, ναι.
Μηδενισμός, όμως, όχι.
Γιατί σε αυτόν τον τόπο έχουμε ανάγκη από περισσότερους ανθρώπους που θα ανακαλύψουν το Αρχαίο Θέατρο της Στράτου και λιγότερους που θα προσπαθούν να αποδείξουν στα κοινωνικά δίκτυα ότι… δεν αξίζει.
Και τελικά, ίσως το πραγματικό στοίχημα του Αρχαίου Θεάτρου της Στράτου δεν είναι να συμφωνήσουμε όλοι για το αν τα εγκαίνια ήταν τέλεια ή αν το έργο ήταν ακριβώς όπως το φανταζόταν ο καθένας.
Είναι να κάνουμε το θέατρο γνωστό, επισκέψιμο και ζωντανό.
Αυτός είναι ο πολιτισμός.
Όλα τα υπόλοιπα είναι… σχόλια στο Facebook.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΤΣΟΜΠΟΣ
