Η υπόθεση του 16χρονου Λάμπρου από το Αγρίνιο αποτελεί ένα ακόμη ηχηρό κατηγορώ απέναντι σε ένα κράτος που διακηρύσσει ότι προστατεύει τους πολίτες του, αλλά στην πράξη αφήνει οικογένειες να δίνουν έναν παράλληλο αγώνα για να εξασφαλίσουν τα αυτονόητα. Ο Λάμπρος, που από τη γέννησή του παλεύει με μια σοβαρή συγγενή καρδιοπάθεια, χρειάζεται μια κρίσιμη επέμβαση ανοιχτής καρδιάς στο εξωτερικό. Και όμως, το βάρος της χρηματοδότησης πέφτει ξανά στους ώμους της κοινωνίας.
Η συγκινητική ανταπόκριση των πολιτών του Αγρινίου και όχι μόνο αποδεικνύει ότι η αλληλεγγύη παραμένει ζωντανή. Όμως η αλληλεγγύη των πολιτών δεν μπορεί να μετατρέπεται σε υποκατάστατο της κρατικής ευθύνης. Δεν είναι φυσιολογικό, ούτε αποδεκτό, το 2026 να εξαρτάται η πρόσβαση ενός παιδιού σε μια σωτήρια ιατρική πράξη από εράνους, εκκλήσεις και δημόσιες καμπάνιες συγκέντρωσης χρημάτων.
Το ερώτημα είναι αμείλικτο: ποιος αποφασίζει ότι η ζωή ενός παιδιού κοστίζει περισσότερο από όσα μπορεί να αντέξει η οικογένειά του; Ποιος αποφασίζει ότι μια οικογένεια πρέπει να μετρά ευρώ την ώρα που μετρά αντίστροφα τον χρόνο για την υγεία του παιδιού της;
Κάθε φορά που ένας Λάμπρος χρειάζεται τη φιλανθρωπία για να αποκτήσει πρόσβαση σε θεραπεία που μπορεί να του σώσει τη ζωή, το κράτος πρόνοιας αποδεικνύεται ανεπαρκές. Και κάθε φορά που οι πολίτες καλούνται να καλύψουν αυτό το κενό, αναδεικνύεται με τον πιο σκληρό τρόπο η αποτυχία της πολιτείας να εκπληρώσει τον βασικό της ρόλο.
Ο Λάμπρος από το Αγρίνιο δεν ζητά προνόμια. Δεν ζητά χάρη. Ζητά αυτό που σε μια ευνομούμενη κοινωνία θα έπρεπε να θεωρείται αδιαπραγμάτευτο: το δικαίωμα στη ζωή και στην πρόσβαση στην καλύτερη δυνατή ιατρική φροντίδα. Και όσο η κοινωνία καλείται να καλύπτει εκεί όπου το κράτος απουσιάζει, τόσο θα παραμένει ανοιχτό το πιο σκληρό ερώτημα για την πολιτεία: αν η ανθρώπινη ζωή είναι δικαίωμα ή αν τελικά έχει μετατραπεί σε ζήτημα κόστους.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΤΣΟΜΠΟΣ
