- Στο «Παπαστράτειο» Γυμνάσιο, στο Αγρίνιο, όπου κορυφώθηκαν χθες, Παρασκευή, οι εκδηλώσεις του 52ου Φεστιβάλ ΚΝΕ – «Οδηγητή» στην Αιτωλοακαρνανία, έδωσαν μαζικά ραντεβού εργαζόμενοι, λαός και νεολαία της πόλης, αλλά και συνολικότερα του νομού.
Με την παρουσία τους σε μια μεγάλη πολιτική και πολιτιστική εκδήλωση – σταθμό για το Αγρίνιο, εργαζόμενοι, βιοπαλαιστές αγρότες, μαθητές και νέοι εργαζόμενοι μετέδωσαν το σύνθημα του Φεστιβάλ «Στρατηγέ ο άνθρωπος έχει ένα ελάττωμα… ξέρει να σκέφτεται – Με το ΚΚΕ μπροστά για το Σοσιαλισμό!» πολύ πέρα από τα όρια της πόλης!
Τις εκδηλώσεις χαιρέτησε ο Ανδρέας Ζάγκας, γραμματέας του ΤΣ Αιτωλοακαρνανίας της ΚΝΕ, που στάθηκε στην πορεία του Φεστιβάλ, ευχαρίστησε όλους όσοι συνέβαλαν και για τις φετινές του δράσεις στον νομό και κάλεσε τη νέα γενιά σε συστράτευση με το ΚΚΕ και την ΚΝΕ.
Ιδιαίτερα πλούσιο ήταν το καλλιτεχνικό πρόγραμμα των εκδηλώσεων, με το συγκρότημα της ΚΝΕ να «ανοίγει» το Φεστιβάλ στο Αγρίνιο, παίζοντας, μεταξύ άλλων, και τραγούδια των σπουδαίων καλλιτεχνών Λάκη Χαλκιά και Θάνου Μικρούτσικου. Επίσης, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε μεγάλη συναυλία – αφιέρωμα στον Στέλιο Καζαντζίδη με τους Βίκυ Καρατζόγλου, Γιώργο Μαργαρίτη, Κώστα Τριανταφυλλίδη που, με παλιά γνώριμα λαϊκά τραγούδια για την κάθε πτυχή της ζωής, ενθουσίασαν με χορό και συμμετοχή στο τραγούδι σε γνώριμους αγαπημένους σκοπούς. Οι εκδηλώσεις ολοκληρώθηκαν με γλέντι που κράτησε ως αργά από το μουσικό σχήμα «Δύο όψεις».
Στον χώρο λειτούργησε έκθεση αφιερωμένη στα 80 χρόνια από την ίδρυση του ΔΣΕ και ιδιαίτερα από τη δράση της 2ης Μεραρχίας του στη Δυτική Στερεά Ελλάδα. Λειτούργησαν επίσης στέκι ενάντια σε όλα τα ναρκωτικά, βιβλιοπωλείο των εκδόσεων «Σύγχρονη Εποχή» και χώρος του «Κόκκινου Αερόστατου».
Στις φεστιβαλικές εκδηλώσεις στο Αγρίνιο η Ελένη Μπέλλου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, πραγματοποίησε την κεντρική ομιλία, η οποία παρατίθεται παρακάτω:
Το 52ο Φεστιβάλ ΚΝΕ – «Οδηγητή» συναντήθηκε με μια πολύ μεγάλη επέτειο στην Ιστορία της ταξικής πάλης στην Ελλάδα: Τα 80 χρόνια από την έναρξη του ΔΣΕ
«Tο Φεστιβάλ ΚΝΕ – “Οδηγητή” είναι πλέον ένα αγωνιστικό πολιτιστικό – πολιτικό αντάμωμα όλων των ηλικιών, από τις παιδικές ως τις προχωρημένες, βαθιά ριζωμένο στις καρδιές εργατικών – λαϊκών δυνάμεων.
Και η πόλη σας, το Αγρίνιο, έχει τη δική της ιστορία στην αλυσίδα του Φεστιβάλ ΚΝΕ – “Οδηγητή”. Έχει τη δική σας συμβολή σ’ αυτό το ενιαίο ταξίδι που ξεκινά με τα φοιτητικά και μαθητικά φεστιβάλ την άνοιξη και κορυφώνεται στο Κεντρικό Φεστιβάλ της Αθήνας.
Σε κάθε πόλη και με κάθε μορφή του, το Φεστιβάλ ΚΝΕ – “Οδηγητή” γίνεται έμπνευση δημιουργίας και βήμα έκφρασης για ώριμους αλλά και νέους καλλιτέχνες, επαγγελματίες αλλά και ερασιτέχνες. Γίνεται αποτύπωμα της ιστορίας του πολιτισμού μας, της δημιουργίας που εμπνέεται κι απευθύνεται στον εργάτη και την εργάτρια, τον αγρότη και την αγρότισσα, το μισθωτό και τον αυτοαπασχολούμενο, το νέο επιστήμονα και καλλιτέχνη, το μαθητή, φοιτητή και φοιτήτρια.
Κάθε χρόνο και πιο καλά, πιο δημιουργικά, στήνεται, διακοσμείται, γράφονται τα συνθήματα, τα ταμπλό, οι εκθέσεις, με το μεράκι και τη φαντασία, τη δημιουργικότητα όλο και περισσότερων Κνιτών και Κνιτισσών, κομματικών μελών αλλά και φίλων.
Φέτος, το 52ο Φεστιβάλ ΚΝΕ – “Οδηγητή” συναντήθηκε με μια πολύ μεγάλη επέτειο στην Ιστορία της ταξικής πάλης στην Ελλάδα: Τα 80 χρόνια από την έναρξη του ΔΣΕ, αυτού του τρίχρονου λαϊκού στρατού που συγκρούστηκε σώμα με σώμα με την αστική εξουσία, που ήταν γέννημα των συνθηκών του ιμπεριαλιστικού Β´ Παγκοσμίου Πολέμου.
Κι όπως γνωρίζετε, τη Διακήρυξη της ΚΕ τον περασμένο Φλεβάρη και την εκδήλωση στο Λιτόχωρο διαδέχτηκαν πλήθος εκδηλώσεων στις πόλεις και στα βουνά, εκεί που δόθηκαν οι μάχες του ΔΣΕ, εκεί που οργανώθηκαν τα νοσοκομεία του, οι στρατιωτικές σχολές του, τα μορφωτικά του συστήματα, εκεί που στήθηκαν τα φωτογραφικά και κινηματογραφικά του συνεργεία, ώστε σήμερα να έχουμε και τέτοια οπτικοακουστικά ντοκουμέντα.
Εκεί που θέριεψε η συλλογική λειτουργία με τις συνελεύσεις των μάχιμων τμημάτων και όλων των άλλων δομών του ΔΣΕ που ενθάρρυναν τη διατύπωση της γνώμης, καλλιεργούσαν την υπευθυνότητα, την αυτοκριτική, αλλά και την κριτική προς τους διοικητές τους.
Εκεί που ο κίνδυνος του θανάτου δεν έσβησε το χαμόγελο, δεν έφερε ηττοπάθεια και μοιρολατρία, αλλά αντίθετα καλλιέργησε το υψηλό φρόνημα, την πίστη στο σκοπό του δίκαιου αγώνα για τη ζωή χωρίς φτώχεια και εκμετάλλευση, χωρίς τρομοκρατία και άδικο ιμπεριαλιστικό πόλεμο.
Η ανάγκη της επιβίωσης και η πίστη στον αγώνα για το σοσιαλισμό-κομμουνισμό έδωσε στο μαχητή και στη μαχήτρια, σε όλες τις δυνάμεις του ΔΣΕ τη δύναμη, την ικανότητα να συνταιριάζουν το όπλο με το βιβλίο, την προσήλωση της σκέψης στο σχεδιασμό και στην εκτέλεση της μάχης με τη χαλαρή και ευχάριστη διάθεση του τραγουδιού, του χορού, της συντροφιάς, ακόμα και της μουσικής, θεατρικής και άλλης καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Ο ΔΣΕ δε μας δείχνε μόνο τις δυνατότητες του λαού να γίνει πρωταγωνιστής των εξελίξεων, να οργανωθεί για τη σύγκρουση και κατάκτηση της εργατικής εξουσίας. Μετά τις κατακτήσεις του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ κατά την περίοδο της τριπλής ξένης κατοχής, η οργάνωση της ζωής στα χωριά και τις κωμοπόλεις που έλεγχε ο ΔΣΕ μας δείχνει τι σημαίνει «μπορείς χωρίς αφεντικά», δηλαδή να οργανώσεις την παραγωγή, το σχολείο, το δικαστήριο, τις υγειονομικές υπηρεσίες, την ασφάλεια, όλη την κοινωνία, με στόχο το γενικό κοινωνικό όφελος και όχι το κέρδος των καπιταλιστών.
Αστοί και οπορτουνιστές, ιδεολόγοι και πολιτικοί, πολεμάνε με νύχια και με δόντια ενάντια σε αυτά τα διδάγματα του ΔΣΕ που έχουν τεράστια αξία για το σήμερα και το αύριο του εργατικού, αγροτικού και λαϊκού αγώνα, της ταξικής πάλης ενάντια στα μονοπώλια, στην καπιταλιστική ιδιοκτησία και την εξουσία της που γεννούν τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.
Αυτά τα διδάγματα φοβάται και σήμερα ο ταξικός εχθρός μας, γι’ αυτό συχνά παρουσιάζει τη νέα και το νέο του ΔΣΕ ως ανθρώπους που παρασύρθηκαν ή και που με τη βία σύρθηκαν στο βουνό ή που δεν ήξεραν γιατί αγωνίζονταν.
Κανένας στρατός που δεν ήξερε γιατί αγωνιζόταν, που δεν πίστευε στο στόχο του αγώνα του δε μεγαλούργησε ενάντια σε αριθμητικά και τεχνικά υπέρτερες δυνάμεις.
Αυτό φοβούνται.
Οι μαχητές και οι μαχήτριες και όλες οι δυνάμεις του ΔΣΕ είναι στο Πάνθεον των δυνάμεων των προλεταριακών επαναστάσεων, της Παρισινής Κομμούνας και των επόμενων, των απελευθερωτικών και αντιαποικιακών πολέμων όπως στο Βιετνάμ και την Κούβα, και τόσων άλλων που κατατρόπωσαν παλιούς και νέους μισθοφορικούς στρατούς.
Ένα και αδιάσπαστο είναι αυτό το Πάνθεον των ταξικών εξεγέρσεων και αγώνων, από τη δουλοκτητική κοινωνία με το Σπάρτακο έως σήμερα. Πλάι-πλάι βρίσκονται και οι νικηφόρες και οι στρατιωτικά ηττημένες εξεγέρσεις, όλες όμως νίκησαν, δικαιώθηκαν ιστορικά, πολιτικά και ηθικά, άνοιξαν δρόμο στην κοινωνική εξέλιξη, στα δικαιώματα των εργαζομένων, των νέων, των γυναικών, έδωσαν κατακτήσεις που δε χαρίστηκαν από τους καπιταλιστές και το κράτος τους, γιατί η εκμετάλλευση δεν έχει όρια, το κέρδος δεν έχει πάτο στην απληστία του.
Και με την ευκαιρία της ΔΕΘ, το διαγωνισμό μεταξύ ΕΛΑΣ του Τσίπρα και ΠΑΣΟΚ για το ποιος πρώτος υπόσχεται τι, σε αντιπαράθεση με την κυβέρνηση της ΝΔ, ένα να έχετε καθαρό:
Καμιά κυβέρνηση της εκμεταλλευτικής εξουσίας, σε κανέναν τόπο και χρόνο, από μόνη της, έτσι επειδή ήταν συμπονετική, δεν έδωσε στον εργαζόμενο αύξηση, επίδομα, πολύ περισσότερο, καθορισμένο ωράριο, προστασία κατά την εργασία, δικαίωμα στην ξεκούραση, εκπαίδευση και φροντίδα υγείας, τα στοιχειώδη μέσα συντήρησης. Δεν ήταν και δεν είναι παραχωρήσεις, αλλά κατακτήσεις, όταν η αστική κυβέρνηση “ένιωσε την ανάσα” της ταξικής πάλης ως απειλή για την εξουσία της. Αλλά και πάλι είναι έτοιμη να τα πάρει πίσω.
Και αντίθετα, όπου η αντεπανάσταση νίκησε “χωρίς ν’ ανοίξει ρουθούνι”, ισοπεδώθηκαν για χρόνια και χρόνια οι εργατικές-λαϊκές ανάγκες, στοιχειώδη λαϊκά δικαιώματα και αστικές ελευθερίες.
Και η δική σας πόλη, οι γύρω κωμοπόλεις, τα χωριά σας, έχουν γράψει ιστορία σκληρών, αιματηρών αγώνων σε όλες τις περιόδους της σύγχρονης ιστορίας του εργατικού και αγροτικού κινήματος στο Μεσοπόλεμο, με την εμβληματική απεργία των καπνεργατών, με θύμα την έγκυο Βασιλική Γεωργατζέλη, χτυπημένη θανάσιμα από τους πυροβολισμούς της χωροφυλακής.
Συμβολική είναι η συμμετοχή του Δημ. Κατσικιώτη, Γραμματέα της ΚΟ Αγρινίου, στον Εμφύλιο Πόλεμο της Ισπανίας μέσα από τις γραμμές των Διεθνών Ταξιαρχιών ως διοικητής πυροβολαρχίας της Βαλκανικής Ταξιαρχίας, που έπεσε στη Μάχη της Κόρδοβας.
Η περιοχή σας συνέβαλε σε όλες τις μετέπειτα περιόδους, το 1940, στο ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, στο ΔΣΕ, στις απεργιακές και αγροτικές κινητοποιήσεις στις δεκαετίες 1950, 1960, αλλά και στη Δικτατορία.
Όλοι οι σκληροί ταξικοί αγώνες, κυρίως σε εθνικό επίπεδο ή και ευρύτερα αποδεικνύουν ότι ακόμα κι αν ηττηθούν, φθείρουν τον αντίπαλό τους, όπως έλεγε ο Ένγκελς για την εξέγερση των εργατών του Παρισιού το 1848.
Όλα αυτά είναι ιστορική γνώση της ταξικής πάλης, απόλυτα αναγκαία για τις σημερινές συνθήκες των πολέμων στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή.
Καμιά ανοχή στον παραλογισμό και τη σαπίλα του καπιταλισμού
Παρά την παραπλανητική προπαγάνδα των κυβερνήσεων -και της Ελλάδας- τους καλοκαιρινούς μήνες για συμβιβασμούς και συμφωνίες αποκλιμάκωσης, τα δύο πολεμικά μέτωπα όλο και περισσότερο συγκλίνουν, κλιμακώνονται, όλα τα επιτελεία μεθόδευαν την κλιμάκωση με στόχο τα κέρδη των δικών τους βιομηχανικών και εμπορικών μονοπωλίων, των εφοπλιστών τους.
Στις δικές τους συσκέψεις παραδέχονται ότι είναι πόλεμος για τα κέρδη, καμία σχέση δεν έχουν με την υπεράσπιση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, θρησκειών ή πρόληψης απέναντι σε σχεδιασμούς επίθεσης εναντίον τους, όπως υποστήριξε η ηγεσία του Ισραήλ.
Αυτή τη βδομάδα οι εξελίξεις ήταν καταιγιστικές και αποκαλυπτικές, με τις ενέργειες και τα πολεμικά ανακοινωθέντα και στους δύο ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Προστέθηκε και η νέα συμφωνία του ελληνικού κράτους με το δολοφόνο Ισραήλ, επονομαζόμενη “Ασπίδα του Αχιλλέα”. Πάνω από 3 δισ. όχι για την προστασία του ελληνικού λαού αλλά για τους ανταγωνισμούς που διεξάγονται πλέον και με πολεμικά μέσα.
Για τον ελληνικό λαό δεν υπάρχουν περιθώρια εφησυχασμού, παραπλάνησης, αναμονής τι θα τάξει αύριο ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ, τι έταξε ο Τσίπρας.
Εδώ και τώρα επαγρύπνηση, οργάνωση και ετοιμότητα, απόρριψη της κυβέρνησης της ΝΔ αλλά και όλων των αστικών κομμάτων, δηλαδή των κομμάτων που υποστηρίζουν την καπιταλιστική ιδιοκτησία κι εξουσία, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, τις στρατηγικές συμφωνίες με ΗΠΑ και Ισραήλ.
ΠΑΣΟΚ και το νέο κόμμα του Τσίπρα, αλλά και τα δεξιά εξαπτέρυγα της ΝΔ ευθύνονται για την άμεση και βαθιά εμπλοκή του ελληνικού αστικού κράτους και στους δύο πολέμους. Είναι μπλεγμένο όλο το αστικό πολιτικό σύστημα, όχι μόνο το παλιό, το φθαρμένο κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ και η κληρονομιά του. Όλοι μαζί επέκτειναν το δίκτυο των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα, ευθύνονται για τη Σούδα που γίνεται μαγνήτης αντιποίνων, όπως και η Αλεξανδρούπολη, ο Βόλος κλπ.
Ευθύνονται για τις πυροβολαρχίες, τις φρεγάτες και άλλα σύγχρονα πολεμικά μέσα που βρίσκονται στις εστίες του πολέμου.
Καμιά ανοχή στον παραλογισμό και τη σαπίλα του καπιταλισμού.
Για φανταστείτε: Ωραία εθνική περηφάνια! Να εξοπλίζεσαι και να συμμαχείς με το Ισραήλ, μη κανονικό μέλος του ΝΑΤΟ, για ν’ αντιμετωπίσεις απειλή από τη σύμμαχο στο ΝΑΤΟ Τουρκία.
Εξίσου υπεύθυνος είναι και ο Σαμαράς με την “εθνικιστική” ρητορική του, είτε αφορά την προστασία της Ελλάδας από τις επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας είτε τη δήθεν υπεράσπιση της “εθνικής αγροτικής παραγωγής”, ρίχνοντας έτσι τα δίχτυα του σε δυσαρεστημένους και μαχόμενους αγρότες. Δε διαφοροποιείται ουσιαστικά από την κυβερνώσα ΝΔ, αφού έχει την ίδια στρατηγική πλεύση με την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, υπηρέτησε και θα υπηρετήσει για λογαριασμό των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου.
Οι διαφοροποιήσεις του είναι σε δευτερεύουσες πλευρές ή αντιρρήσεις σε απολυτότητες της ΝΔ. Όπως ο Τραμπ δεν είναι προοδευτικός επειδή εναντιώθηκε στις ανορθολογικές θεωρίες περί μη ύπαρξης βιολογικού φύλου, το ίδιο και ο Σαμαράς δε γίνεται προοδευτικός – αντισυστημικός επειδή ήρθε σε αντιπαράθεση με το Μητσοτάκη για το γάμο των ομοφυλόφιλων ζευγαριών.
Τα αστικά κόμματα, που υπηρετούν αυτό το σύστημα, αυτά τα συμφέροντα, έχουν και τις διαφορές τους: σε ζητήματα διαχείρισης που αφορούν και τη μοιρασιά, και πλευρές των ξένων συμμαχιών τους, αλλά που αφορούν και αστοχίες. Αλλά αυτά δεν είναι τα κύρια, τα καθοριστικά για τις εργατικές-λαϊκές δυνάμεις.
Δεν είναι πρωτόγνωρη διαδικασία να εμφανίζονται νέα κόμματα με παλιούς πολιτικούς, αλλά και νέοι αστοί πολιτικοί προσπαθώντας να πλασαριστούν ως “αντισυστημικοί” για ν’ απορροφήσουν το κύμα της λαϊκής δυσαρέσκειας.
Πίσω από δελεαστικά λόγια για “κοινωνικό ή κράτος δικαίου”, για “νέο παραγωγικό μοντέλο”, κρύβουν ότι δεν αμφισβητούν το εκμεταλλευτικό σύστημα, δηλαδή το κράτος των βιομηχάνων, των εφοπλιστών, των τραπεζιτών, των μεγαλοεισαγωγέων – εξαγωγέων κλπ· το κράτος των ταξικών αντιπάλων του εργάτη, του αγρότη, του μισθωτού, του αυτοαπασχολούμενου.
Θα ήταν τραγικό, νέοι άνθρωποι, γυναίκες, αγρότες, να διανοηθούν ότι μπορεί να εκφραστεί εναντίωση στο σύστημα στρέφοντας την ελπίδα και την ψήφο τους σε κόμματα που είναι γέννημα αυτού του συστήματος, να δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης π.χ. στον Τσίπρα, γιατί υπόσχεται “νέα εθνική στρατηγική”, που δήθεν “θα συνδέει την ανάπτυξη με την οικονομική ασφάλεια”.
Ποια ασφάλεια παρέχει η ΕΕ με τη στρατηγική των περικοπών των κρατικών δαπανών με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν επαρκείς παιδικοί σταθμοί, μόνιμο προσωπικό δασοπροστασίας, επαρκές υγειονομικό στα δημόσια νοσοκομεία, τα δημόσια σχολεία να μην περιλαμβάνουν δωρεάν όλες τις εκπαιδευτικές διαδικασίες, αλλά να αποτελούν το συμπλήρωμα των ιδιωτικών.
Ένα δημόσιο Γυμνάσιο – Λύκειο, ανίκανο να παρέχει γνώσεις και να καλλιεργεί κριτική σκέψη ικανή στην πρόσληψη νέας γνώσης, δε θα διορθωθεί με την κατάργηση των πανελλαδικών εισαγωγικών εξετάσεων, που στον έναν ή άλλο βαθμό διαφημίζουν το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα του Τσίπρα. Γιατί και τα δύο κόμματα δεν είναι υπέρ της αποκλειστικά δημόσιας, αναβαθμισμένης και δωρεάν εκπαίδευσης. Απλώς θα μεταφέρουν λίγο πιο πριν απ’ την εισαγωγή στα ΑΕΙ τη διαδικασία των εξετάσεων, θ’ αναμορφώσουν το εκπαιδευτικό σύστημα ξεκινώντας από χαμηλότερα έτη το φροντιστήριο.
Μην παγιδεύεστε σε βαρύγδουπες εκφράσεις, “ποιο κόμμα έχει καλύτερη στρατηγική για την Ελλάδα του 2030” ή σε αποπροσανατολιστικά διλήμματα “ποιος έχει κοστολογημένα μέτρα” κλπ. Στρατηγική πάνω απ’ όλα σημαίνει ποια ταξικά συμφέροντα, ποιο σύστημα εξυπηρετεί.
Σύστημα δεν είναι μόνο ο Μητσοτάκης, η κυβέρνησή του, το κόμμα του, η ΝΔ. Αυτοί είναι οι διαχειριστές των συμφερόντων των βιομηχάνων, των τραπεζιτών, των εφοπλιστών, των μεγαλεμπόρων.
Αν θέλεις -και πρέπει να θέλεις- να εναντιωθείς στο σύστημα, πρέπει ν’ απορρίψεις τον ταξικό σου αντίπαλο, την εξουσία, τις συμμαχίες του. Αυτό είναι το γνήσιο αντισυστημικό κριτήριο, στο οποίο βέβαια δε χωρά η όποια Καρυστιανού.
Το κριτήριο του νέου και της νέας, του εργαζόμενου, του συνταξιούχου, που δικαιολογημένα αγανακτεί με τις αντιλαϊκές συνέπειες -συχνά τραγικές- δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στα πρόσωπα της δοσμένης κυβέρνησης, ν’ αναζητά κυβερνητική εναλλαγή χωρίς να βλέπει τον ταξικό χαρακτήρα κάθε κόμματος, κάθε νέου ή παλιού υποψήφιου πρωθυπουργού.
Το ΚΚΕ και η ΚΝΕ καλούν στο δρόμο του αγώνα χωρίς απατηλές προσδοκίες
Φίλες και φίλοι,
Είναι παραπλανητική η συζήτηση για το αν υπάρχουν ή δεν υπάρχουν χρήματα, πόροι για κρατικές υπηρεσίες που να ικανοποιούν την προστασία από φυσικά φαινόμενα, κρατικές κοινωνικές υπηρεσίες για το παιδί, τους ανήμπορους, δημόσιες δωρεάν παρεχόμενες, ποιοτικές σύγχρονες υπηρεσίες υγείας – πρόνοιας, εκπαίδευσης.
Οι πόροι δημιουργούνται από την ανθρώπινη εργασία. Η κατανομή τους είναι ζήτημα συμφερόντων, σκοπού, και στον καπιταλισμό ο σκοπός είναι το κέρδος.
Σήμερα η ανθρωπότητα -και μέσα σ’ αυτήν και η Ελλάδα με το δικό της μερίδιο- βουλιάζει από τους κλεμμένους πόρους που γίνονται κεφάλαιο.
Μήπως δεν έχει ο ελληνικός καπιταλισμός τους δικούς του διεθνείς καπιταλιστές, βιομήχανους, εφοπλιστές, χρηματιστές, εμπόρους κλπ.;
Αυτό το κράτος, το πολιτικό του σύστημα με παλιά ή νέα φορεσιά, είναι που πρέπει ν’ αντιστρατευτούν οι στρατιές των εργατοϋπαλλήλων, των αγροτών, των αυτοαπασχολούμενων, τα παιδιά και οι γυναίκες τους, εργαζόμενες ή όχι.
Σε αυτόν το δρόμο καλεί το ΚΚΕ, η Νεολαία του η ΚΝΕ. Στο δρόμο του αγώνα χωρίς απατηλές προσδοκίες από τις έτσι κι αλλιώς επερχόμενες βουλευτικές εκλογές.
Καλούμε στο δρόμο της συμπόρευσης με το ΚΚΕ και του αγώνα που με συνέπεια υπερασπίζεται και διεκδικεί τις πιο άμεσες κι επείγουσες λαϊκές ανάγκες, αλλά και γίνεται σχολειό οργάνωσης και πάλης, συσπείρωσης των εργατικών – αγροτικών – λαϊκών δυνάμεων, προετοιμασίας τους για πιο αποφασιστικής σημασίας μάχες, μέχρι την καθοριστική σύγκρουση για την ανατροπή του συστήματος, της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και εξουσίας.
Αγώνας δε σημαίνει “ή όλα ή τίποτα”.
Η Ιστορία μας διδάσκει ότι θέλει και πίστη, και γνώση, και ατσάλωμα στην αντοχή στις διαφορετικές φάσεις και στιγμές του, ακόμα και σε πισωγυρίσματα. Είναι μονόδρομος η ταξική πάλη, η συσπείρωση με το ΚΚΕ, η στήριξή του σε όλων των ειδών τις μάχες και κάλπες, γιατί και οι κάλπες είναι πολιτική μάχη.
Μάχη είναι και η συμμετοχή στο αυριανό πανελλαδικό συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη, με σύνθημα: “Δώστε λεφτά για μισθούς, υγεία, παιδεία. Καμιά θυσία για τον πόλεμο και τα κέρδη των καπιταλιστών”.
Και είμαστε σίγουροι, θα βουλιάξει η Θεσσαλονίκη για να νιώσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη αλλά και οι καπιταλιστές ότι ο λαός δε θα θυσιαστεί για ξένα συμφέροντα. Το δημόσιο χρέος γεννήθηκε από τα χαρίσματα στο κεφάλαιο, όχι από τη λαϊκή κατανάλωση που είναι πάντα πολύ πίσω από στοιχειώδεις ανάγκες. Οι δυσβάσταχτοι φόροι, κυρίως οι έμμεσοι, ευθύνονται και για την ακρίβεια, για το ροκάνισμα του εργατικού, αγροτικού, λαϊκού εισοδήματος, παρά την τυπική πενιχρή αύξηση του κατώτατου μισθού, το πενιχρό επίδομα – “φιλοδώρημα” στο συνταξιούχο, στο φοιτητή, στο νέο. Ας μη γίνουν “αργύρια” εξαγοράς της συνείδησης, της θέλησης, κυρίως της μαχητικής στάσης τους, ακόμα και της ψήφου σε βουλευτικές εκλογές.
Σήμερα πρέπει να εκφραστεί πιο άμεσα και αποφασιστικά η συσπείρωση με το ΚΚΕ όλων αυτών που βρέθηκαν μαζί μας στα ψηφοδέλτια της Πανσπουδαστικής, στα μαθητικά συμβούλια, κυρίως στα εργατικά σωματεία και στους αγροτικούς αγώνες, στους αγώνες των βιοτεχνών, μικροεπαγγελματιών και εμπόρων, των αυτοαπασχολούμενων επιστημόνων.
Η θέση όλων αυτών είναι μαζί με το ΚΚΕ στο δρόμο της ανατροπής και όχι με τα διάφορα δεκανίκια του συστήματος.
Ας σκεφτούν για παράδειγμα οι αγρότες, αυτοί που αγωνίστηκαν διεκδικώντας αναπλήρωση του χαμένου εισοδήματος, που μαζί με μισθωτούς κι άλλους αυτοαπασχολούμενους βροντοφώναξαν σε κοινά συλλαλητήρια “από το χωράφι στο ράφι”: Δεν είναι γέννημα του συστήματος οι έμποροι που καθορίζουν τις τιμές πώλησης του προϊόντος του μόχθου τους, οι βιομήχανοι που καθορίζουν τις τιμές των λιπασμάτων, των χημικών, των σπόρων, των υβριδίων, των μηχανημάτων; Δεν είναι το κράτος τους που υπόσχεται αποζημιώσεις για καταστροφές από ζωονόσους, πυρκαγιές και πλημμύρες, αλλά καθυστερημένα και με το σταγονόμετρο, κι αν τις δώσει. Όλοι μαζί δε διαμορφώνουν την ΚΑΠ;
Ποιος φταίει για τη ρύπανση της λιμνοθάλασσας στο Αιτωλικό, όπου συσσωρεύτηκαν προβλήματα διαχείρισης αστικών λυμάτων και αζωτούχων λιπασμάτων, την έλλειψη αναβαθμισμένης και συνεχούς λειτουργίας βιολογικού καθαρισμού;
Ποιοι φταίνε που στην Αιτωλοακαρνανία, τον πλουσιότερο νομό σε νερό, με λίμνες, ποτάμια και βροχές, με απέραντα υδατικά αποθέματα, τα χωράφια ξεραίνονται γιατί τα αρδευτικά δίκτυα είναι απαρχαιωμένα, οι ΓΟΕΒ και ΤΟΕΒ καταχρεωμένοι;
Ας σκεφτούν οι αγρότες και οι αγρότισσες: Ευθύνεται μόνο η κυβέρνηση Μητσοτάκη, που βέβαια πρέπει να “φάει μαύρο” από τον αγρότη και την αγρότισσα. Όχι όμως για να στηρίξει ένα κόμμα, ένα νέο πρωθυπουργό που με μονοκομματική ή κυβέρνηση συνεργασίας θα στείλει και το Μητσοτάκη σ’ ένα από τα επιτελεία της ΕΕ, όπως ήταν μέχρι πρότινος πρώην υπουργοί της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ, που επεξεργάζονταν την ίδια αντιλαϊκή πολιτική, που ευθύνονται για τον τρόπο διαχείρισης της ευλογιάς (“πονάει κεφάλι, κόβω κεφάλι).
Μήπως δεν υπάρχει η εμπειρία της ίδιας της ζωής;
Από τα χρόνια του Μεσοπολέμου μέχρι σήμερα, αγροτοπαραγωγοί συναντιούνται με τα ίδια προβλήματα: οι τιμές παραγωγής να είναι πίσω κι από το κόστος, οι κυβερνήσεις να υποστηρίζουν ότι ήρθε η ώρα γι’ άλλο παραγωγικό προϊόν, μοντέλο κλπ. Έτσι πέρασε η παραγωγή καπνών στα virginia, μέχρι να εγκαταλειφθεί τελείως.
Εμείς δε λέμε ότι είναι ακριβώς ίδιες οι συνθήκες από τη δεκαετία του 1920 μέχρι σήμερα. Είναι όμως ίδια η εκμετάλλευση, η υστέρηση στην ικανοποίηση των κάθε φορά σύγχρονων κοινωνικών αναγκών σε σχέση με την άνοδο της παραγωγικότητας της εργασίας, είναι ίδια και πιο ισχυρή η τάση συγκέντρωσης του πλούτου όλο και σε λιγότερα χέρια.
«“Στρατηγέ, ο άνθρωπος έχει ένα ελάττωμα… ξέρει να σκέφτεται”. Με το ΚΚΕ μπροστά, για το Σοσιαλισμό!»
Το σύνθημα του 52ου Φεστιβάλ λέει: ““Στρατηγέ, ο άνθρωπος έχει ένα ελάττωμα… ξέρει να σκέφτεται”. Με το ΚΚΕ μπροστά, για το Σοσιαλισμό!”
Ναι! Ο άνθρωπος πρέπει να σκεφτεί σε βάθος, ν’ ανακαλύψει με το ΚΚΕ την πραγματική, την ταξική αλήθεια. Δεν μπορεί να σκέφτεται ότι τώρα, στην 3η δεκαετία του 21ου αιώνα έχει περισσότερα υλικά αγαθά απ’ ό,τι είχε στη δεκαετία του 1920 ή στη δεκαετία του 1970, του 1980 κλπ.
Αυτά τα αγαθά είναι δικό του δημιούργημα. Κι ενώ ο όγκος, η ποικιλία, συχνά και η ποιότητά τους είναι μεγαλύτερη, η ζωή του έχει γίνει αναλογικά πιο ανασφαλής, με νέες δυσκολίες. Ο εργαζόμενος της πόλης δεν μπορεί να βρει εύκολα κάποια βοήθεια στη μεγάλη οικογένεια, στο γείτονα, που κι αυτοί δουλεύουν ακατάστατα ωράρια και σε προχωρημένη ηλικία.
Δεν μπορούμε να μιλάμε για τις δυνατότητες της Νέας Τεχνολογίας, της Τεχνητής Νοημοσύνης κι αυτές να χρησιμοποιούνται ως φόβητρο για μαζικές απολύσεις, ενώ οι κυβερνήσεις των καπιταλιστών νομοθετούν το 13ωρο, αυξάνουν τα όρια συνταξιοδότησης.
Στη δεκαετία του 1950, εδώ στο Αγρίνιο, στην περιοχή της Αιτωλοακαρνανίας, η γυναικεία εργασία στις καπναποθήκες επιχειρήθηκε να χρησιμοποιηθεί για να χτυπήσει τα μεροκάματα των ανδρών.
Όμως οι καπνεργάτριες στήριξαν τον απεργιακό αγώνα, γυναίκες και άνδρες, εργάτες και παραγωγοί, μαζί και επαγγελματίες, ακόμα και δημόσιοι υπάλληλοι, σήκωσαν το ανάστημά τους με μπροστάρηδες τους κομμουνιστές.
Στις μέρες μας, η γυναικεία εργασία χρησιμοποιήθηκε για το πέρασμα της μερικής απασχόλησης, εκβιάζοντας την εργαζόμενη γυναίκα που στερείται παιδικών σταθμών, δημόσιων μονάδων φροντίδας ηλικιωμένων, χρονίως πασχόντων κλπ. Εκβιάζεται η γυναίκα με τη νυχτερινή δουλειά, για να μπορεί τη μέρα ν’ ανταποκρίνεται στις ανάγκες των παιδιών, γίνεται ευάλωτη στην εντατικοποίηση. Τ’ αποτελέσματα είναι αυτά στη “Βιολάντα”.
Τώρα εκβιάζεται η γυναίκα με το 13ωρο, ως διευθέτηση που μπορεί να της φέρει δήθεν μια μέρα ελεύθερη, αλλά που την εντατικοποίηση θα την πληρώσει το λιγότερο με πρόωρη φθορά της υγείας της.
Αυτά είναι διλήμματα που κατασκευάζει ο καπιταλισμός, οι πολιτικοί του, για να διατηρούν την εκμεταλλευτική εξουσία τους. Δεν είναι πραγματικά διλήμματα για τα εργατικά-λαϊκά συμφέροντα.
Η διέξοδος δεν είναι μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, αλλά σε σύγκρουση με αυτό, για την πραγματική κοινωνική – οικονομική – πολιτική ανατροπή, για να γίνει ο εργαζόμενος αφέντης του πλούτου που παράγει, συνειδητός οργανωτής της παραγωγής, των υπηρεσιών, της εργατικής-λαϊκής ασφάλειας και άμυνας απέναντι σε εγχώριους και ξένους εχθρούς.
Αυτός είναι ο σοσιαλισμός, σε αντίθεση με τον καπιταλισμό.
Είναι αστείο να έχει κάποιος ελπίδες στον Τσίπρα, στην Κωνσταντοπούλου, που έσωσαν το σύστημα τη στιγμή της μεγάλης κρίσης του, ξέπλυναν τα χρέη των τραπεζών που ήδη είχαν ξεζουμίσει τους εργαζόμενους με την πιο σκληρή λιτότητα μιας ολόκληρης δεκαετίας.
Σας λένε -ιδιαίτερα στους νέους που δεν έχουν γνώση αλλά ούτε και άμεση πείρα της ταξικής εκμετάλλευσης- ότι παρ’ όλ’ αυτά ο καπιταλισμός είναι παγκόσμια κυρίαρχος, ότι ο σοσιαλισμός δεν άντεξε ή ότι δεν άντεξε γιατί δεν είχε δημοκρατία, δε στηριζόταν στην ατομική πρωτοβουλία, στο ατομικό κίνητρο της παραγωγής, του κέρδους.
Ο αντισοσιαλισμός-αντικομμουνισμός μεθοδευμένα διαχέεται από σχολικά βιβλία και πανεπιστημιακά συγγράμματα, ταινίες, ντοκιμαντέρ, σειρές που μαζικά προβάλλονται από το διαδίκτυο, από τα ΜΜΕ, με σκοπό να υποταχτεί η σκέψη του νέου, του εργαζόμενου, του συνταξιούχου στο σύστημα της εκμετάλλευσης, των ιμπεριαλιστικών πολέμων, της φτώχειας, της καταστροφής παραγωγικών δυνάμεων.
Την αλήθεια τη δείχνει η Ιστορία της ταξικής πάλης, που βέβαια απαιτεί επιστημονική διερεύνηση, καθήκον στο οποίο ανταποκρίνεται το ΚΚΕ, χωρίς να φοβάται να δει, να παραδεχτεί, δημόσια να εκθέσει και τα λάθη του στην καθοδήγηση της ταξικής πάλης.
Αλλά και ο καθένας, η καθεμιά, έχει ευθύνη να γνωρίσει αυτή την αποκάλυψη της αλήθειας, με τη μελέτη των ιστορικών, πολιτικών, ιδεολογικών βιβλίων της Σύγχρονης Εποχής, της ΚΟΜΕΠ, του Ριζοσπάστη.
Ο σοσιαλισμός, αυτός που οικοδομήθηκε για πρώτη φορά στον 20ό αιώνα, έφερε τεράστια κοινωνική πρόοδο, πρωτόγνωρα εργατικά-λαϊκά δικαιώματα, ισοτιμία της γυναίκας που οι τότε προηγμένες καπιταλιστικές κοινωνίες της Αγγλίας, της Γαλλίας, των ΗΠΑ, ούτε που τα φαντάζονταν.
Αυτός ο σοσιαλισμός “έδωσε φτερά” στην ταξική πάλη για ένα χρονικό διάστημα. Αποτέλεσμα αυτής της ταξικής πάλης ήταν οι εργατικές-λαϊκές κατακτήσεις στις καπιταλιστικές κοινωνίες, το 8ωρο, η Κυριακάτικη αργία, η προστασία της γυναίκας από τη νυχτερινή εργασία, ακόμα και η καθολική ψήφος.
Η αλήθεια είναι ότι αυτός ο πρωτόγνωρος, ίσως ακόμα άγουρος σοσιαλισμός, παρά τη συνολικά θετική επίδρασή του στην παγκόσμια πάλη με τον καπιταλισμό, δεν κατάφερε να χαράξει μια σωστή διεθνή επαναστατική στρατηγική στις συνθήκες του ιμπεριαλιστικού Β´ Παγκόσμιου Πολέμου και με το φόβο ενός νέου πυρηνικού πολέμου. Εγκλωβίστηκε στη γραμμή συνεργασίας με καπιταλιστικά κράτη που οι κυβερνήσεις τους παρουσιάζονταν δήθεν πιο ρεαλιστικές, φιλειρηνικές, συνεργάσιμες με τα σοσιαλιστικά κράτη. Αυτή την αυταπάτη, ο σοσιαλισμός του 20ού αιώνα την πλήρωσε ακριβά.
Όμως και ο καπιταλισμός δεν εδραιώθηκε μια κι έξω σε σχέση με τη φεουδαρχία. Ιδιαίτερα η πολιτική του εδραίωση απαίτησε αιώνες, με πολλά πισωγυρίσματα, με μοναρχίες και περιορισμούς που δεν ταίριαζαν στις δικές του ανάγκες, της “ελεύθερης κίνησης του εργατικού δυναμικού γι’ αγορά του από το κεφάλαιο”.
Αν, λοιπόν, συνάντησε τόσες δυσκολίες το πέρασμα από το ένα εκμεταλλευτικό κοινωνικο-οικονομικό σύστημα σε άλλο ανώτερο, αλλά επίσης εκμεταλλευτικό, είναι ιστορικά εξηγήσιμες οι δυσκολίες, ακόμα και το πισωγύρισμα σε σχέση με το πρώτο ιστορικό εγχείρημα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, για την κατάργηση κάθε μορφής ανισοτιμίας και εκμετάλλευσης.
Αυτό που κάνει αναγκαίο, ρεαλιστικό κι επίκαιρο το σοσιαλισμό είναι η ίδια η κίνηση του καπιταλισμού, η ανάγκη να καταργηθεί η κοινωνικά άχρηστη πλέον καπιταλιστική ιδιοκτησία.
“Ο άνθρωπος ξέρει να σκέφτεται”, σημαίνει ότι δε φοβάται τις ηλεκτρονικές μηχανές, τα ρομπότ, την Τεχνητή Νοημοσύνη, δε φοβάται ότι θα καταργήσουν τη δημιουργική δουλειά του συγγραφέα, του συνθέτη, δε φοβάται ότι θ’ αντικαταστήσουν την ανθρώπινη συντροφιά, αλλά φοβάται, ξέρει τους κινδύνους, όσο όλ’ αυτά είναι στα χέρια των μονοπωλίων, του καπιταλισμού. Δε φοβάται παθητικά, αλλά οργανώνεται, παλεύει για να γίνουν κοινωνική ιδιοκτησία.
Ξέρει ότι από την άποψη της τεχνικής εξέλιξης των παραγωγικών δυνάμεων είναι υπερώριμο ο άνθρωπος να δουλεύει πολύ λιγότερο κι από το 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο που διεκδικεί το ταξικά προσανατολισμένο συνδικαλιστικό κίνημα, με κατάργηση της βαριάς και επικίνδυνης εργασίας και στην αγροτική παραγωγή, που αγρότες αλλά και καταναλωτές είναι εκτεθειμένοι σε κινδύνους που δημιούργησε η ίδια η κερδοσκοπική απληστία ελάχιστων πλέον μονοπωλίων σε χημικά και άλλα, που ελέγχουν την παγκόσμια παραγωγή, αγροτική ή κτηνοτροφική. Ξέρει ότι τα σύγχρονα μηχανήματα και οι τεχνολογίες υποδομών δεν πρέπει να είναι μέλημα ατομικό.
Σήμερα, η αναγκαιότητα για το σοσιαλισμό είναι πλέον αναγκαιότητα επιβίωσης, με άλλα λόγια “σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα”, για να μην πούμε “σοσιαλισμός ή θάνατος”, που είπε ο Κάστρο το 1990.
Κι εμείς λέμε ναι, μπορούμε να πολεμήσουμε ενάντια στη βαρβαρότητα, για το σοσιαλισμό, πιο συνειδητά, με μεγαλύτερη ικανότητα απέναντι στον ταξικό εχθρό μας, με το ΚΚΕ, την ΚΝΕ, σε όλα τα μέτωπα του αγώνα, εργάτες – αγρότες – φοιτητές μια γροθιά, σήμερα, αύριο στη Θεσσαλονίκη, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, σε όλες τις μάχες».
